Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Privebeeld
Verhalen achter het nieuws

‛Als mijn man moet plassen
pak ik de fles’

Daisy Heyer

D

De 76-jarige Margaret is ten einde raad: ze verzorgt haar 77-jarige man, die door een ongeluk en hersenbloedingen 24 uur per dag moet worden bijgestaan. Dat lukt haar nauwelijks, omdat vrijwel alles wat er mis kan gaan, misgaat bij het stel. “Ik krijg telkens beloftes, maar niemand komt ze na en ondertussen zijn we aan huis gekluisterd.”

Margaret: “Mijn man heeft zo’n twee jaar geleden een ongeluk gehad. Hij stond op een ladder die losschoot, waardoor hij vijf meter naar beneden is gevallen. Bam, op zijn benen.

Sindsdien heeft hij daar heel veel last van. Soms ‘klappen’ zijn benen in een keer weg en kan hij helemaal niets meer. Dan moet hij in een rolstoel. Hoe ouder hij wordt, hoe vaker dat gebeurt. 

Hersenbloeding

We hebben toen een traplift gekregen, dat ging vrij goed. Maar afgelopen Kerstmis is hij gevallen in de badkamer. Hij kon zijn rechterhand daarna opeens niet meer gebruiken, verder leek er niets aan de hand.

Achteraf is gebleken dat hij een lichte hersenbloeding heeft gehad. Niet veel later kreeg hij nog een zwaardere. Daar merkte hij wél heel veel van: ‛Au, mijn hoofd, mijn hoofd. Dadelijk ben ik er niet meer!’ schreeuwde hij toen het gebeurde.

Hij overleefde het gelukkig wel, maar de hele linkerkant van zijn lichaam werkt niet goed meer. Om een voorbeeld te geven: hij kan wel met links een glas vastpakken, maar als hij het niet heel snel met zijn rechterhand overneemt, laat hij het vallen. 

Totaal geen gehoor

Hij moest uiteindelijk naar een verzorgingshuis om te revalideren, maar daar begon alle drama met de zorg waar we nu al vele maanden in zitten.

In het verzorgingshuis waren ze heel dwingend. ‛U moet lopen!’ werd er gezegd tijdens zijn revalidatieproces, maar ik wist dat als hij te veel inspanning leverde, hij de dagen daarna écht niets meer kon. Ze gaven totaal geen gehoor aan wat hij zelf aangaf aan te kunnen.

We vroegen om overplaatsing, maar ook in andere tehuizen ging het gruwelijk mis. Zo maakte hij mee dat hij zo lang moest wachten voordat hij naar de wc kon, dat hij in zijn broek plaste. En als hij naar bed wilde, moest hij uren wachten totdat ze hem eindelijk kwamen helpen. 

Uit de gevangenis

Hij vond het zo verschrikkelijk. Ik kon het gewoon niet aanzien en besloot de zorg dan maar zelf op me te nemen. De dag dat ik hem weer kwam halen, zei hij letterlijk tegen mij: ‘Ik ben uit de gevangenis, godzijdank.’

Maar de ellende was nog lang niet over. Mijn man had een rolstoel nodig als hij thuis zou blijven wonen, een elektrische waarin hij goed vastzat. De gemeente wilde die rolstoel niet meteen faciliteren, maar eerst een aantal andere rolstoelen uitproberen ‘om te kijken wat werkte’.

Ik kreeg dus eerst een normale rolstoel, zonder motortje, die ik door ons dorp vol heuvels en bruggetjes moest duwen.

Samen weg is onmogelijk

Een oprit bij de voordeur was volgens hen te duur, dus werd er een oprit aan de achterkant van het huis gemaakt. Ik moet nu dus steeds helemaal omlopen om hem weer het huis in te rijden.

Dat neem ik echter voor lief, maar er samen op uitgaan, is praktisch onmogelijk met zo’n normale rolstoel. Mijn man weegt honderd kilo en ik inmiddels slechts 65 kilo. Ik kan hem met geen mogelijkheid ondersteunen.

Het enige wat ik kan doen is op een gelijkvloerse ondergrond lopen en dat is bij ons in de buurt alleen het winkelcentrum. Maar voordat ik daar ben...

Maanden wachten

Toen bleek dat dit vrijwel onmogelijk was, kregen we eindelijk een rolstoel met een motortje (à 25 kilo). Ik moest hem alleen wel zelf installeren. De eerste keer lukte dat, maar hield het motortje het direct voor gezien toen ik in het park was.

Zat ik daar met mijn man én een superzware rolstoel die ik moest meesleuren! Na al deze ellende werd dan eindelijk de rolstoel besteld die wij direct al hadden gezegd nodig te hebben, maar daar wachten we nu dus al maanden op. 

Ondertussen moet er ook een aanpassing gedaan worden in onze badkamer, maar ook dat duurt een eeuwigheid. Hoe de badkamer nu is, kan mijn man alleen gewassen worden en naar de wc als de thuiszorg er is.

Als die er niet is en hij moet plassen, pak ik de fles. Alleen voor zijn grote boodschap wring ik me in allerlei bochten om hem op de wc te krijgen. Daar ben ik zo een half uur mee bezig.  

Dag van zijn leven

Laatst waren we met behulp van anderen eindelijk een keer in het weekend weg: we gingen naar het tuincentrum, hij had de dag van zijn leven. Dat geeft mij weer een beetje hoop, maar zodra ik thuis ben, zakt de moed mij weer in de schoenen. Het is verschrikkelijk. Ik ben er zo moe van.

Het enige wat ik nodig heb om goede zorg aan mijn man te kunnen verlenen is die rolstoel en een aangepaste badkamer. Beiden zouden al een eeuwigheid geregeld moeten zijn, maar het is nog steeds niet gedaan. 

Als ik opbel, krijg ik te horen dat ik dankbaar moet zijn. We hebben een traplift gehad, een rolstoel… Dat dat ding niet werkt en wat ik écht nodig heb al eeuwen op zich laat wachten, is blijkbaar niet belangrijk. Ik ben zo moe… Ik ben al maanden aan het bellen. Ik kan niet meer.

Ik krijg telkens beloftes, maar niemand komt ze na en ondertussen zijn we voortdurend aan huis gekluisterd. Ik kan alleen maar hopen dat dat binnenkort eindelijk afgelopen is. Ik wil echt niet dat mijn man weggaat. Ik verzorg hem met alle liefde, maar een klein steuntje in de rug: dat zou zó fijn zijn." 

JIJ op vrouw.nl

Wil jij ook jouw verhaal kwijt aan VROUW? 

Dat kan hier

Gerelateerde onderwerpen