Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Eigen foto
Verhalen achter het nieuws

'Over een half jaar zou ik
moeder zijn van 4 kinderen'

journaliste

Hester Zitvast

J

Journaliste Hester Zitvast (41) kreeg woensdag te horen dat het kindje in haar buik veel te klein was voor de zwangerschapsduur. En er klopte ook geen hartje meer…

De verloskundige keek mij met een lieve blik aan, heel even zonder iets te zeggen. 'Echt?', vroeg ik nogmaals. Ik wilde dat ze niet naar mij, maar naar het scherm keek. Dat ze zocht naar een kloppend hartje. Maar het hartje klopte niet meer, dat had ze écht goed gezien.

Vierde kind

Ik was ruim 11 weken zwanger. Het zou mijn vierde kind worden, voor mijn vriend zijn tweede. We hadden zo lang getwijfeld. Drie gezonde én superleuke kinderen, daar mag je je handen mee dichtknijpen, toch? Overspeelden we onze hand niet? Ik ben tenslotte al 41... Maar de wens is zo sterk, die wil maar niet uit onze gedachten.

Het was in één keer raak; ik ben op vakantie zwanger geworden. 'Made in the USA', grapten we nog. We waren zo blij! En helemaal toen we met 8 weken het eerste echte levensteken zagen. Zo klein - 1,59 cm - maar al met een hartslag.

Labiele heks

We verzonnen namen en lieten een aannemer langskomen voor een verbouwing, ergens volgens jaar. Samen met de jongste vulde ik de door mijzelf geschreven aftelkalender voor broertjes en zusjes in. We kregen een kindje!

Kort na die eerste echo veranderde mijn gevoel. De misselijkheid verdween en ik was ook niet meer zo moe. 'Ik voel me té goed', zei ik steeds. In vergelijking met mijn andere drie zwangerschappen, waarin ik in een lamlendig labiele heks transformeerde, was ik te vrolijk. Te energiek. Te niet zwanger eigenlijk. Mijn buik groeide niet meer, maar ik hield vast aan onze droom: over een half jaar zou ik een moeder van vier zijn.

In de rouw

Ik stond op van de behandeltafel, haalde de echogel van mijn buik en mijn vriend sloeg zijn armen om mij heen. We zeiden niets. Een miskraam. Dit is het dus. Dit is dus wat al die andere vrouwen doormaakten. Ik voelde me van de ene op de andere seconde zo intens leeg; ik was niet meer met z'n tweeën. Er leefde niks meer in mij.

Ik huilde, de hele dag. Ik zei alles wat je erover kon zeggen wel honderd keer. Ruimte voor een ander onderwerp was er niet en is er nog steeds niet. Ik was en ben in de rouw om dit kindje dat nooit komen zal. Er is verdriet om een droom die we moeten uitstellen, maar ook heel veel hoop dat die droom alsnog uitkomt.

Dikke tranen

We vertelden het de kinderen. De oudste (18) noemde het 'vet kut', de middelste (14) was in dikke tranen. De jongste zat met de Sinterklaasspeelgoedgids in haar handen en vroeg of we niet toch iets voor de baby konden kopen. 'De baby is dood, lieverd. Deze baby gaat er niet komen', antwoordde ik.

Ze liet zich van mijn schoot zakken. Dood is te abstract voor een kleuter. De hele dag stroomden er appjes binnen. We hadden het iedereen al verteld, onder het mom van 'Als het niet goed gaat, mogen mensen dat óók weten.'

Ernstige handicaps

En ik merkte hoe fijn dat is. Lieve woorden, bloemen en ervaringen van anderen steunen me echt enorm. We zijn ergens dankbaar dat ons mogelijk verder leed bespaard is gebleven.

Toen de verloskundige zei dat het kindje veel te klein was, flitste het meteen door mijn hoofd: 'Doe dan maar dood.' Een zwangerschap vol zorgen, zo jong al zo'n achterstand, misschien ernstige handicaps... Dat wilden we allebei niet. Maar toen het hartje niet klopte was dat toch een teleurstelling.

Miskraam

Mijn broertje belde om te vragen hoe het ging. Ik ratelde mijn verhaal af en ineens waren ze er weer, uit mijn tenen: tranen. 'Het is een soort oerverdriet', legde ik uit. 'Ik kan het nog zo relativeren, maar ik zou wél weer moeder worden.'

Hij begreep dat. Geheel toevallig stuurde Miriam van Kreij gisteren een mailtje. Miriam begeleidt vrouwen die een miskraam hebben gehad en had net haar tweede boek uitgebracht. Of ik daar iets mee kon.

Timing

We hadden elkaar al jaren niet gesproken, dus ik stond perplex van haar timing. En dan was het ook nog eens de internationale maand van zwangerschapsverlies, schreef ze.

Het verdriet wat ik nu heb, maakt zo'n 25% van alle vrouwen mee. Maar als ik in mijn omgeving kijk, ligt dat percentage hoger want ik hoor niet anders. Sommigen moeten het zelfs meerdere keren doorstaan. Of krijgen te maken met het verlies van een kind in een veel later stadium van de zwangerschap.

We weten allemaal wel dat het waarschijnlijk beter is zo. Dat het vast een reden heeft. We weten dat de natuur waarschijnlijk haar werk heeft gedaan. Maar we hebben weer even geroken aan vers moederschap. En die geur is de beste geur denkbaar. Ik kan niet wachten tot ik het weer ruik… Maar nu eerst in alle rust afscheid nemen.