Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte
Verhalen achter het nieuws

Babette wilde haar kind om het leven brengen
tijdens haar postnatale depressie

Marjolein Geels

B

Babette* beviel drie jaar geleden van haar dochter. Toen ze haar voor het eerst in haar armen had, kreeg ze het gevoel dat ze haar voor de rest van de wereld moest beschermen. Als een wolf waakte ze over het kind, ze liet niemand toe in het ‘perfecte’ leven dat ze nu met haar dochter had. Zelfs haar man niet. Na anderhalf jaar werd er een postnatale depressie geconstateerd. Een heftige tijd, met een bijna fataal dieptepunt.

“We kennen allemaal het verhaal van De Gelukkige Huisvrouw, waarin de moeder van haar kind probeert af te komen: de moeder wil niets van het kind weten en stoot het af. Maar bij mij gebeurde juist het tegenovergestelde toen ik drie jaar geleden beviel van onze dochter.

Het was míjn kind

Er ging geen seconde voorbij dat ik niet naar haar keek. Niets mocht haar overkomen. Niemand mocht haar zomaar aanraken, laat staan vasthouden. Ook mijn man niet. Het was míjn kind. 

Ik sloeg daar achteraf gezien heel erg in door. Zo wilde ik niet meer bij mijn man in bed slapen. Ik heb een eenpersoonsbed in de kinderkamer gezet, waar ik elke nacht met mijn dochter sliep.

Ook heb ik op het punt gestaan om mijn man te verlaten, omdat ik het niet kon verdragen dat hij haar aandacht gaf. Het was dat ik heel veel van hem hield en er een stemmetje in mijn hoofd zei dat ik het niet moest doen. Hem negeren en niet betrekken in het leven dat ik met mijn dochter opbouwde, zag ik als enige oplossing. Daarmee heb ik hem heel erg gekwetst.

Smoesjes

Zijn familie liet ik al helemaal niet in de buurt van mijn dochtertje. Ik had heus wel gezien hoe zij met de baby’s van anderen omgingen, die gingen als een kermisattractie de kamer rond: iedereen moest daar altijd de baby even optillen, aanraken en in de wangetjes knijpen. Ik zou mijn kind daar nooit aan blootstellen.

De oplossing? Ik ging nooit bij hen op bezoek en bedacht smoesjes waarom ik niet kon. Dat hielp de eerste paar weken, maar daarna kwamen ze bij mij aan de deur verhaal halen. De deurbel liet ik dan gaan, terwijl ik mijn dochter in mijn armen stond te wiegen.

Ik liet het aan mijn man over om door te geven dat ze niet meer welkom waren. Die kwam hierdoor in een onmogelijke situatie terecht.

Elke dag huilen

Ik heb anderhalf jaar lang elke dag heel hard gehuild, omdat ik zó bang was dat mijn dochter iets zou overkomen. Na verloop van tijd ging ik het mezelf kwalijk nemen dat ik haar op de wereld had gezet. Ze had een moeder die alleen maar kon huilen.

Bovendien hoorde ze niet thuis in een wereld vol dood en verderf. Wat had ik haar aangedaan? Ik kreeg heel enge gedachten over hoe ik haar van de wereld ‘af kon halen’.

Noodkreet

In mijn hoofd had ik het helemaal uitgestippeld hoe dit moest gaan gebeuren. Maar op het moment dat ik het plan wilde uitvoeren, bedacht ik me. Mijn dochter verdiende een betere moeder dan ik. Ik nam haar mee naar mijn ouders.

Toen mijn moeder opendeed, overhandigde ik mijn dochter aan haar. ‘Nu mag jij voor haar zorgen,’ zei ik. Ik had een goede jeugd bij hen gehad, dat gunde ik mijn dochter ook.

Mijn moeder barstte in lachen uit. Ze dacht dat ik een grapje maakte. Ze had niet door dat dit een noodkreet was. Natuurlijk had ze gezien dat ik beschermend was naar mijn kind toe, maar blijkbaar zag ze de ernst er niet van in.

Ik ging teleurgesteld naar huis. Daar ging ik aan de slag gaan met een nieuw plan om mijn dochter weg te halen uit deze wereld.

Afscheidsgedichtjes

Ik begon afscheidsgedichtjes voor haar te schrijven, waarin ik beschreef hoe mooi ze was. Dat ze een betere moeder verdiende, een die wel kon genieten van het moederschap.

Als ik hier nu aan terugdenk, begin ik spontaan te huilen. Ik ben toch geen moordenaar? Maar destijds leek mijn gedachtegang niet meer dan logisch.

Psychische hulp

Op aandringen van mijn beste vriendin ben ik ruim een jaar na de bevalling psychische hulp gaan zoeken. Ze beloofde dat zij op mijn dochter zou passen als ik naar psycholoog zou gaan. Uiteindelijk gaf ik toe en vertrouwde ik haar daarin.

Er werd een postnatale depressie gediagnostiseerd. Heel veel gesprekken en tranen later, ging het na een aantal maanden uiteindelijk weer een beetje beter. Ik werd langzaamaan weer mezelf en liet mijn man toe bij mijn dochter. Het eenpersoonsbed ging de deur uit en na anderhalf jaar kroop ik weer tegen hem aan in bed. 

Schadelijk gedrag

Ik zag in hoe schadelijk mijn gedrag voor mijn dochter was geweest. Ze was anderhalf jaar en had totaal geen band met haar vader. Ze vertrouwde hem niet en ze moest veel huilen als ze alleen met hem was. We zijn nog steeds bezig om deze vader-dochterband te herstellen.

Ik heb mijn ouders eerlijk verteld wat er het afgelopen jaar was gebeurd. Mijn moeder schaamde zich heel erg dat ze niet had ingezien dat het zo slecht met mij ging. Met mijn schoonfamilie heb ik het uiteindelijk uitgepraat en zo nu en dan kom ik weleens op de koffie bij hen met mijn dochter.

Nog een kindje

Toen onze dochter net twee jaar was geworden, hebben mijn man en ik besloten om voor nog een kind te gaan. En het was ons gegund: inmiddels hebben we nog een zoontje gekregen.

Tijdens mijn zwangerschap ben ik heel goed in de gaten gehouden om een nieuwe postnatale depressie tegen te gaan. Wij zijn heel blij dat we – ondanks onze angsten – voor een tweede kindje zijn gegaan.

We hebben dit keer allebei van begin af aan kunnen genieten van de geboorte van onze zoon. Nu weten we beiden hoe geweldig het ouderschap óók kan zijn.”

* De naam Babette is een gefingeerde naam en bekend bij de redactie. 

Jij op Vrouw.nl 

Heb jij ook wat heftigs meegemaakt na je bevalling? 

Stuur ons een berichtje.