Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Simone Sinjorgo
Verhalen achter het nieuws

Simone heeft een misvormde baarmoeder:
Daar ging onze kinderwens

Melissa Eissens

H

Het is de Week van de Vruchtbaarheid. Een kindje krijgen lijkt een heel gewone wens, maar toch is de vervulling daarvan niet voor iedereen weggelegd. Ook Simone Sinjorgo (52) dacht ooit zwanger te worden, maar dat lukte niet. Ondanks alles heeft ze het weten te accepteren en is ze nu een gelukkig mens.

“Er was geen haar op mijn hoofd die dacht dat het niet zou lukken om kinderen te krijgen.”

Huisje boompje beestje

“We moeten even twintig jaar terug. Mijn inmiddels ex-man kreeg destijds een baan aangeboden in het buitenland. Het was zeker dat wij daar voor langere tijd zouden blijven. Omdat ik daar niet direct een baan kon vinden, was het voor ons eigenlijk heel logisch om te denken aan huisje-boompje-beestje.

Ik stopte met de pil en dan zouden we wel zien wat er zou gebeuren. Het viel het mij op dat ik haarfijn de eisprong aanvoelde. Maar iets in mij zei dat er iets niet klopte, dit gevoel bleef na zo’n twee à drie maanden nog steeds zo. 

Op een dag was ik toch al bij de gynaecologe voor een blaasontsteking, dus ik vertelde haar toen ook meteen dat ik een bepaald gevoel had; dat ik dacht dat er iets niet klopte. In plaats van te zeggen: ‘kijk het nog een jaartje aan, je bent nog geen dertig’, luisterde deze vrouw echt naar mijn verhaal.

Klap in ons gezicht

Eerst moest mijn ex een test laten doen en direct daarna kregen we te horen dat hij verminderd vruchtbaar was. Een heftige klap in ons gezicht. Ook omdat al snel daarna werd gezegd dat doktoren de kans op een spontane zwangerschap nihil achtten. Samen hoop je op iets, en dan hoor je heel wat anders.

Het leek de artsen het beste om zo snel mogelijk met ivf te starten. Maar voordat we dit traject in konden, moest ik ook nog onderzocht worden. Nadat bij mij het onderzoek was gedaan, kregen we opnieuw slecht nieuws.

Baarmoeder met T-vorm

Uit het onderzoek bleek dat mijn baarmoeder is vervormd, die heeft een T-vorm. Het was niet onmogelijk om zwanger te raken, maar dit zou het wel ernstig vermoeilijken. 

We begonnen met inseminatie, maar dat bracht ons geen kind. Eenmaal terug in Nederland probeerden we het met IVF. Bij de eerste poging hadden we een goede opbrengst van beide kanten, ik had 22 eitjes. Maar toch geen enkele bevruchting. Geen één.

De gynaecoloog zag geen enkele reden om het te blijven proberen met IVF. Het volgende voorstel was Intra Cytoplasmatische Sperma Injectie (ICSI).

Einde van onze kinderwens

Al deze trajecten waren zeer intensief en beheersten onze levens. Elke keer weer hormonen en onzekerheid; we vroegen ons af of dit nou écht de manier was waarop wij kinderen wilden krijgen. 

Er was iemand die zich aanbood als donor, maar dat wilden we niet, ook adoptie niet. Wij hadden heel bewust de keuze gemaakt; wij worden zwanger van elkaar.

We hakten de knoop door en besloten dat onze kinderwens hier ten einde kwam. Tot op de dag van vandaag vind ik dat de moeilijkste en moedigste keuze van ons ooit. 

Het klinkt heel dubbel, maar ergens was het ook wel een opluchting. Vanaf dat moment geen testen meer, niet op afspraak seks hebben, er gewoon even niet mee bezig zijn. 

Misvormd

Wat ik totaal had onderschat, is het feit dat er in mijn baarmoeder echt iets mis is. Ik besefte later pas dat ik vanaf mijn geboorte dus eigenlijk al misvormd ben.

Dat kreeg opeens een heel emotionele waarde en heeft mij in mijn vrouw-zijn echt parten gespeeld. Ik voelde me niet compleet, had moeite om in de spiegel te kijken en ik had geen vertrouwen in mijn lijf.

Verloren toekomstbeeld

Na mijn scheiding begon het rouwproces pas echt. Zeven jaar geleden is de tank volledig opengegaan en heb ik het echt leren verwerken. Ik had me al die tijd verstopt achter mijn werk, achter mijn grijns en achter mijn mooie praatjes. Het was toen een overlevingsmechanisme, een manier om de pijn van mijn verloren toekomstbeeld te verdringen. 

Ik leerde het vertrouwen in mijn lijf terug te krijgen, om alles te doorvoelen en te doorleven. Dat maakte het mogelijk om bij die verstopte pijn te komen en te beseffen dat ik ook rouwde om het verlies van mijn innerlijke kind.

Maar ook de rouw om mijn scheiding en om de dingen die in de rest van mijn leven speelden. Op zo’n moment komt alles samen. Ik werd geconfronteerd met keuzes die ik had gemaakt, met spijt en met schuldgevoelens. Maar er is geen andere weg om te helen, dan door de helse pijn heen te gaan.

Gelukkig mens

Na jaren kan ik zeggen dat ik er vrede mee heb en een heel gelukkig mens ben zonder kinderen. Maar gaat het weg? Nee, dat niet. Ook al ben ik therapeute, en help ik nu andere vrouwen met kinderloosheid, heel af en toe krijg ik nog zo’n akelige twist in mijn buik als ik ermee geconfronteerd wordt.”

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een bijzonder verhaal dat je wilt delen?
Dat kan hier