Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Privébeeld
Verhalen achter het nieuws

'Blij dat ik nu niet meer
voor de trein wil springen'

Daisy Heyer

C

Chantal Kuipers (36) - relatie en drie kinderen* - deelt haar lief en leed op Twitter en via haar blog. Daar spreekt ze ook regelmatig over haar depressie van een jaar. Momenteel gaat het een stuk beter met haar, zo blijkt ook uit de foto’s die ze van haarzelf plaatste uit het verleden en het heden. "Ik ben een totaal ander mens."

"Het heftigste punt van mijn depressie heeft gelukkig niet heel lang geduurd, ongeveer een jaar, maar heftig was het zeker. Ik ben in mijn jeugd seksueel misbruikt. Mijn ouders wisten het wel, maar deden er niet veel mee. Verder heb ik het altijd verdrongen. Er zijn wel momenten geweest waarop ik niet lekker in mijn vel zat, maar dan verbloemde ik het altijd.

Seksueel misbruik

Rond mijn 18e ging ik, op advies van anderen, in therapie. Maar daar stopte ik weer snel mee. Ik zei gewoon niets, dus de therapeut kon mij ook niet helpen. Verder hadden weinig mensen iets door. Ze vonden mij juist altijd zo positief en opgewekt. En dat was ook zo: ik voelde niet zoveel, dus dan kun je dat ook heel makkelijk spelen. En niemand vroeg door.

Tot een kennis ongeveer anderhalf jaar geleden door mijn masker heen prikte, hij had iets aan mij gezien. Hij merkte op dat ik altijd alles voor anderen deed maar nooit iets voor mijzelf. Ook maakte ik mij heel druk over het feit dat mijn kinderen (van inmiddels 15, 13 en 8 jaar oud) in een leeftijdscategorie zitten die vatbaar is voor seksueel misbruik.

Zware depressie

Als mijn dochter bijvoorbeeld bij een vriendinnetje ging slapen die bij haar vader woonde, vond ik dat heel moeilijk. Ergens besefte ik dat ik niet overal bij kon zijn, maar ik wilde mijn kinderen áltijd beschermen. Het gevoel dat dat onmogelijk was, kon ik mentaal niet aan; ik belandde in een zware depressie.

Ik wilde niet meer leven. Ik voelde letterlijk niks meer. Verstandelijk wist ik dat ik van mijn kinderen houd, maar zelfs dát gevoel was weg. Toen kreeg ik zelfmoordgedachtes. 'Als ik echt niks meer voel, dan wil ik eigenlijk wel dood'. Zo voelde ik het.

Station

Op een dag pakte ik mijn spullen en vertrok, richting het station. Daar heb ik een tijd gezeten, bij het spoor. Ik staarde voor mij uit en zag op een gegeven moment een meisje uitstappen van ongeveer de leeftijd van mijn middelste. 'Goh, het zou toch wel erg zijn', dacht ik, al voelde ik dat niet zo. 

Gek genoeg dacht ik op dat moment aan een vrouw waar ik op Twitter weleens leuk contact mee had gehad. Zij had mij ooit gezegd dat als ik even wilde kletsen, ik haar altijd kon bellen.

Hulp

Ik belde haar, met in mijn achterhoofd dat als ze na drie keer overgaan niet zou opnemen, ik er een eind aan zou maken. Maar ze nam op en praatte mij erdoorheen. Ze vertelde dat dit gevoel zou overgaan, maar dat ik wel hulp moest zoeken.

Dat trok me over de streep. Ik wilde dit niet meer en ik moést inderdaad hulp zoeken. De nieuwe therapeut pakte wel door en vroeg hoe ik dan wél mijn verhaal kon vertellen. Dat was op papier, dus zo vertelde ik alles aan haar.

Social media

Ongeveer een half jaar geleden ben ik gestopt met therapie. Inmiddels ben ik een totaal ander mens. Ik ben opener geworden naar andere mensen, veel extraverter dan ik was.

Ik deel mijn lief en leed op social media. Best apart, want soms spreek ik mensen die alles van mij weten, terwijl ik niets van hen weet. Ik heb eigenlijk geen privéleven meer, daar zou ik best een beetje meer balans in willen vinden.

Zelfmoord

Als ik de foto’s zie die ik laatst plaatste op Twitter krijg ik kippenvel. Ik heb meer begrip gekregen voor mensen met een depressie. Vroeger kon ik nooit begrijpen dat iemand zelfmoord wilde plegen, tot het mezelf overkwam.

Ik kan gelukkig het gevoel wat ik op de foto’s van een tijdje geleden had niet meer goed terugroepen, maar ik zie wel de doffe blik in mijn ogen. Ik leefde, maar was eigenlijk dood. Heel pijnlijk om te zien. 

Weekje

Voor nu ben ik weer gelukkig. Ik zou nog wel een keer een tijdje helemaal alleen willen zijn. Ik merk dat ik onwijs veranderd ben, maar heb nog niet de tijd gevonden om daarover na te denken. Al is het maar een weekje, maar dat is best lastig met drie kinderen.

Al hoor je mij niet klagen hoor: voor nu ben ik vooral heel blij dat ik mezelf heb herpakt. Dat ik nu in de trein stap zonder het gevoel te hebben dat ik er eigenlijk voor wil springen. Ik weet nu dat er ook andere manieren zijn om het op te lossen, al is het nog zo zwaar. En dat waardeer ik enorm."

Jij op VROUW.nl 

Heb jij ook een bijzonder verhaal wat je met VROUW wil delen? 

Dan kan dat hier...