Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Jonathan Andrew Photography
Verhalen achter het nieuws

Melissa werkt met kankerpatiënten:
Ook ik heb het af en toe lastig

Daisy Heyer

A

Als er kanker wordt geconstateerd bij iemand zorgt dat vanzelfsprekend voor een hoop verdriet en een moeilijke tijd bij de kankerpatiënt en zijn/haar familie. Maar hoe is het voor artsen en specialisten die met kankerpatiënten werken? VROUW sprak met Melissa Sombroek (36), verpleegkundig specialist oncologie in OLVG. "Ook ik heb het af en toe nog lastig." 

"Toen ik de opleiding verpleegkundige deed wist ik zeker dat ik in het ziekenhuis wilde werken. In het tweede jaar ging ik stage lopen en werd ik op oncologie geplaatst. Pittig, maar eigenlijk sprak het me direct enorm aan. Kanker is een ziekte waarin veel ontwikkelingen zijn; het ziektebeeld is altijd in beweging en de ziekte uit zich nooit op dezelfde manier. Dat maakt het voor mij 'boeiend' om te volgen.

Behandelrelatie

Wat ik ook bijzonder vind aan mijn werk is de intensieve behandelrelatie met mensen. Omdat je te maken hebt met mensen die heel ernstig ziek zijn is het contact heel intensief. Je hebt niet alleen gesprekken over ziek zijn, maar ook over het leven. 

Want natuurlijk vloeien er veel tranen, maar in de afgelopen jaren heb ik gemerkt dat mensen waarbij kanker geconstateerd wordt juist meer van het leven genieten. Ze worden zich heel bewust van de eindigheid van het leven. Tenminste ik denk dat dat het is wat ik bij veel patiënten voel. Dat vind ik iets heel moois.

Bezinken

Natuurlijk is het ook zwaar. Soms ken je patiënten die uiteindelijk overlijden al járen. Met die mensen heb je echt een band gekregen in de jaren van behandeling. Als ze dan komen te overlijden, heb ook ik het af en toe nog lastig. Dan heb ik even tijd nodig om het te laten bezinken.

Gelukkig krijg je daar binnen het ziekenhuis de tijd voor. We werken in een fijn team, waarbij je steun bij elkaar vindt op zulke momenten. Ik vind dat niet gek: ik denk dat als het je helemaal niets zou doen, dat ook niet goed zou zijn. Maar het blijft zoeken naar een balans.

Stapjes

Het allerbelangrijkste wat er is veranderd zijn de behandelmogelijkheden. De genezingskans is echt verbeterd, al is de ziekte nog altijd niet gemakkelijk oplosbaar. We zijn er dus nog lang niet, maar het gaat met stapjes vooruit.

Met mijn functie sla ik een brug tussen arts en verpleegkundige. We hebben daardoor meer tijd voor patiënten. Die zorg is, althans binnen OLVG, persoonlijker geworden, met meer aandacht voor de persoon achter de ziekte.

Thuissituatie

Als ik een patiënt zie voor een reguliere controle heb ik een half uur de tijd in plaats van een kwartier, zoals een specialist heeft. In die dertig minuten wordt er niet alleen gepraat over ziekte en bijwerkingen, maar ook over thuissituatie, relaties en werk. Dat is zo belangrijk!

Vorig jaar vond ik het leuk om méér te doen voor patiënten. Ik ben zelf een jaar of vier geleden gaan sporten. Vroeger vond ik dat vreselijk: stond ik liever met een borrel dan met een gewicht aan mijn arm. Toch ben ik erdoor gegrepen.

Sporten

We proberen patiënten die behandeld worden ook te motiveren om te sporten: uit onderzoek is namelijk gebleken dat het je minder vermoeid maakt en je na chemotherapie sneller herstelt als je sport. Al kan dat, als iedere vezel van je lichaam schreeuwt dat je niet wilt, heel lastig zijn!

Vorig jaar oktober organiseerde ik samen met 'mijn' sportschool het event Boksen tegen borstkanker. Zestig vrouwen in de leeftijd 26 - 73 jaar hebben toen een boksclinic gevolgd. Fantastisch om te zien!

Pruiken

Ik weet nog dat twee deelnemers het warm hadden en daarom hun pruik af hadden gezet. Samen hadden ze vreselijke lol en verderop stonden een paar van die kleerkasten met tranen in hun ogen te kijken hoe stoer zij bezig waren.

Die kale koppies zie ik iedere dag, dus soms realiseer ik me niet hoe heftig het voor anderen kan zijn om te zien. Maar het was geen medelijden wat we zagen: eerder een uiting van bewondering!

Chemotherapie

Veel van de vrouwen van die dag hebben nog contact met elkaar. Daar was het mij om te doen. Op 4 februari, Wereld Kankerdag, organiseren we daarom opnieuw een sportevenement.

Dan voor patiënten die met chemotherapie behandeld worden of net klaar zijn. Zo wil ik ieder jaar iets ludieks organiseren om mensen in beweging te krijgen en om ze 'gewoon' tussen de anderen te laten sporten. Dus niet afgesloten van de rest, maar ín de maatschappij.

Uitdragen

Want die persoon is niet zijn/haar ziekte, de ziekte is een onderdeel van die persoon op dat moment. En om dat op deze manier uit te dragen, vind ik heel erg bijzonder. Op deze manier kan ik mijn werk als verpleegkundig specialist nog járen volhouden. Sterker nog: ik zou niet anders willen!"

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een bijzonder beroep waarover je wil vertellen aan VROUW.nl?

Dan kan dat hier...