Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

Roxane was negen keer zwanger,
slechts één dochter kwam levend ter wereld

journalist

Marjolein de Jong

R

Roxane (32) was negen keer zwanger. Het resulteerde in zes miskramen en twee doodgeboren zoontjes, maar gelukkig wél een dochter (5). “Aan stoppen hebben we niet gedacht. Elke keer leek het een andere oorzaak te hebben en zou het nieuwe medicijn dé uitkomst bieden. Dus hielden we ondanks het verdriet hoop."

“Mijn eerste zwangerschap was in één keer raak. Ik was 25 en op onze trouwdag liepen mijn man Ronald en ik met ons kleine geheimpje rond. Het was de spreekwoordelijke kers op onze huwelijkstaart. We konden niet wachten een gezinnetje te starten." 

Miskraam

"Maar toen ik de dag na de bruiloft vloeide, wist ik direct dat het niet goed was. Een miskraam. Ik was natuurlijk verdrietig om het verlies, maar wilde tegelijkertijd heel graag weer zwanger zijn. Een maand erna was ik zwanger van onze dochter. De hele zwangerschap was ik angstig om haar ook te verliezen en had ik het gevoel dat er iets mis was. 

Lynn kwam levend ter wereld, maar ze was erg klein en had veel opstartproblemen. Het enige wat ze in haar eerste twee jaar kon drinken was speciale melk, vaste voeding lukte niet. Daardoor groeide ze heel langzaam. Het was een heftige tijd met veel ziekenhuisbezoeken." 

Verlies na verlies

"Na anderhalf jaar probeerden we ons gezinnetje uit te breiden. Dolgelukkig was ik toen er een klein jongetje in mijn buik zat. Maar bij de 20-wekenecho ging het mis. Hij had een grote hersenafwijking en heeft meerdere hersenbloedingen gehad. 

Het moeten bevallen van een dood kindje was vreselijk. De kinderkamer stond al klaar, maar ineens konden we die niet meer vullen. Ik was ook zo teleurgesteld in mijn lichaam. Het wrange is: ik ben gezond én de kinderen zijn gezond, maar we zijn geen match. Ik mis een eiwit dat de kinderen wel van hun vader gekregen hebben, waardoor mijn lichaam ze afstoot.”

Experimentele medicatie

Daarna volgden nog vijf zwangerschappen. Onder veel medische begeleiding en met medicatie, maar ook deze liepen uit op miskramen. “Aan stoppen hebben we niet gedacht. Elke keer leek het een andere oorzaak te hebben en zou het nieuwe medicijn dé uitkomst bieden. Dus hielden we ondanks het verdriet hoop.

In 2018 kreeg ik experimentele medicatie. Dit leek aan te slaan, ik mocht zelfs weer een mannetje dragen. Elke week kreeg ik speciale infusen om bloedingen bij het kindje te voorkomen. Na zes miskramen hoopte ik zó dat het nu wel zou lukken. Maar afgelopen zomer, na 16 weken, beviel ik weer van een doodgeboren zoon. Een klap in ons gezicht. 

De enige conclusie die we nu kunnen trekken is dat het niet mogelijk is. Misschien dat er ooit een medicijn voor mijn ziekte wordt gevonden, maar voor nu kan ik geen kinderen krijgen.”

Draagmoeder

Het stel staat in de tussentijd wel open voor draagmoederschap. “Alleen is dit lastig in Nederland en in het buitenland durven we het niet aan. We zouden het aan iemand in onze omgeving kunnen vragen, maar voelen ons daar niet goed bij. Het is zo’n groot iets. Maar als iemand het aanbiedt, zouden we vol overtuiging instemmen.”

Roxane vertelt dat haar huwelijk niet heeft geleden onder al het ongeluk. “Na het overlijden van ons eerste zoontje vertelde een arts dat de meeste stellen binnen één jaar scheiden. Wij keken elkaar direct aan en zeiden dat ons dat niet zou gebeuren. Zo staan we er nog steeds in." 

Sterk huwelijk

"We gaan er anders mee om. Zo praat ik er meer over, terwijl Ronald dat liever niet te vaak doet. Dat accepteren we van elkaar. Ik denk dat veel stellen uit elkaar gaan, juist omdat ze na het onbezonnen geluk niet gewend zijn met zo’n heftige tegenslag om te gaan.

Vanaf het begin af aan - de dag na ons huwelijk kreeg ik mijn eerste miskraam - hebben wij juist hele mooie, maar ook moeilijke tijden gekend. Ik zou niet weten wat het is om een hele periode alleen maar gelukkig te zijn."

Niet vanzelfsprekend

"Ik had het liefst al vier kinderen gehad, maar ergens had ik altijd al het gevoel dat het een moeilijke weg zou worden. Ronald begreep dat nooit. Ik kom uit een groot gezin en we zijn beiden gezond. Dat het zó moeilijk zou zijn, had ik alleen nooit verwacht. Het wordt steeds duidelijker dat het grote gezin er nooit zal komen.

Als ik niet nog een keer moeder word, heb ik daar nu vrede mee. We willen niet alleen maar bezig zijn met onze kinderwens en op een dag wakker worden en alles van onze Lynn gemist hebben. We zijn heel gelukkig met ons drieën en genieten zo extreem veel van haar, nóg meer omdat ze niet vanzelfsprekend is.”

Jij op VROUW

Heb jij een bijzonder verhaal en wil je dat delen?

Stuur ons een berichtje