Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

‛Ze bleven maar lachen en wijzen:
Kijk dat meisje met haar grote hoofd!’

Freelance journaliste

Mariëlle Wisse

H

Het dochtertje (7) van Jeandrelica Mohamed (29) heeft achondroplasie en dat zorgt soms voor vervelende situaties. Om die situaties te vermijden, durfde ze een tijd lang niet met haar dochtertje over straat. Inmiddels komt ze weer buiten, maar omgaan met het pestgedrag vindt ze nog altijd lastig. “Ze bleven maar lachen en wijzen: ‘Kijk dat meisje dan, met haar grote hoofd!’”

“Al mijn hele zwangerschap had ik het gevoel dat er iets mis was. Mijn buik groeide erg langzaam en ik voelde het kindje nauwelijks bewegen. Met 26 weken kwam ik erachter dat de baby achondroplasie had (ook wel ‛dwerggroei’ – red.)

Moeilijk

Ik had geen idee hoe ik daarop moest reageren, maar eerlijk gezegd dacht ik niet dat ik het aankon. Gelukkig gaf een gesprek met mijn oma mij meer hoop. Zij drukte me op het hart dat ik dit wél aankon, dat ik niet voor niets zwanger was van juist dit meisje.

De eerste twee jaar van Meldinysha’s leven vond ik moeilijk. Ik was dolblij met mijn meisje, maar wist tegelijkertijd niet goed hoe ik moest omgaan met haar handicap. Ook vroeg ik me – heel egoïstisch – af waarom mij dit was overkomen. 

Binnen zitten

Beetje bij beetje leerde ik, door het internet af te speuren, van alles over achondroplasie en werd het voor mij steeds minder een probleem. Maar ergens aan wennen is best moeilijk wanneer je iedere keer dat je de deur uitstapt wordt geconfronteerd met mensen die er níet aan gewend zijn.

Ik vond het zo moeilijk dat Meldinysha iedere keer werd nagewezen en uitgelachen, dat we bijna altijd binnen waren. Met dozen vol knutselspulletjes en allerlei films hadden we het prima naar ons zin, maar diep vanbinnen wist ik dat dit niet het leven was dat ik mijn dochter wilde geven.

Rustig blijven

Drie jaar geleden is mijn tweede dochtertje Jeanaily geboren. Vanaf dat moment gaan we weer vol goede moed naar buiten, maar het komt regelmatig voor dat we teleurgesteld terugkomen omdat er een vervelende opmerking is gemaakt. Daarmee omgaan blijft een opgave.

Iedere keer dat ik met Meldinysha naar buiten ga, spreek ik mezelf toe: ‘We gaan zometeen weer worden nagekeken en misschien wordt er ook wel iets vervelends gezegd, maar je blijft rustig!’ Ik moet eerlijk toegeven dat ik ook weleens mijn geduld ben verloren. Dat ik iemand anders’ kind bij de arm heb gepakt en heb gezegd dat ze eens even normaal moesten doen.

Tekst gaat onder de foto verder

Meldinysha en haar zusje Jeanaily

Weerbaar

Meldinysha weet dat ze anders is dan andere kindjes. Haar vader en ik nemen regelmatig de tijd om het daar met haar over te hebben. Van vervelende opmerkingen raakt ze nog steeds van slag, maar als kindjes haar vragen wat er met haar aan de hand is, kan ze nu heel duidelijk uitleggen dat ze minder snel groeit en dat haar hoofdje daarom groot is in verhouding tot de rest van haar lichaam.

Ze heeft zelfs een soort spreekbeurt gehouden op school, superknap! Om haar een beetje weerbaarder te maken, zit ze op kickboksen. Dat geeft haar zelfvertrouwen en zorgt ervoor dat ze zich niet zo klein voelt. En uiteraard vertellen haar vader en ik haar continu dat ze een topmeid is en dat we enorm van haar houden. 

Maar toen we vorig weekend op een feestje in een indoor-speelpark waren, deden een paar jongetjes wel heel vervelend. Ze bleven maar lachen en wijzen: ‘Kijk dat meisje dan, met haar grote hoofd!’

Het brak mijn hart om te zien hoe verloren Meldinysha erbij stond. Ze kon er geen woord tussen krijgen. De moeder van de jongens heb ik inmiddels gevonden, dus ik wil daar zeker nog een gesprek over aangaan. 

Communiceren

Het zou zo fijn zijn als ouders meer met hun kinderen zouden communiceren. Leg ze uit dat er kindjes zijn die er anders uitzien dan zij, maar dat dat geen reden is om iemand na te wijzen, uit te lachen of op wat voor manier dan ook belachelijk te maken.

En voor de ouders die meedoen met hun kinderen - ja, die zijn er écht - heb ik geen goed woord over. Als jouw kind ooit moeder of vader wordt van een kindje met een beperking, ga je je dan ook zo gedragen? Wordt volwassen, zeg!”

Tips voor ouders

Mirelle Valentijn is voorzitter bij Stichting Omgaan met Pesten en adviseert zowel ouders als kinderen over hoe om te gaan met pesters. Wij vroegen haar om een paar tips.

Blijf rustig en stimuleer jouw kind om voor zichzelf op te komen. Laat je kind zien, horen en voelen dat je het pestgedrag hebt gezien en dat je het afkeurt. Neem de afhandeling liever niet helemaal over. Zet jouw kind zoveel mogelijk in diens kracht. 

Denk niet dat pesten iets is wat nu eenmaal gebeurt of je sterker maakt. Het klopt dat pesten er altijd al is geweest en dat veel slachtoffers uiteindelijk ook hun weg vinden, maar dat betekent niet dat jij pestgedrag moet accepteren of goedkeuren. 

Geef jezelf niet de schuld. Je kunt nu eenmaal niet alles zien, al zou je dat nog zo graag willen. Richt je energie op het aanpakken van het pestprobleem en hoe je het kind en de kinderen daaromheen kunt helpen, zodat het vermindert en stopt. 

Zorg dat je zelf het goede voorbeeld geeft. Kinderen doen wat ouders doen en niet wat ouders zeggen. Voorbeeldgedrag is daarom heel belangrijk. Laat aan je kinderen zien dat je zelf je grenzen aangeeft en aandacht hebt voor je gedachten en gevoelens en spreek deze uit. Kinderen leren van jou hoe jij dat doet en daarmee omgaat. 

Niet terugslaan of -schelden. Vaak krijgen kinderen die gepest worden juist wel dit advies. Dit helpt niet, zeker als het pesten al langer duurt. Agressie voedt agressie. 

Niet negeren. Pesters willen juist een reactie zien en gaan vaak net zo lang door tot ze die krijgen. Door te negeren leert een kind ook niet goed naar grenzen te luisteren en gevoelens serieus te nemen. Je kunt beter wel reageren en dan op de juiste manier, krachtig en assertief.

Jij op VROUW

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje!