Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Marcia Oudsten (48)
Foto: Privébeeld
Verhalen achter het nieuws

Marcia (48) heeft traumatisch hersenletsel:
Ik voel me een bejaarde

Daisy Heyer

D

Door twee zware hersenschuddingen en een bloeding liep Marcia Oudsten (48) in 2013 traumatisch hersenletsel op. Ze veranderde van een actieve, werkende vrouw naar iemand die het liefste thuis in een donkere kamer zit. Volgens haar neuroloog is er geen kans op verbetering, maar Marcia ontdekte een behandeling in Amerika die hoop biedt. Ze moet alleen aan het benodigde geld komen: 15.000 euro.

"De eerste hersenschudding liep ik op tijdens mijn werk bij een internationaal advocatenkantoor als legal personal assistant. Ik deed iets wat niets met mijn werk te maken heeft: de speelgoedautootjes die mijn baas spaarde opruimen.

IJzeren onderkant

Eén van de autootjes gleed onder het bureau. Ik kroop erachteraan en stootte keihard mijn hoofd tegen de ijzeren onderkant van het bureau. De pijn was niet te beschrijven, zo erg. Eenmaal bij de Eerste Hulp bleek dat ik een ernstige hersenschudding had.

Ik bleef enorm last houden van die hersenschudding. Ik ben vanaf die tijd ook niet meer écht aan het werk geweest, alleen als arbeidstherapie. Er stond al een reis naar Bali gepland die ik al voor die hersenschudding had geregeld. Misschien was het niet het beste idee, maar ik hoopte dat die reis mij goed zou doen.

Contract

Echter viel ik drie dagen voordat ik naar huis zou gaan van een schommel en kreeg ik die tegen mijn hoofd. Het voelde alsof mijn schedel gebroken was. Ik kreeg daar op Bali een MRI-scan en vertrok na een paar dagen in het ziekenhuis weer naar huis. 

De pijn bleef en eenmaal thuis verlengde het advocatenkantoor ook nog eens niet mijn contract. Terwijl ik aan de beurt zou zijn geweest voor een vast contract. Maar ik moest vertrekken, ondanks dat ik één van die hersenschuddingen opliep tijdens werktijd. En dat terwijl ik iets deed wat ik niet eens hoorde te doen! 

Gebroken schedel 

Ik heb nog geprobeerd het aan te vechten, maar zij verschuilden zich achter die tweede hersenschudding die ik op Bali had opgelopen. Ik moest trouwens wel verplicht reïntegreren op arbeidstherapeutische basis; dat was hun interpretatie van een goede werkgever zijn. Uiteindelijk ben ik ziek uit dienst gegaan. 

Zes maanden na mijn vakantie kreeg ik ook in Nederland een MRI-scan. Daaruit bleek dat ik inderdaad een gebroken schedel had gehad. De uitslag toonde resten van een bloeding. Ik bleef ook enorm veel last houden van hoofdpijn 

Migraine

Ik had dagelijks migraine-aanvallen en ben nog steeds constant duizelig. Ik raak snel overprikkeld en moe. Ik veranderde van een vitale vrouw die altijd aan het werk was en leuke dingen deed in een bejaarde die echt moet leven volgens een vast ritme.

De hele dag wakker blijven lukt niet; ’s middags slaap ik. Ik zit het liefst thuis zonder geluid en licht om me heen. Ik woon op een druk punt in Amsterdam, waar ik wegga zodra ik een geschikter huis vind.

Moeder

Een ritje met de tram of op de fiets is voor mij een hel. Ik kan maar één ding per dag: als ik koffie ga drinken met mijn moeder moet ik de rest van de dag rust nemen. En een jaar na die MRI-scan kreeg ik van mijn neuroloog te horen dat het niet meer beter zou worden: ik moest hiermee leren leven.

De eerste vier jaar heb ik absoluut niet geaccepteerd dat mij iets mankeerde, maar op een gegeven moment kon ik niet anders: het niet accepteren kost ook heel veel energie. Echter heb ik mij er nooit honderd procent bij neergelegd.

Irriteren

Ik ben heel wat vrienden verloren; je ziet niets aan mij dus hebben mensen na een tijdje ook zoiets van: 'Heb je daar nou nog last van?' Het gaat ze irriteren dat je nooit op een verjaardag komt of geen fut hebt om buiten de deur iets te gaan drinken.

En ik had op een gegeven moment ook geen zin meer om energie te steken in de uitleg waarom ik niet naar dat ene feestje ga. Soms zou ik willen dat ik iets mankeerde wat je gewoon kunt zien; met bijvoorbeeld een verband om mijn hoofd zou ik niets hoeven uitleggen. 

Utah

Ik probeerde net te berusten in het feit dat dit mijn leven is, toen ik door een vriend werd geattendeerd op een LinkedIn-post. Daarin beschrijft een vrouw haar wonderbaarlijke herstel na de ernstige en langdurige gevolgen van een hersenschudding.

Ze werd behandeld in een Amerikaanse kliniek in Utah die baanbrekend werk verricht op het gebied van niet-aangeboren hersenletsel. Het behandelplan is zeer uniek, ook in Amerika. Je gaat in een intensieve week met je brein door een soort mega wasprogramma, dagelijks van 09:00 uur tot 17:00 uur.

Doneeractie

Deze therapie zou je brein dwingen om de delen die beschadigd zijn weer actief te laten worden. Elke therapie wordt persoonlijk gemaakt, omdat natuurlijk geen enkele patiënt hetzelfde is. Deze behandeling gaf mij direct hoop: er is dus toch iets wat mij zou kunnen helpen!

Alleen is dit een ontzettend duur traject; ik heb wel zo'n 15.000 euro nodig. Een enorm bedrag, dat ik met alleen mijn WIA-uitkering nooit bij elkaar krijg. Daarom heb ik een doneeractie opgezet.

Lotgenoten

Ik heb mijn oude werkgever gevraagd of die ook geld wil doneren. Maar het antwoord luidde dat die 'helaas' niet aan individuele acties doet en dus niks gaat geven. Ik zal misschien nooit meer honderd procent de oude Marcia worden, maar als ik ook maar iets van verbetering zou kunnen voelen en iets meer controle zou hebben over mijn dagelijks leven, dan teken ik ervoor. 

Mocht ik meer binnenhalen dan mijn streefbedrag, dan besteed ik dat aan lotgenoten die ook naar Utah willen. En dat zijn er best veel; alleen al zo'n 125 mensen in Nederland. Allemaal mensen die in stilte lijden. En mijn hoop is ons lijden door deze behandeling iets dragelijker te maken."

Jij op VROUW.nl 

Heb jij ook iets meegemaakt waarover je zou willen vertellen?

Dan kan dat hier...