Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Eigen beeld Desiree
Verhalen achter het nieuws

Désirée (41) lijdt aan OCD:
'Ik was bang voor mezelf'

Anne Noorman

D

Désirée (41) lijdt aan OCD: obsessieve-compulsieve stoornis. Jarenlang durfde ze hier met niemand over te praten en liep ze met agressieve dwanggedachten rond. Ze durfde niet alleen op pad te gaan en vermeed treinperrons. "Zo bang was ik dat ik mezelf wat aan zou doen." Tegenwoordig heeft ze haar ziekte onder controle en schrijft ze er blogs over. 

"Ik herinner het me als de dag van gister", vertelt Désirée. "Toen ik veertien jaar oud was, kreeg ik voor het eerst de akelige gedachte dat ik mezelf wel wat aan zou kunnen doen. 

Horrorfilm

Ik begon overal gevaar in te zien. Met scheikundeles durfde ik niet bij het open raam te zitten, omdat ik bang was dat ik naar beneden zou springen. En treinperrons vermeed ik, uit angst dat ik voor de trein zou springen. 

Ik had periodes dat ik die gruwelijke scenario's de hele dag voor me zag. Het was alsof ik in een horrorfilm zat, met mezelf in de hoofdrol. 

Overprikkeld

Waar die gedachten vandaan kwamen, weet ik niet. Wel weet ik dat mijn jeugd niet heel leuk was. Er waren veel ruzies thuis, die ik als oudste kind altijd probeerde te sussen. En op de basisschool werd ik gepest omdat ik 'lelijk en dik' zou zijn. Ik kwam vaak huilend thuis. 

Ik legde bovendien een enorme druk op mezelf. Ik was met een mavo-advies naar het atheneum gegaan, waar ik voor mijn gevoel de hele dag op mijn tenen moest lopen. Ik was heel erg overprikkeld. En juist als je overprikkeld bent, komen die dwanggedachten op. Die gedachten zijn geen weerspiegeling van wat je echt wil of denkt. Het zijn juist je angsten die naar boven komen. 

Praten

Vrienden had ik niet, dus ook niemand om mee te praten over wat er in me omging. Niet dat ik dat had gedurfd. De gedachten die ik had waren zo duister en ik begreep er zelf al zo weinig van, laat staan dat ik ze met iemand durfde te delen. Zelfs tegen mijn moeder, met wie ik heel close ben, kon ik niks zeggen. Ik wilde haar niet laten schrikken. Vijftien jaar lang heb ik er alleen mee rondgelopen. 

Bikkelen

Na keihard gebikkeld te hebben aan de universiteit van Leiden kon ik aan de slag als griffier voor de strafrechtbank. Een pittige baan met veel druk. In die tijd leerde ik ook mijn (inmiddels) ex-vriendin kennen. Zij was de eerste die door mij heen wist te prikken en beetje bij beetje vertelde ik haar wat er zich in mijn hoofd afspeelde. Ze raadde mij aan om met een psycholoog te gaan praten. 

Herkenning

Ik was ondertussen zelf op het internet al op zoek gegaan naar herkenning. Toen ik over dwang las, voelde ik: dat is wat ik heb. Uiteindelijk heb ik in 2006 officieel de diagnose OCD gekregen. Dat was aan de ene kant een opluchting, er was een naam voor wat ik had en ik was bovendien niet de enige. Aan de andere kant was het ook zwaar. Ik moest accepteren dat dit is wie ik ben. 

Met hulp van medicatie, een combinatie van antidepressiva en antipsychotica, en door veel rust te nemen, heb ik geleerd weer te functioneren. De gedachten komen en gaan, maar ik heb het redelijk onder controle. Ik ben voor zestig procent afgekeurd. Werken in het stafrecht is iets wat ik nooit meer wil. Achteraf gezien was die harde wereld nooit echt voor mij weggelegd. 

Centjes 

In de periode dat ik gekeurd werd, kreeg ik van het UVW de raarste dingen te horen. Bijvoorbeeld: 'Je kan altijd nog diepvriesmaaltijden gaan inpakken' en: 'Fijn hè, als je straks weer je eigen centjes kan verdienen en deel uit kan maken van de maatschappij.' Alsof ik, met mijn OCD, geen echt onderdeel van de maatschappij ben. Het voelde alsof ik een stempel opgedrukt kreeg. 

Stempel

Voor burn-outs en depressie is veel aandacht, maar dat is heel anders met OCD, schizofrenie of borderline. Mensen weten niet wat het is, dus begrijpen ze het ook niet. Ik schrijf sinds een paar jaar blogs op de site van de Angst, Dwang en Fobie Stichting en ben redacteur van hun blad over dwang. Het voelt goed om anderen te helpen. Daardoor krijg ik zelf weer zin in het leven. 

Evenwicht

Mijn vorige relatie is na tien jaar op de klippen gelopen. Mijn aandoening heeft zijn tol geëist. Ik had veel verzorging nodig, wat onze relatie uit zijn evenwicht haalde. Maar sinds een jaar ben ik getrouwd met een geweldige vrouw. Ik vond het eng om haar te vertellen wat ik heb. Dat voelde toch een beetje alsof ik opnieuw uit de kast kwam. Gelukkig accepteert ze me zoals ik ben.

Kinderwens

We willen graag kinderen, maar of dat op mijn leeftijd nog gaat lukken, is de vraag. Zo'n groot deel van mijn leven is opgeslokt door mijn gedachten, mijn kinderwens was het laatste waar ik mee bezig was. En nu is het misschien te laat. Dat vind ik wel pijnlijk. We hebben ons opgegeven voor pleegzorg, maar ik ben bang dat we door mijn OCD minder kans maken. 

Mocht het voor ons niet weggelegd zijn, dan willen we mooie reizen gaan maken. Ik probeer er positief in te staan. Het gaat immers zo veel beter met me. Ik heb geleerd om met OCD te leven, maar helemaal accepteren zal ik het nooit."

Heb jij ook een bijzonder verhaal dat je met ons wil delen?

Stuur ons dan een berichtje