Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Yvonne van Riemsdijk (53)
Foto: Eigen foto
Verhalen achter het nieuws

Yvonne spreekt uit ervaring:
Een kaartje kan écht levensreddend zijn

journaliste

Hester Zitvast

Y

Yvonne van Riemsdijk (53) is in haar leven meerdere keren suïcidaal geweest. Over dit onderwerp postte ze een opvallend bericht op Twitter: Iedereen relateert zelfdoding altijd enkel aan een psychische stoornis. Ik heb nieuws voor u: dat is onjuist. Het is de diepe eenzaamheid die mensen uiteindelijk naar de rand van de afgrond drijft. De samenleving als geheel kan dus daadwerkelijk iets doen. Waarvan akte.

Yvonne: "Ik heb een zeer traumatische jeugd gehad. Ik ben van mijn zesde tot mijn dertiende ten prooi gevallen aan een professioneel, sadistisch kinderpornonetwerk. Ik ben verkracht en gemarteld. Het gebeurde op de lange avonden dat mijn ouders niet thuis waren. Mijn buurman leidde het netwerk en zijn vrouw 'paste' op mij.

Coma

Het is er heel extreem aan toe gegaan. Ik ben als kind niet in staat geweest er iets over tegen mijn ouders te vertellen. Ik kon geen signaal afgeven dat er iets mis was, ik werd gehersenspoeld.

Op mijn dertiende kreeg ik een nierziekte en belandde vijf dagen in een diep coma. Mijn situatie was behoorlijk kritiek. Maar ironisch genoeg heeft dat wel mijn leven gered; het netwerk had daardoor namelijk niets meer aan mij.

Eenzaamheid

Naast mijn psychische nood - ik raakte depressief - kreeg ik lichamelijke problemen. Maar mijn omgeving en medisch specialisten weten alles enkel aan mijn ziek zijn. De situatie werd steeds ernstiger. Ik wist niet hoe het was om onbezorgd te leven.

Ik vertelde nog altijd niemand wat mij was overkomen, omdat ik zelf ook niet mijn vage en bizarre herinneringen kon plaatsen. Ik dacht dat er iets mis was met mij en stopte het weg. Ik was diep, diep eenzaam en wilde niet meer leven. Het was bovenal die eenzaamheid waardoor ik aan zelfdoding dacht.

Afgrond

Tijdens mijn jarenlange depressie, was er een leerlingenbegeleider van mijn middelbare school die mij enorm heeft ondersteund. Hij sprak wekelijks lang met mij en heeft me, onbewust, bij de afgrond weggetrokken. Sindsdien weet ik: onderwijzend personeel kan echt het verschil maken.

Meer begrip en oprechte interesse zijn echt ongelooflijk belangrijk. Als mensen aan je vragen hoe het is, willen ze vaak helemaal niet weten hoe slecht het werkelijk met je gaat. Vaak blijft zo'n gesprek dus oppervlakkig en maken mensen zich er makkelijk vanaf. Hadden ze maar doorgevraagd!

Suïcidepoging

Pas toen ik mijn eerste suïcidepoging had gedaan, gingen bij iedereen alarmbellen rinkelen. Toch kreeg ik niet meteen de juiste hulp. Ik voelde me niet serieus genomen door de hulpverleners omdat ze mijn eetstoornis die ik inmiddels had ontwikkeld niet serieus namen. Om die reden ben ik snel weer afgehaakt.

Ik ontmoette niet lang daarna de man waarmee ik mijn drie kinderen zou krijgen. Het huwelijkse leven en mijn leven als jonge moeder slokte me volledig op, mijn problemen raakten daardoor wat naar de achtergrond. Maar ik kon geen stabiele evenwichtige moeder zijn, zolang ik mezelf niet op orde had. Ik hield intens van mijn kinderen en had een sterke band met ze,  maar ik was heel onzeker.

Scheiding

Door mijn onverwerkte verleden, kregen mijn kinderen uiteindelijk gedragsproblemen. Na mijn zelfgekozen scheiding stortte ik volledig in. Ik kreeg een burn-out en een zwaardere depressie. Alle opgelopen trauma’s drongen zich ineens aan me op. Ik was nauwelijks meer in staat mezelf fatsoenlijk naar de badkamer toe te slepen, wilde alleen nog maar in bed liggen.

Ik heb als kind moeten leren om mijn gevoel uit te schakelen. Ik zette een knop om en ging door, zo overleefde ik alles. Ik was keihard voor mezelf geworden en had veel van wat mij was overkomen verdrongen totdat, op mijn 34ste, eindelijk de beerput open ging.

Geloven

Zelfs in mijn naaste omgeving zijn er mensen die moeite hebben mijn verhaal te geloven. Ze houden liever hun ideale wereldbeeld in stand. Als iets maar gruwelijk genoeg is, wordt het niet geloofd.

Als ik gemarteld werd, waarom zagen mijn ouders dat bijvoorbeeld dan niet? Omdat ze in professionele netwerken precies weten wat ze doen. Martelen kan ook zonder zichtbare sporen na te laten.

PTSS

Tijdens de behandeling begon ik weer  te voelen en kwam zo bij mijn diepste pijn. Afschuwelijk natuurlijk. Ik ben jarenlang in therapie bij de GGZ geweest en bleek aan een complexe PTSS te lijden met lange periodes van ernstige depressie.

Ik koos er heel bewust voor om alles zonder medicatie te blijven doen. Ik wilde écht herstellen, niet mijn pijn verdoven - hoe verleidelijk dat soms ook was. Ik ben er heel slecht aan toe geweest.

Huilen

In de periode heb ik vaak naar de dood verlangd. Ik was zo ziek, dat ik zelfs heb gedacht dat ik mijn opgroeiende kinderen met mijn dood een dienst zou bewijzen. Ik kon in zo’n periode niet meer relativeren en had een complete bewustzijnsvernauwing.

Op zulke momenten maakten gewone mensen in de samenleving voor mij het verschil: een dierbare vriendin die belde en mij liet huilen en praten, een kaartje van iemand, oprechte interesse van mijn jongste broer... Mensen hebben er geen idee van hoe belangrijk dat kan zijn; het kan écht levensreddend zijn.

Contact maken

Als je langdurig psychisch ziek bent, dunt de kring met mensen om je heen na verloop van tijd sterk uit. Het is een wisselwerking; jij trekt jezelf steeds meer terug en de mensen om je heen nemen steeds meer afstand.

Na een tijdje vinden ze toch dat het allemaal maar eens over moet zijn. Waar de omgeving niet bij stil lijkt te staan, is dat het initiatief om contact te maken van henzelf moet uitgaan. Vaak is de persoon in kwestie namelijk helemaal niet in staat om dat zelf te doen.

Zelfhulpboeken

Ik heb mezelf opnieuw moeten uitvinden. Het opbouwen van een eigen identiteit lukte pas tijdens mijn behandeling. Ik ben daarnaast ook veel gaan sporten en bracht veel tijd door in de natuur.

Ook ben ik gezonder gaan eten en heb ik talloze zelfhulpboeken doorgeworsteld. Als ik dat allemaal niet had gedaan, was ik nu nog steeds in behandeling geweest. Het gaat nu alweer een aantal jaren erg goed met me: ik ben sterk, gezond en zeer gelukkig.

Nachtkaars

Het slechte hoofdstuk uit mijn leven heb ik grotendeels afgesloten. Volledig afsluiten kan ik het pas wanneer het voltallige netwerk wordt opgerold, wanneer ál dit soort netwerken worden opgerold. Want het komt meer voor dan wij denken.

Ik ben vijf jaar bezig geweest met politie en justitie, maar het onderzoek is als een nachtkaars uitgegaan. Volgens mij omdat er hooggeplaatste figuren bij het netwerk betrokken waren.

Doorvragen

Ik spreek en schrijf geregeld over mijn ervaringen en onderricht daarbij hulpverleners, zodat de hulp aan getroffenen verbeterd wordt. Mijn boodschap aan mensen is vooral om dóór te vragen. Dat doen ze vaak niet uit angst, maar doe het maar gewoon.

We kampen in de huidige maatschappij met een chronisch tekort aan naastenliefde. Kijk naar elkaar om. Stuur iemand die depressief is eens een kaartje. Bel. Praat. De arm die jij om iemand heen slaat, kan er echt voor zorgen dat hij/zij zichzelf die dag toch maar niet van zijn/haar leven berooft."

Heb je hulp nodig? Neem dan contact op met '113 zelfmoordpreventie'. Telefoon: 0900-0113, website: www.113.nl.