Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Tiener houdt handen voor haar oren
Foto: Hollandse Hoogte
Verhalen achter het nieuws

Petra's dochter heeft misofonie:
Wij liepen allemaal op onze tenen

Journalist

Lizette van Loenen

P

Petra’s dochter Fleur (21) heeft misofonie**: specifieke (eet)geluiden maken haar woedend. Petra vertelt over de impact die misofonie op het leven van haar dochter en gezin heeft gehad.

"Ik had nog nooit van misofonie gehoord. Pas toen Fleur er op haar dertiende echt last van kreeg. Toen ze nog thuis woonde, zat ze tijdens het avondeten standaard naast haar vader aan tafel. Niet dat hij nou zo smerig eet, maar door zijn eetgeluiden raakte zij geïrriteerd.

Eetgeluiden

Vooral als hij sla at. Die bewaarde hij vaak tot het laatst, als zij, haar broer en ik al klaar waren. Dan ging ze een stukje verder van hem weg zitten of hing ze naar de andere kant van de tafel om zijn eetgeluiden zo min mogelijk te hoeven horen. Als ik vroeg waarom ze dat deed, antwoordde ze altijd dat haar vader zo irritant at. Hij liet op zijn beurt merken dat Fleur zich niet zo moest aanstellen. Vaak ontstond er dan spanning aan tafel.

Na drie jaar, op haar zestiende, wilde ze niet meer bij ons aan tafel zitten. Dan at ze met haar bord op schoot op de bank. Ook werd ze woedend van jengelende kinderen in het openbaar vervoer. Soms zo erg dat ze in staat was om zo’n kind te slaan. Zo ver is het gelukkig nooit gekomen.

Op onze tenen

Fleurs gedrag had steeds meer invloed op haar sociale leven en ook ons gezin: Fleur at immers niet meer gezellig met ons mee en etentjes ging ze het liefst uit de weg. Avond aan avond zat ze op haar kamer, om mogelijke eetgeluiden te vermijden. Mijn man en ik vroegen haar vaak of ze ook gezellig beneden kwam zitten, maar dan had ze altijd een excuus om boven te blijven.

Om haar te ontzien, gingen wij thuis op onze tenen lopen. Bij elke hap die ik nam, hoopte ik dat Fleur er geen last van zou hebben. Dat zat zo in mijn systeem, dat ik zelfs op mijn werk zo zacht mogelijk mijn appel probeerde af te happen.

Psychiater

Omdat Fleur zich onbegrepen voelde en doorhad dat er iets met haar aan de hand was, is ze zelf op onderzoek uitgegaan. Toen ze over misofonie las, viel alles op zijn plek. Ook ontdekte ze een Facebook-groep waar alleen mensen met misofonie-klachten lid van waren. Een warm bad: die mensen waren net als zij!

Ik ging met haar naar de huisarts, die ons doorstuurde naar het AMC (Academisch Medisch Centrum, red.). Daar kreeg ze na veel tests en onderzoeken de diagnose misofonie. Gelukkig kon ze daar bij een gespecialiseerde psychiater terecht voor een behandeling.

Gymzaal

Tijdens zo’n behandelsessie moest Fleur geblinddoekt door een gymzaal vol obstakels lopen. Ik moest haar middels een stok op haar handpalm sturen, terwijl ik hoorbaar op een dropje kauwde.

Doordat zij naar mijn aanwijzingen moest luisteren om niet te struikelen, werden haar gedachten afgeleid van mijn eetgeluiden. Ook moest ze leren om de geluiden waar ze boos van werd om te zetten in een positief geluid. Het gekraak van chips werd dan bijvoorbeeld knisperende sneeuw.

Huisgenootjes

Inmiddels heeft Fleur een manier gevonden om ermee te leven. De behandelingen hebben er ook voor gezorgd dat ze haar emoties beter in bedwang kan houden. Ze woont nu samen met huisgenootjes en dat gaat prima.

Wel vindt ze het nog steeds moeilijk om te zeggen waarvan ze last heeft; ze is bang dat ze niet wordt begrepen. Daarom doe ik er alles aan om de aandoening bekender te maken."

**Misofonie is een hersenaandoening waarbij specifieke geluiden extreme gevoelens van woede, walging of haat opwekken. Het gaat veel verder dan ergernis of irritatie. Symptomen kunnen zijn: een verhoogd spanningsniveau door continue alertheid en stress, concentratiestoornissen, schuldgevoelens, schaamte, vermoeidheid, anticipatieangst, angst om zelfbeheersing te verliezen en zich onbegrepen voelen door anderen en zichzelf. Kijk ook hier.