Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Katrien Cornelis (33) heeft ligyrofobie
Foto: Katrien Cornelis (33) heeft ligyrofobie
Verhalen achter het nieuws

Katrien: Als ik alleen al een ballon zie,
raak ik in paniek

Anne Noorman

K

Katrien Cornelis (33) heeft ligyrofobie, oftewel een angst voor harde geluiden. Hoe het begon? Op haar zevende knapte er een ballon in haar gezicht... Kinderfeestjes, de kermis en Oudejaarsavond zijn voor Katrien dan ook bovenal stressvol. Haar omgeving snapt er niet zoveel van. "Ze denken dat ik mij aanstel."

"Ik heb harde geluiden nooit fijn gevonden, maar ik was er ook niet heel bang voor. Tot ik als zevenjarig meisje op kamp ging. Als spelletje moesten we ballonnen zo hard mogelijk opblazen, tot die bijna knapten. Een ballon ontplofte in mijn gezicht en de knal was zo hard en ik schrok zo, dat ik stond te trillen op mijn benen. Dat was het begin van mijn angst voor ballonnen. 

Paniek

Als ik op een verjaardagsfeestje kom waar veel ballonnen zijn, voel ik paniek opkomen. Ik word er paranoïde van. Je weet dat er waarschijnlijk wel één of een paar gaan knappen. Maar je weet niet wanneer. Het is dat onverwachte, wat het voor mij zo angstig maakt. Bij elk geluidje dat ik hoor denk ik; 'Oh dit kan de knal zijn.'

Laatst was de verjaardag van mijn neefje. Ik kwam de ruimte in en zag tweehonderd ballonnen hangen. Ik voel dan dat ik ga hyperventileren als ik niet snel wegloop, dus ik ben buiten gaan zitten om tot rust te komen. Ik vind het jammer dat ik me moet afzonderen van een feestje, maar liever dat dan dat ik volledig in paniek raak. 

Kinderen

Ik snap dat kinderen ballonnen leuk vinden. Mijn kinderen zijn 9 en 7 en als er ergens een gratis ballon te krijgen valt, zijn ze razend enthousiast. 'Mama, mama, mag ik een ballon?', klinkt het dan. En dan denk ik al 'Oh God.' Oudejaarsavond is natuurlijk ook niet mijn favoriete feest.

Die plotselinge knallen van vuurwerk vind ik vreselijk. Vooral rotjes, die zo'n rotknal maken en plotseling op straat gegooid worden, vind ik niks. Ik ga meestal niet ver van huis die avond en heb oordopjes in. Hetzelfde doe ik op de kermis. Die ballonschietkramen vind ik het ergste, daar loop ik met een grote boog omheen. 

Klap

Horrorfilms of thrillers zijn voor mij geen optie. Tenzij ik het geluid uitzet. Die duistere muziek en die harde schrikeffecten geven mij zo'n naar gevoel. Een keer wilde iemand me voor de grap laten schrikken, sprong hij naast me en riep: 'Boe'. Ik schrok zo hard, dat ik hem keihard in zijn gezicht geslagen heb.

Ik schaamde me rot. Zoveel adrenaline gaat er dan dus door mijn lijf. Je zou denken dat ik een overgevoelig gehoor heb, maar dat is niet zo. Sterker nog, omdat ik heel veel oorontstekingen heb gehad, hoor ik zelfs wat slechter dan de gemiddelde mens.

Ligyrofobie

Het is echt een angst die in mijn hoofd zit. En een overgevoeligheid voor geluid. Als ik op kantoor zit en het is stil maar de airconditioning maakt een tikje, ben ik de enige die zich daar gek over maakt. 

Als ik aan mensen uitleg wat ik heb, kijken ze me vaak verbaasd aan. Bijna niemand kent de term ligyrofobie. Ze kunnen zich er niks bij voorstellen dus nemen ze het ook niet serieus. 'Het valt toch allemaal wel mee?', wordt er dan gezegd. Of 'Zet je er even overheen!'

Hulp

Dat is soms wel frustrerend, want als ik me erover heen kon zetten, had ik dat allang gedaan. Professionele hulp heb ik nooit gezocht. Ik heb gewoon geleerd om ermee om te gaan. Ik mis soms toffe momenten omdat ik in paniek raak en weg moet lopen, maar verder is er goed mee te leven.

Als kind vond ik het lastiger, want dan wil je overal bij zijn en kun je je grenzen nog niet zo goed aangeven. Tegenwoordig kan ik zelf besluiten om iets uit voorzorg over te slaan. Maar over het algemeen probeer ik wel overal heen te gaan en net zo 'hard' te genieten als ieder ander. Ik zal wel moeten, want helemaal verdwijnen zal deze fobie denk ik nooit."