Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Eigen foto
Verhalen achter het nieuws

Grytsjes zoontje (1) werd opeens doodziek:
Hij begon te schokken

journaliste

Hester Zitvast

G

Grytsje (53) zag 21 jaar geleden hoe haar kerngezonde zoon van toen 14 maanden van de ene op de andere dag doodziek werd. Hij bleek hersenvliesontsteking en sepsis (bloedvergiftiging) te hebben. Rindert lag drie maanden in het ziekenhuis en liep blijvende schade op.

Mijn oudste dochter had kort daarvoor griep gehad, dus dat Rindert koorts kreeg, verbaasde mij niets. Ook de huisarts sloeg geen alarm. Maar plotseling overviel mij op de vroege zondagochtend het gevoel dat ik naar hem toe moest. Mijn man had hem even daarvoor wat slokjes water gegeven maar toen ik kwam lag hij volledig slap in zijn bedje.

Hersenvliesontsteking

In mijn armen begon hij te schokken. 'Bel de huisarts!', gilde ik. Die was er binnen tien minuten. Rindert bleef schokken, tijd om een ambulance te laten komen was er niet. We zijn in de auto gesprongen en naar het ziekenhuis gereden, volledig in paniek natuurlijk.

Daar stond al een compleet team op ons te wachten. Er werd gedacht aan een hersenbloeding, maar een scan sloot dat uit. Er werd vocht uit zijn ruggenmerg gehaald, wat volledig troebel was. Rindert had meningitis, hersenvliesontsteking. Dat hij al dagen niet huilde, kwam waarschijnlijk omdat hij vreselijke hoofdpijn had.

Bloedvergiftiging

Er kwam een trauma-arts uit Groningen en ze waren uren met hem bezig. Toen het ook maar een beetje kon, is hij naar het UMCG (Universitair Medisch Centrum Groningen, red.) overgebracht. Daar verslechterde hij opnieuw: hij had bloedvergiftiging. Artsen gaven ons weinig hoop. We moesten er rekening mee houden dat hij de nacht niet zou overleven.

Onze wereld stond compleet stil. We hebben in het Ronald McDonald Huis een beetje proberen te slapen, maar hielden vooral onze telefoons in de gaten. De volgende ochtend kwam de zon weer op, reden buiten auto's, gingen mensen naar hun werk...

Complicatie

Het voelde voor ons heel gek dat de wereld bleef draaien, terwijl ons kind binnen de ziekenhuismuren vocht voor z'n leven. Rindert had de nacht doorstaan en reageerde op onze stemmen, dat gaf hoop. Maar de koorts bleef hoog.

Rindert kreeg de ene na de andere complicatie. Zijn nieren stopten ermee en ook zijn andere organen werden aangetast. Hij werd geel en zwol op door alle medicijnen. We kregen de keuze; of we lieten hem gaan óf we probeerden nog een keer een buikdialyse, met het risico dat hij zou overlijden.

Eigen foto

Kasplantje

Mocht hij het overleven, zou hij hoogstwaarschijnlijk een kasplantje zijn. We grepen die laatste strohalm. Ik wist dat ik niet zou kunnen leven met het idee dat we nooit zouden weten of de dialyse had geholpen. Na een paar dagen begonnen Rinderts nieren weer te werken. Drie weken lang zaten we aan zijn bedje.

We mochten hem niet vastpakken, ik kon hem alleen maar over zijn wangetje aaien. Ik voelde me zo machteloos. Toen ik hem voor het eerst weer op schoot kreeg, voelde hij zo anders. Rindert was altijd een stevig mannetje, met veel spierkracht; hij was een slappe pop geworden.

Blind

In totaal lag Rindert drie maanden in het ziekenhuis. Hij was blind en half verlamd en aan een oor hoorde hij verminderd. Hij had een hoge bloeddruk, nierproblemen en epilepsie. Ook kon hij niet lopen. Maar we hadden hem tenminste nog.

We hebben in de jaren die volgden heel veel 'cadeautjes' gekregen, zoals ik dat noem; hij kon steeds weer iets meer. Zijn zicht is grotendeels teruggekomen. Al kan hij geen diepte zien. Ook kan hij lopen en praten.

Eigen foto: Grytsje en Rindert

Rijksvaccinatieprogramma

Sinds vorig jaar woont hij begeleid. Rindert heeft de ontwikkeling van een 5/6-jarige. Hij kan niet lezen en schrijven. Rinderts bloed is herhaaldelijk onderzocht door het RIVM. Mede door zijn casus is bescherming tegen de pneumokokkenbacterie opgenomen in het rijksvaccinatieprogramma.

Uiteraard lees ik ook de berichtgeving over de dalende vaccinatiegraad. De angst slaat de verkeerde kant uit, vind ik. We moeten niet bang zijn voor vaccins, maar voor de ziektes waartegen wordt ingeënt. Er zijn zoveel misverstanden, die moeten echt de wereld uit worden geholpen.

Aangeboren

Het kan er bij mij niet in dat je medici niet vertrouwt in hun oordeel over vaccinaties, maar wel bij ze aanklopt als je kind ziek wordt. Rindert heeft geluk gehad. Slechts 25% overleeft deze vorm van hersenvliesontsteking. En de meesten die het overleven, houden er, zoals hij, blijvende schade aan over.

Rindert heeft een aangeboren lage weerstand tegen kinderziektes; hij heeft domme pech gehad en blijft het risico lopen dat hij ziek wordt. Ik vind het een beangstigend idee dat hij opnieuw ziek kan worden doordat er minder wordt gevaccineerd. Juist voor mensen met een lage weerstand is die hoge vaccinatiegraad ontzettend belangrijk. Het kan zelfs van levensbelang zijn!"

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook jouw verhaal vertellen?

Dan kan dat hier...