Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | EyeEm Mobile GmbH
Verhalen achter het nieuws

Hartfalen Debora (41) werd niet opgemerkt:
Geïrriteerde arts miste alle signalen

journaliste

Daphne van Rossum

D

Debora (41) heeft overgewicht en daardoor werd haar hartkwaal over het hoofd gezien. Terwijl ze bezig was dood te gaan, mopperde de arts op haar gewicht. In onderstaande blog, die eerder werd gepubliceerd op ‘Wondervol’ schrijft ze haar verdriet, maar ook haar onmacht én woede van zich af. "Mijn overgewicht had niks te maken met deze ziekte."

“Nou, ga maar even op de behandeltafel liggen. U heeft ook wel heel veel overgewicht hè?” Ze deed met haar draaiende ogen en het slaken van een diepe zucht niet echt veel moeite om haar irritatie over mijn voorkomen te verbergen.

“Is dit nou zo spoedeisend dat u hier moet komen op vrijdagavond,” mopperde ze verder. Ik voelde me al doodziek, maar deze dienstdoende arts op de huisartsenpost gaf me een nog rotter gevoel. 

Mijn buik was opeens zoveel dikker

Ik probeerde nog aan te geven dat ik me zorgen maakte over die dikke buik en alle andere klachten. Die buik was opeens zoveel dikker dan anders. Er waren plots ook groeistrepen op verschenen en die zaten vol vocht, leek het wel. 

“En mijn benen en voeten dan,” probeerde ik voorzichtig. “Waarom zijn die dan zo opgezet?” “Ik vind dat wel meevallen,” antwoordde ze resoluut. “En ja, die stevige onderdanen horen ook bij uw overgewicht hè?” Opnieuw dat draaien met die ogen. Opnieuw die zucht. 

Dood 

“Maar ik heb nog nooit opgezette benen gehad. Zelfs niet toen ik zwanger was. En ik ben echt opeens veel zwaarder dan normaal,” sputterde ik tegen. De dokter hoorde het al niet meer. Ze was achter haar bureau gedoken om een recept voor een berg laxeermiddelen uit te schrijven.

Mijn verdere klachten, zoals de extreme kortademigheid, pijn, het niet kunnen liggen op mijn rug, koorts en bloed ophoesten, wilde ze overduidelijk niet meer horen. Ik had de kracht niet om me ertegen te verzetten.

Morbide obese

Ik ben dik. Al heel lang. Morbide obese, volgens de maatstaven. Ik vond dat na een leven vol diëten en lijnen geen probleem meer, had een actieve leefstijl, at zo goed mogelijk, was zo gezond als een vis, kon alles en voelde me prima in mijn vel. Tot ik ziek werd. Heel ziek.

Wat we die vrijdagavond op de huisartsenpost niet wisten, was dat een genetisch defect, gecombineerd met een zware griep, eerder dat jaar mijn hart had aangetast. Ik had op dat moment hartfalen met een pompfunctie van nog maar 10 procent. In gewone mensentaal: ik was bezig dood te gaan. 

Minachting

Maar de dokter zag het niet. Ze miste alle signalen. Ik denk – maar dat is gissen – doordat ze alleen maar een dikke vrouw voor zich zag en daar alle klachten aan weet. Mijn verhaal, mijn zorgen; ze wilde er niet naar luisteren. Had ik maar niet zo dik moeten worden, leek ze te denken. 

Ik voelde haar minachting, ik voelde haar vooroordelen, terwijl ik op mijn aller- aller kwetsbaarst bij haar kwam en om hulp smeekte. Omdat ik dondersgoed voelde dat er iets grandioos mis was.

Omdat ik dondersgoed voelde dat er snel iets moest gebeuren om me in leven te houden. Maar in plaats van redding kreeg ik verwijten en irritatie. 

Eerste hulp

Een paar dagen later belandde ik alsnog op de eerste hulp in het ziekenhuis. Binnen no time hadden ze de diagnose. “U moet wel een enorme doorzetter zijn, want de meeste mensen komen hier wat eerder mee,” zei de cardioloog.

Ik was dus geen aansteller, ik had het wel goed aangevoeld. En mijn overgewicht had niks te maken met deze ziekte. “Dit is gewoon pech hebben, het had iedereen kunnen overkomen,” drukte de arts me op het hart. Ik kon alleen nog maar huilen.

Heb jij ook een schokkend verhaal?

Deel het dan hier.