Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Apothekersassistent Roos werd opgewacht door een boze cliënt: 'De maat was vol!'
Foto: Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

Apothekersassistent Roos werd opgewacht
door een boze cliënt: 'Heel eng'

journaliste

Eline Doldersum

S

Sommige apotheken hielden vandaag de deuren dicht omdat ze de agressieve klanten aan de balie helemaal zat zijn. Roos Neeleman (30) kan hierover meepraten. Zij werd als apothekersassistent meerdere malen uitgescholden en bedreigd. "Uiteindelijk heb ik ontslag genomen.”

Het medicijntekort in ons land is een steeds groter wordend probleem. Duizenden mensen worden jaarlijks – vanwege financiële redenen – op een ander en goedkoper medicijn gezet. En dat zorgt voor een stortvloed aan boze en agressieve cliënten in de apotheek. “Wij kunnen er helaas ook niets aan doen,” vertelt Roos die zelf jarenlang in een apotheek in Amsterdam-Zuid heeft gewerkt.

Frustratie

Het heeft volgens Roos allemaal te maken met het zogeheten preferentiebeleid. “Dit betekent simpelweg dat zorgverzekeraars alleen nog maar de goedkopere, merkloze variant van een medicijn vergoeden. Waardoor mensen soms na jaren moeten overstappen op andere medicijnen waar ze vaak slecht op reageren. Die boosheid en frustratie komt er dan allemaal uit… bij de apothekersassistent."

Doosjes naar je hoofd

Roos heeft van alles meegemaakt: "Van schreeuwende mensen, doosjes medicijnen die naar mijn hoofd werden geslingerd tot heftige bedreigingen. Soms probeerden mensen tierend ook áchter de balie te komen. Vaak lukte het mij wel om professioneel te blijven, maar ik ben ook weleens huilend weggelopen. Mensen worden soms zó persoonlijk. Dan riepen ze dat ik een slechte assistente was die een andere baan moest gaan zoeken. Dat raakte mij dan enorm.”

Moeilijke taak

Ergens snapt Roos wel dat uitgerekend apothekersassistenten de dupe zijn van dit beleid. “Wij mogen mensen uitleggen dat ze hun gebruikelijke medicijnen niet meer krijgen, dat ze moeten overstappen op een goedkopere variant. Na een bezoek aan de huisarts zijn wij vaak het laatste aanspreekpunt, waardoor ze die boosheid en dat ongenoegen alleen nog maar bij ons kwijt kunnen.

Zelf vond ik dat soms ook heel moeilijk”, vervolgt Roos. “Ga een man van tachtig die al dertig jaar hetzelfde ronde pilletje slikt maar eens vertellen dat hij nu een ovale, roze pil krijgt. Of vertel een vrouw die heel slecht op haar goedkopere medicijn reageert maar eens dat ze écht niet haar oude medicijnen terugkrijgt. Ik was het daar ook niet altijd mee eens, maar ik had geen keus.”

Elke dag ruzie

Toen Roos net begon als apothekersassistent was het nog te overzien, maar de afgelopen jaren liep de agressie in de apotheek de spuigaten uit. “Ik had élke dag ruzie met cliënten. Soms had ik twintig, dertig misschien wel veertig keer per dag een discussie over de medicijnen. Mensen waren altijd boos, geïrriteerd en chagrijnig. Ik werd daar op den duur gewoon écht niet meer gelukkig van.”

Achtervolgd

Als Roos op een gegeven moment ook nog wordt opgewacht door een cliënt is voor haar de maat vol. “Ik had ’s middags een flinke discussie gehad met een man in de apotheek en aan het eind van de dag stond hij mij op te wachten bij de personeelsuitgang. Hij is mij gevolgd tot aan het metrostation. Uiteindelijk verdween hij uit zicht, maar dat ging voor mij écht te ver. Dit wilde ik niet!”

Ontslag

Roos neemt diezelfde avond nog contact op met haar baas. “Ik trok het allemaal niet meer: die ruzies, discussies en agressieve klanten. Het was allemaal te veel. Op deze manier hoefde het voor mij niet meer. Toch vond ik het heel moeilijk om de bijl er definitief bij neer te gooien. Juist omdat ik het werken in de apotheek fantastisch vind. Het is mijn grote passie!”

Gezicht van de apotheek

Uiteindelijk vertrekt Roos toch bij de apotheek en gaat ze als uitzendkracht aan de slag. “Ik word nu ingehuurd door verschillende apotheken in het land. Dat geeft mij zoveel rust. Vooral omdat ik niet meer het gezicht ben van de apotheek en op plekken kom waar de agressie vele malen minder is dan in de Randstad. Ik heb weer plezier in mijn werk. Dát is waar het voor mij om draait.”

Individuele zorg

Een directe oplossing voor het probleem heeft Roos niet, maar het zou volgens haar al veel verschil maken als de overheid meer naar de patiënten kijkt. “Gezondheidszorg is heel persoonlijk en wat er nu gebeurt is dat je álle patiënten over een kam scheert door ze allemaal hetzelfde, goedkope medicijn te geven. Voor 80% werkt dit misschien, maar voor die overige 20% kan het kwalijk zijn.

Ik snap best dat we de kosten voor de gezondheidszorg moeten drukken, maar in mijn ogen kan dat ook op een andere manier. Als patiënten bepaalde medicijnen écht niet kunnen verdragen, vind ik dat de overheid en de zorgverzekeraar coulanter moet zijn. Dit is niet alleen voor patiënten beter, maar ook voor alle apothekersassistent in ons land.”

Jij op VROUW

Wil je ook een verhaal met ons delen? Dat kan!

Stuur een berichtje