Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

'Terwijl mijn meisje voor haar leven vocht,
werd ik op de werkvloer verwacht'

journaliste

Eline Doldersum

J

Jaarlijks krijgen zeshonderd kinderen kanker. Bijna de helft van de ouders meldt zich ziek, omdat ze niet voldoende hebben aan het wettelijke zorgverlof. Mignon Tijdhof (41) is één van die ouders. “Ik was niet meer in staat om te werken.”

Een kleine twee jaar geleden slaat het noodlot toe in het gezin van Mignon: er wordt acute leukemie geconstateerd bij haar dan 1-jarige dochtertje Olivia. “Je wereld staat compleet op z’n kop. Olivia was zó ziek. We hadden geen idee wat ons allemaal te wachten stond en of Olivia er überhaupt nog bovenop zou komen. Op dat moment wilden we niets anders dan er voor ons kind zijn.”

Zorgverlof

Mignon neemt vanuit het ziekenhuis dan ook meteen contact op met haar baas. “Ik vertelde dat ik voorlopig niet terug zou komen. Gelukkig was hij ontzettend begripvol. Hij gaf mij alle tijd om voor Olivia te zorgen. Werken was niet het belangrijkste, dat zou vanzelf wel weer komen. Dat gaf mij zoveel rust. Ik kon er daardoor echt voor de volle honderd procent zijn voor Olivia.”

Toch wordt er na verloop van tijd van Mignon verwacht dat ze terugkeert op de werkvloer. “Dat kon helemaal niet. Ik was helemaal niet in staat om te werken. Ik sliep slecht, had zoveel stress en zorgen om mijn kind. Werken was wel het laatste waar ik aan dacht. Bovendien had Olivia continu zorg nodig. Dat kon ik toch niet zomaar aan iemand anders overdragen?”

Wettelijk gezien heeft Mignon geen poot om op te staan. “Je hebt in Nederland recht op kortdurend zorgverlof, maar dat gaat maar om een paar dagen. Mijn kind zou misschien nog weken of maanden in het ziekenhuis liggen. Langdurig zorgverlof opnemen was voor mij geen optie, aangezien dat bij mijn werkgever onbetaald was. Dan zouden we financieel gigantisch in de problemen komen.” 

In de ziektewet

Als Mignon ook al haar vakantiedagen heeft gebruikt om haar dochter bij te staan tijdens de chemo’s, besluit ze zich ziek te melden. “Ik wilde niets liever dan werken, maar ik kón het gewoon echt niet. Mijn kleine meisje was doodziek! In overleg met een arboarts ben ik uiteindelijk de ziektewet in gegaan. Gelukkig zag hij wel meteen dat ik niet in staat was om te werken.”

Maandenlang zit Mignon thuis. Totdat een vervangende arboarts vindt dat Mignon wel in staat is om weer aan het werk te gaan. “Hij vond dat er in het ziekenhuis goed voor Olivia werd gezorgd en dat ik daarom prima weer kon gaan werken. Een week daarna werd Oliva doodziek en balanceerde ze drie weken lang op het randje van de dood. En ik? Ik móest weer aan het werk.”

Gevecht 

Mignon besluit het aan te vechten. “Die periode was een hel. Als ik niet zou komen opdagen zou het gezien worden als werkweigering, maar ik kon op dat moment toch niet mijn eigen kind in de steek laten? Ik heb álles in het werk gesteld, mails gestuurd vanuit het ziekenhuis en uiteindelijk ging ik na ruim zes weken opnieuw de ziektewet in.

Die periode heeft mij zoveel stress opgeleverd. Het is loodzwaar om je kind doodziek in een ziekenhuis bed te zien liggen, vechtend voor haar leven. Al die ellende met betrekking tot je werk kun je er op zo’n moment gewoon echt niet bij hebben. Dat wordt door werkgevers vaak niet begrepen. Ze doen hun best, maar hebben geen idee waar ouders doorheen gaan.”

Schuldgevoel

“Ik heb mij al die tijd enorm schuldig gevoeld dat ik niet kon werken en ik snap ook heel goed dat het voor mijn werkgever ontzettend vervelend was. Ze hebben mij niet aangenomen om thuis voor mijn zieke kind te zorgen, maar het is wél onmacht. In zo’n situatie zijn er alleen maar verliezers. Ik vind dan ook dat de overheid hier moet inspringen, dat ouders én werkgevers geholpen moeten worden.

Het is fantastisch dat vaders nu langer bij hun kind mogen blijven als hij of zij geboren wordt, maar waarom regelen ze niets voor ouders met een levensbedreigend ziek kind? Laat ze een potje beschikbaar stellen zodat deze ouders zich ziek kunnen melden en de werkgever gecompenseerd wordt. Dat zou ouders al zoveel rust geven. Dat heb je in zo’n heftige tijd écht nodig.”

Toekomst

Na bijna anderhalf jaar in de ziektewet pakt Mignon de draad langzaam weer op. “Nu het met Olivia íets beter gaat, probeer ik weer te gaan werken. Ze heeft nog steeds chemo’s maar naar omstandigheden gaat het goed. We hopen dat we deze zomer deze verschrikkelijke periode kunnen afsluiten en weer vooruit kunnen kijken met ons gezinnetje.”

Jij op VROUW

Wil jij een verhaal met ons delen? Dat kan!

Stuur een berichtje