Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Verhalen achter het nieuws

Temptation Rosanna vocht tegen anorexia:
'Ik was een satéprikker'

Eva van Riet

A

Als je op de instagrampagina van Temptation Island-ster Rosanna Voorwald (27) kijkt vliegen de modellen- en playboyfoto’s je om de oren. Je verwacht niet dat achter deze sexy poses een onzeker meisje schuilt, dat zeven jaar lang tegen de ziekte anorexia heeft gevochten. “Ik was er bijna niet meer geweest.”

Toen Rosanna nog maar 12 jaar was, wilde ze heel onschuldig graag één kilo afvallen. Dit werden er uiteindelijk tientallen. “Op mijn dieptepunt woog ik nog maar 35 kilo terwijl ik 1,70m lang was. Het begon samen met twee vriendinnen, we wilden graag wat strakker worden. Je ziet op televisie modellen lopen en denkt als klein meisje ‘dat lichaam wil ik ook!’. Het begon eerst met geen chocola en koekjes meer eten, maar bij mij lukte het afvallen zo goed dat ik erin door sloeg. Ineens at ik ook geen lunch meer."

30 kilo

Het gaf haar een goed gevoel dat ze controle had over haar lichaam. "Op een gegeven moment had het niet meer zo zeer te maken met hoe ik eruit wilde zien, maar was ik obsessief met getallen bezig. Eerst wil je naar de 50 kilo, dan naar de 40 en dan is 30 kilo je doel. Ik at vaak een dag niet, de volgende dag weer wel en dan weer niet. In het weekend had ik dan weer vreetbuien en ging ik helemaal los. Op de doordeweekse dagen dat ik wel at, at ik alleen maar een bakje magere melk met 10 gram muesli, een appel en wat groenten.

De ziekte anorexia nervosa maakt je een vreselijk persoon. Ik lach altijd veel en ben vrolijk van mezelf, maar in die tijd was ik voortdurend chagrijnig en had ik het alleen maar koud. Als je op zo’n laag gewicht zit, schakelen je emoties uit. Je kunt niet meer lachen en niet meer huilen. Ik was alleen maar met eten en sporten bezig. Ik sportte toen twee keer per dag, was op mijn kamer veel aan het springtouwen of ging buiten hardlopen. Ik was vroeger als kind goed in hockey, maar moest daar helaas mee stoppen omdat ik geen energie meer had. Ik viel op het hockeyveld zelfs flauw.''

Zelfmoord

''Maar ook mijn schoolprestaties leden eronder. De ziekte kostte zoveel energie dat ik me niet meer kon focussen. Ik was letterlijk een wandelend skelet. In mijn examenjaar moest ik van school af en werd ik door de dokter gedwongen opgenomen in een kliniek. Groepstherapie en zelfs gesprekken bij een psychiater werkten niet. Ook thuis wisten mijn ouders geen raad met mij. Als ik niet wilde eten, at ik gewoon niet. Ik deed mijn eigen boodschappen en gooide thuis ongezonde dingen weg. De ziekte had bezit van mij genomen. Ook gingen mijn ouders in die tijd scheiden, het was een hele zware periode voor mij.”

Omdat het kantje boord werd, werd Rosanna gedwongen opgenomen in een speciale kliniek. “Daar moest ik ineens normaal gaan eten. Ik draaide helemaal door, voelde me net een varken. Ik heb mijn vader na zeven dagen huilend opgebeld en gezegd dat hij me meteen op moest halen, anders zou ik zelfmoord plegen. Toen ik thuis werd afgezet bij mijn moeder zei zij: ‘Je eet hier normaal mee of je mag hier niet meer wonen’. Dat was mijn redding. Want ik wilde allesbehalve terug naar die kliniek. Dat was de hel.''

Eenzame ziekte

''Uiteraard gaat dit proces van beter worden heel langzaam. Ik kwam beetje bij beetje aan. Maar ik heb het nog een lange periode altijd koud gehad, hield last van haarverlies en kreeg juist haargroei op mijn gezicht. Via mijn bijbaantje leerde ik een jongen kennen die mij leuk vond om wie ik was. Ik kreeg al snel een relatie met hem en die verliefdheid hielp mij om een knop om te zetten. Ineens gingen gesprekken niet alleen over mijn gewicht.

Ik heb een sterk karakter, ook dat heeft mij gered. Er komt een dag dat je in ziet dat het zonde van je tijd is om als een zielig kippetje bij de verwarming calorieën te gaan tellen. Vreselijk als ik terugdenk aan hoe ik me toen voelde. Ik was depressief. Anorexia is een eenzame ziekte, dat gun je niemand.'' 

Temptation Island

''Bang of de ziekte terugkomt ben ik niet. Ik kan er nu eindelijk ook open over praten en wil graag meisjes helpen die nu met anorexia kampen. Uiteindelijk heeft anorexia, maar ook de scheiding van mijn ouders en alle kritiek die ik kreeg na mijn twee deelnames aan Temptation Island me sterker gemaakt.

Sommige mensen zeggen nu dat ik ben doorgeslagen van anorexia naar een verslaving aan plastische chirurgie. Ik vind dat onzin. Ik ben super blij met mijn lijf. Maar heb wel altijd in mijn hoofd: het kan beter. Dat zit in mijn karakter. En waarom zou je jezelf niet mooier maken als dat kan?'' 

Borstvergroting

''Vroeger zag ik er door die vreselijke ziekte niet uit. Door niets te eten, ontwikkelde mijn lichaam zich niet terwijl je in die tijd vrouwelijke vormen hoort te krijgen. Het eerste wat ik deed toen ik beter was, was een borstvergroting. Ik was een satéprikker, terwijl ik zo graag een vrouw wilde worden.

Inmiddels heb ik ook mijn billen laten doen, verschillende gezichtsbehandelingen en lipfillers. Onlangs heb ik zelfs vet laten weghalen en laten herplaatsen in mijn heupen. Dit is een speciale behandeling die ik alleen in Turkije kon laten doen. Sommige mensen verklaren me voor gek. Maar als ik iets op Instagram voorbij zie komen dat ik mooi vind, dan wil ik het ook en blijft het in mijn hoofd zitten. Op mijn lijstje staan nòg grotere borsten en ik zou wel een barbieneusje willen. Zo’n elegant mooi neusje.”

Heb jij ook een heftig verhaal en wil je erover vertellen? Stuur je verhaal naar de redactie.

JIJ op VROUW