Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vicky en haar broertjes
Foto: Eigen Beeld
Verhalen achter het nieuws

Vicky's broertje (4) werd
voor haar ogen doodgereden

journaliste

Daphne van Rossum

2

27 jaar later hoort ze nog steeds de klap. Vicky van Leemput (35) zag toen ze 9 was haar kleuterbroertje Christof (4) voor haar ogen verongelukken. Haar leven zou daarna nooit meer hetzelfde zijn: "De angst om nog een dierbare te verliezen is te groot. Mede daarom heb ik zelf besloten geen moeder te worden."

Wat een leuke zomerdag in augustus had moeten worden, eindigde voor Vicky en haar familie in een regelrechte nachtmerrie: "We hadden een leuk dagje met onze moeder en haar vriend gepland en we zouden mijn nichtje ophalen om te gaan zwemmen."

Oogappeltje

"Mijn moeder was naar binnen gegaan, omdat mijn nichtje nog zat te lunchen. Ik stapte uit de auto en liet mijn broertje van zes oversteken. Ik was immers al bijna 10 en kende de verkeersregels. Toen hij binnen was, ging ik terug om mijn jongste broertje uit de auto te halen en hem te laten oversteken.

In de verte kwam op hoge snelheid van rechts een auto aanrijden. Nog voor ik tegen mijn broertje kon zeggen dat hij moest blijven staan, reed die auto ons aan. De klap was enorm. Een immense klap die mijn oogappeltje uit het leven nam. Weg van ons. Nog elke dag hoor ik de klap hem letterlijk van de weg maaide. Zelfs als ik er nu over praat, zie ik de beelden voor me alsof het gisteren is gebeurd.”

Vicky's broertje Christof | Eigen Beeld

Rijontzegging

“Als kind was ik vol wrok. Ik zou de chauffeur laten boeten. Hij was onderweg naar een volleybalwedstrijd, zei hij. Hij had haast gehad. Reed meer dan 110 km per uur in de bebouwde kom. Hij heeft in totaal maar zes weken rijontzegging gekregen en ons een schadevergoeding moeten betalen. Dat was het.

Wat hebben we daaraan gehad? Wij waren ons broertje kwijt, ons kind en ons kleinkind. Wrok heb ik nog steeds, maar ik heb niet meer het gevoel dat hij moet boeten. Dat zou mij dan ook een moordenaar maken. Dat ben ik niet. Misschien dat ik hem ooit kan vergeven. Ik vind het moeilijk.”

Afscheid

“Mijn broertje was zo lief, zo klein. Nog maar 4 jaar oud. Hij zou nooit een vlieg kwaad doen. Met hem is ook een stukje van mij gestorven. Ik heb het nooit goed kunnen verwerken en geef mezelf elke dag nog de schuld.

Had ik maar niet gevraagd of we konden zwemmen. Was ik maar in de auto gebleven bij mijn broertjes. Had ik maar rechts gestaan zodat hij mij had geraakt. Had ik maar… had ik maar, dan leefde hij nu misschien nog. Het moeilijkste vind ik nog dat we geen afscheid hebben kunnen nemen.”

Vicky | Eigen Beeld

Trauma

“Het is een trauma waarvan ik niet verlost raak. Ik draag het elke dag met mij mee. De angst om nog een dierbare te verliezen is te groot. Mede daarom heb ik zelf besloten geen moeder te worden. Ik zou het niet aankunnen nog een kind te verliezen.

Met mijn overgebleven broer heb ik een hele goede band. Onbreekbaar. Hij heeft twee kinderen gekregen. Eentje - mijn nichtje Tess van 5 - is op de dag geboren dat mijn broertje is gestorven. Hij is om tien over half één aangereden en om tien voor één overleden. Tess is om tien voor één geboren. Ze lijkt ook op Christof. We hebben dus iets kostbaars verloren, maar ook iets heel moois teruggekregen.”

Heb jij een bijzonder verhaal en wil je dat met ons delen? Stuur dan een berichtje!

Jij op VROUW