Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Ate met zijn dochter
Foto: Eigen foto
Verhalen achter het nieuws

Ate zag hoe zijn dochter
werd gereanimeerd

Freelance journalist

Marjolein Geels

D

De zwangerschap van Ate's vrouw verliep volgens het boekje totdat Anke de baby niet meer voelde bewegen en een spoedkeizersnede nodig was. Ate de Jong vertelt hoe hij deze periode - inmiddels zes jaar geleden - heeft ervaren.

Ate: "Er is geen gevoel dat kan omschrijven wat er door mij heen ging op het moment dat ik mijn vrouw opengesneden zag worden op de OK, en de arts onze dochter Suze levenloos op tafel neerlegde. Ik was alle controle kwijt en volledig overgeleverd aan het lot.

Reanimatie 

Haar lichaampje werd direct gereanimeerd. Gelukkig met succes. Maar de weken die volgden, waren minstens zo spannend. Ze moest in haar prille leventje keihard vechten. Als vader voelde ik mij machteloos.

Nachtenlang heb ik zitten waken bij mijn kleine meisje. Ik vertelde haar dat het goed zou komen en moedigde haar aan om te vechten. Als ik niet tegen haar aan het praten was, spitte ik haar logboeken door die de verpleging bijhield. Ik hoopte dat ze schreven dat het beter met haar ging, dat ze het zou overleven.

Losgekoppeld 

Na weken van onzekerheid werd ze dan eindelijk losgekoppeld van de machines. Het moment waarop ze zelfstandig kon drinken, zou ze naar huis mogen. Eenmaal thuis kwam de klap hard aan: we moesten het gaan doen zonder alle medische specialisten die we tot dan toe om ons heen hadden gehad.

Artsen hebben niet kunnen achterhalen waarom Suze opeens niet meer bewoog. Hoe ze zich zou gaan ontwikkelen als ze groter zou worden, was dan ook volstrekt onduidelijk. En bovendien stopte ze niet met huilen." 

Suze in haar rolstoel

Misselijk

De spannende tijd ging Ate niet in de koude kleren zitten. "Sinds de dag dat we thuis kwamen was ik alleen nog maar misselijk, duizelig en extreem gevoelig voor harde geluiden. Ik was compleet in de war en deed dingen die ik mij niet meer kon herinneren.

Zo haalde ik bijvoorbeeld het hele huis overhoop als ik mijn portemonnee niet kon vinden, om die vervolgens in de koelkast terug te vinden. Ik was compleet opgebrand. Het lukte me even niet om een goede vader en echtgenoot te zijn." 

Psycholoog

Ate besloot naar de psycholoog te gaan. "Daar leerde ik met de situatie omgaan. Er is geen depressie vastgesteld, maar volgens de psycholoog zou het goed kunnen dat ik een posttraumatische stressstoornis heb gehad. Als ik iets heb geleerd is dat je er over moet blijven praten. En op momenten waarop dat niet lukt, schrijf ik in mijn dagboek.

Inmiddels zijn we zes jaar verder en hebben we een vrolijke dochter. Door het zuurstofgebrek heeft ze een lichamelijke beperking. Hierdoor zal ze haar leven lang in een rolstoel zitten. De relatie met mijn vrouw is veranderd, we zijn in plaats van enkel geliefden nu ook gezamenlijk verzorgers geworden van onze dochter. Althans, zo voelt het soms."

Ik snap heel goed dat je als man in een depressie kan raken bij de geboorte van een kind. Erover praten en schrijven helpt mij bij het verwerken van deze gebeurtenis. Tijden zijn veranderd, niemand hoeft het alleen te doen. Praat, schrijf, zoek hulp en zorg dat je een stabiele en evenwichtige vader en echtgenoot kan zijn voor je gezin."

Via deze Facebook-pagina is Suze's tante een inzamelingsactie begonnen om een rolstoelbus te kunnen bekostigen.

Jij op VROUW.nl

Heb jij iets heftigs meegemaakt en wil je daarover vertellen? 

Dan kan dat hier...