Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Annelies Homma
Verhalen achter het nieuws

Ex-militair Annelies: Ik voelde me schuldig
dat ik er nog was

Anne Noorman

A

Annelies Homma (42) liep tijdens haar drie militaire uitzendingen posttraumatische-stressstoornis op. Vorig jaar maakte zij deel uit van het Nederlandse team bij de Invictus Games, waar veteranen met fysieke of mentale oorlogswonden tegen elkaar sporten. Volgend jaar zijn de Games in Den Haag en is Annelies er weer bij. 

“Op mijn 28e werd ik woordvoerder bij de Koninklijke Luchtmacht. Het avontuur lonkte. Als kind wilde ik al naar Afrika reizen om kinderen te helpen of uit helikopters springen en boeven vangen.

In 2008 werd ik voor het eerst uitgezonden naar Kandahar in Afghanistan. Daar zaten toen in totaal 15.000 militairen. Binnen het Nederlandse detachement was ik verantwoordelijk voor de onderlinge communicatie en onderhield ik contact met Nederland. 

Ik wist: dit is een raket

Op de achtste dag van mijn uitzending kwam er een raket drie meter naast mij terecht. Ik kan me dat moment nog precies voor de geest halen. Ken je de tekenfilms van Road Runner? Dat suizende geluid als er een rotsblok naar beneden wordt gegooid? Zo klonk het.

Ik zat achter mijn bureau, hoorde het geluid en wist: dit is een raket. Ik ben meteen onder mijn bureau gaan liggen. Twee minuten lang lag ik daar, doodstil, en wachtte ik op een explosie. Maar de raket ontplofte niet en ik was er nog. 

Badend in het zweet

Achteraf gezien is het trauma daar al begonnen. Ik voelde wel dat er spanning in me zat, maar ik duwde het weg. Ik moest immers aan het werk blijven, sterk en professioneel blijven. Niets aan de hand, zei ik tegen mezelf. Ik lééf nog. Dus wat heb ik nou te zeuren?

Zelfs toen mijn lichaam in 2009 ’s nachts steeds vaker op hol sloeg en ik een paar keer per nacht badend in het zweet wakker werd en vreselijke nachtmerries had, wilde ik niet toegeven dat er iets was. 

Annelies Homma

Oorlog in je hoofd

Ik ben nog twee keer uitgezonden geweest, in 2011/2012 in Bosnië en in 2014 keerde ik terug naar Afghanistan. Toen ik na die laatste missie thuiskwam, ging het langzaam achteruit met me. Ik liet mijn emoties, angst en herinneringen niet toe.

Ik rationaliseerde alles, want ik moest door. En ik voelde me schuldig dat ik er nog was. En om wat ik niet had kunnen doen, voor de kinderen en mensen daar.

Je merkt niks aan mij

Posttraumatische stress zie je niet van buiten. Wie met mij praat, merkt niks aan mij. Maar in mijn hoofd is het oorlog. Ik ben heel alert. Het is als een autoalarm dat te gevoelig staat afgesteld. Kijk naar mijn wagen en het alarm gaat af.

Afghanistan zit in mijn hoofd; de hitte, de beelden, het bloed, de doden en de geluiden. Het constante gevoel van onveiligheid. Als ik in een nieuwe ruimte kom, controleer ik waar de vluchtroutes zitten. Ik wil altijd op een veilige plek zitten, waar ik rugdekking heb.

En in situaties waar ik niet weg kan, zoals in een stilstaande trein of in de file, raak ik in paniek.”

Invictus Games

In 2018 doet Annelies mee aan de 1500 meter hardlopen en het boogschieten bij haar eerste Invictus Games in Australië. Tot haar eigen verbazing wint ze een gouden medaille bij het hardlopen. 

Annelies Homma

“Ik kende mijn huidige man, Alex, nog maar kort toen de diagnose PTSS kwam. Het was een pittige tijd, ook voor hem. De gedachten die zich afspeelden in mijn hoofd, waren voor hem ongrijpbaar.

Je kunt het 100 keer uitleggen, maar als je het zelf niet hebt meegemaakt, zijn het maar woorden. Toch bleef hij aan mijn zijde. En hij was degene die voorstelde om me op te geven voor de Invictus Games. 

Intens

Boogschieten heb ik in korte tijd geleerd. Hardlopen was wel al een hobby van mij. Toen ik goud won bij de 1500 meter, voelde ik blijdschap, maar ook schuldgevoel. ‘Waaraan verdien ik die gouden medaille?’, ging er door me heen. Misschien hebben andere vrouwen er wel veel harder voor moeten werken of veel meer meegemaakt. 

Annelies Homma

De Games vergden veel van mij. De drukte, de geluiden, de grote menigte, ik kon het allemaal eigenlijk nog niet aan. De seconde dat mijn wedstrijden voorbij waren, moest ik me terugtrekken op mijn hotelkamer om tot rust te komen. Terwijl ik mijn teamgenoten dolgraag had willen aanmoedigen.

Toch heb ik geen seconde spijt gehad van mijn deelname. Het was zo waardevol om te praten met lotgenoten. Je hoeft niks aan elkaar uit te leggen, je snapt elkaar al. Toen ik een plekje iets weg van de menigte zocht, herkende een andere deelnemer meteen wat ik deed en vroeg hoe het ging. Dat veilige gevoel, dat je geaccepteerd wordt om hoe je bent, is heel fijn.”

Genieten

Volgend jaar zullen de Invictus Games in Den Haag plaatsvinden, een primeur voor Nederland. Annelies wil er dolgraag weer bij zijn. “Mijn doel is dan vooral genieten. Ik wil lachen en in het moment opgaan. Dat is zoveel belangrijker dan een medaille winnen.”

Jij op Vrouw

Heb jij ook een aangrijpend verhaal?

Vertel het dan hier..