Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Anneke Crijns (42)
Foto: Privébeeld
Verhalen achter het nieuws

Anneke's partner
verongelukte op vakantie

Daisy Heyer

O

Ongeveer een derde van de Nederlanders (33,4%) staat er niet bij stil dat je kunt komen te overlijden tijdens een vakantie of zakenreis naar het buitenland. Een nog groter deel (35,3%) heeft ook geen idee of hij/zij verzekerd is voor de kosten van het overbrengen van het lichaam naar Nederland. Dat blijkt uit onderzoek uitgevoerd in opdracht van coöperatie DELA. Ervaringsdeskundige Anneke Crijns (42) waarschuwt mensen hiernaar te kijken: "Ik was erbij toen de duikers hem vonden."

"René was semiprofessioneel sporter: hij ging zo’n beetje iedere maand wel een midweekje weg om te trainen voor het kajakken. Ik was die keer niet mee. Normaal maakte ik mij eigenlijk nooit zorgen om hem; René was heel erg van de veiligheidsprocedures en had een hoog verantwoordelijkheidsgevoel. Maar die keer was het anders.

Contact

We hadden die vrijdagavond contact gehad omdat ik naar Noorwegen wilde komen om hem te zien, maar hij zei dat hij - een week eerder dan gepland - naar huis wilde komen. Dat voelde niet fijn, alsof hij wist dat er iets ging gebeuren.

De volgende dag werd ik gebeld door zijn medesporters: René was kwijt. Ze hebben de hele rivier afgevaren om hem terug te vinden, maar tevergeefs. Ik was vol ongeloof, maar wist meteen dat hij dood moest zijn.

Duikers

Ik heb de volgende dag het vliegtuig naar Noorwegen gepakt. Daar ben ik gaan meezoeken. De rivier werd omgelegd op de plek waar de anderen hem voor het laatst gezien hadden en waar ik het gevoel kreeg dat het fout moest zijn gegaan. Ik was erbij toen de duikers hem vonden.

Toch heeft het na zijn vondst nog zo’n twee weken geduurd voordat hij naar Nederland werd gerepatrieerd. Ik regelde dat hij terugkwam zoals hij dat zelf gewild had. Want als je in het water hebt gelegen blaast je hele lichaam op, als je het dan niet zalft is het niets meer 'waard' na twee dagen.

Begrafenis

Ik heb er dus op aangedrongen dat er gezalfd werd en regelde ondertussen de repatriëring naar huis. Want ik wilde dat mensen in Nederland ook nog op een fatsoenlijke manier afscheid van hem konden nemen. Ik hem hem zelf aangekleed en zijn gezicht nog kunnen zien; dat was heel vredig. Het klinkt cru, maar wij hadden beiden onze begrafenis al volledig doorgesproken. Dus ik wist wat hij wilde.

We waren beiden fanatiek in risicosporten, zo klommen wij ook veel samen. Hij deed aan kajakken, ik doe aan wedstrijd-sportzeilen… Allemaal sporten waarbij de natuur een rol speelt. Wij waren ons er absoluut van bewust dat er risico’s waren.

Rouw

Tijdens de begrafenis en de periode daarna had ik weinig last van rouw. Het was een mooie zomer; er was een hittegolf dat jaar. Ik had toen al een bedrijf met zeilboten waar ik heel druk mee was. Pas aan het einde van het seizoen kreeg ik het moeilijk; toen pas kwam het gemis binnen en ging ik rouwen. Dat hele rouwproces heeft wel een jaar of zeven geduurd, en nog steeds denk ik bijna elke dag aan René.

Het nieuws dat mensen zich niet bewust zijn van het feit dat je kunt overlijden in het buitenland en niet weten of ze verzekerd zijn, vind ik schokkend. Ik wijs mensen regelmatig op het feit dat er ook in het buitenland iets ergs kan gebeuren, zeker als ik weet dat ze een verre reis maken.

Afgebakend

Het overbrengen naar Nederland, de reis naar het land van overlijden toe en bijvoorbeeld het zalven kost enorm veel. Als ik dat zelf had moeten betalen was dat heel heftig geweest. Ik ben nog altijd blij dat wij dat zo goed afgebakend hadden.

Of ik zelf ben gestopt met risicosporten beoefenen? Ik zou wel gek zijn als ik stop. Het enige wat ik niet meer op regelmatige basis doe is wildwaterraften en kajakken. Dat was zijn hobby, ik ben meer van het klimmen. Een jaar na de dood van René heb ik met zijn beste vrienden allerlei bergtoppen beklommen ter ere van hem. En met mijn huidige partner doe ik ook aan bergbeklimmen.

Positief

Het klinkt misschien raar, maar ik had niet anders gewild dan dat René op deze manier was overleden; tijdens het beoefenen van zijn grootste passie. Dit mooie weer was echt feest voor ons. Dat genieten doe ik nu extra, want ik ben heel dankbaar dat ik met mijn huidige partner ook mijn passies kan delen.

Door deze negatieve gebeurtenis is mijn leven uiteindelijk positief veranderd: ik kan nu heel goed dankbaar zijn en loslaten. René en ik hebben veel mooie herinneringen opgebouwd en daaraan kan ik alleen maar met een glimlach terugdenken."

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een verhaal dat je wilt vertellen?

Dan kan dat hier...