Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Weduwe Ellen met haar kinderen
Foto: Sarah Stoel Fotografie
Verhalen achter het nieuws

Ellen bleef achter met 4 kinderen:
Pieter ging hard achteruit

journaliste

Eline Doldersum

P

Per dag verliezen vier vrouwen met kinderen onder de 18 jaar hun geliefde, zo bleek jaren geleden uit cijfers van het CBS. Ellen Holtman-Corbijn (34) is één van die vrouwen: zij verloor eind 2017 haar grote liefde Pieter en bleef achter met vier jonge kinderen.

"Pieter en ik leerden elkaar in 2010 kennen via een Christelijke datingsite. Het was liefde op het eerste gezicht. Hij kwam binnen en ik wist meteen: 'Dit is hem. Dit is dé man waar ik de rest van mijn leven mee wil delen'. Dat gevoel was zoó sterk. Dat is sinds die eerste date nooit meer weggegaan.

Rugzak

Pieter en ik konden uren met elkaar praten. Over de dagelijkse dingen, ons geloof maar ook over het leven. We haalden het beste in elkaar naar boven. Waar Pieter mij leerde om gelukkig te zijn met de kleine dingen in het leven, nam ik hem mee op avontuur. Naar IJsland of romantisch Italië. We waren dé perfecte match.

Het allermooiste aan Pieter vond ik dat hij mij altijd heeft geaccepteerd zoals ik ben. Ik had met twee kinderen uit een vorige relatie al best een rugzak, maar dat is voor Pieter nooit een ding geweest. Hij sloot mijn tweeling Delano en Jarell meteen in zijn hart, alsof het zijn eigen kinderen waren. 

Sarah Stoel Fotografie

Snel

Daarmee veroverde hij niet alleen mij, maar ook de kinderen. Pieter gaf Delano en Jarell het vertrouwen dat zijn liefde onvoorwaardelijk was. Dat hij écht iets wilde opbouwen. Daardoor ontstond al snel een bijzondere band tussen die drie en ging de tweeling Pieter ook echt zien als een vader. 

Juist omdat het zo goed voelde tussen ons ging het allemaal vrij snel. We verhuisden met z’n allen naar een klein dorp in Groningen, trouwden en kregen ook samen nog twee kinderen: Jesse en Joah. Daarmee was ons gezin compleet. Het leven lachte ons toe en we waren dolgelukkig met z’n zessen. 

Uitgezaaid

Helaas kwam aan dat geluk eind 2017 bruut een eind toen er bij Pieter galblaaskanker werd ontdekt. Het moment waarop de arts die woorden uitsprak was verschrikkelijk. Ik zakte door mijn benen, heb mij vastgeklemd aan Pieters been en alleen maar gehuild. Hoe kon dit gebeuren? Het was allemaal niet te bevatten. 

Het was zo ver uitgezaaid dat artsen niets meer voor Pieter konden betekenen. Dat maakte me helemaal gek. Nachtenlang heb ik wetenschappelijke onderzoeken doorgespit, gezocht naar second opinions, behandelingen in het buitenland... Maar niets kon Pieter redden. Die machteloosheid was verschrikkelijk. Ik wilde hem zo graag helpen, maar kon niets voor hem doen. Helemaal niets. 

Geloof

In de maanden na de diagnose ging Pieter heel hard achteruit. Hij had steeds minder energie en steeds meer pijn. Ondanks de vooruitzichten was Pieter heel kalm. Hij haalde veel rust uit zijn geloof.

Hij keek niet naar wat hij allemaal niet meer zou meemaken in de toekomst, maar wat hij allemaal had gekregen in zijn leven. Daar heb ik nog steeds zoveel bewondering voor. 

Knop om

In november datzelfde jaar overleed Pieter. De tweeling was toen 15, Jesse 5 en Joah 4. Van de periode kan ik me nauwelijks iets herinneren. Het ging allemaal zo snel met Pieter, dat het totaal niet tot mij doordrong wat er allemaal was gebeurd. Ik deed alles op de automatische piloot. Het was puur overleven. Knop om en gaan.

Ik ging het bed uit voor de kinderen, maar het liefst was ik de hele dag onder een deken blijven liggen. Voor mij hoefde het allemaal niet meer. Vrienden en familie hebben mij in die periode er echt doorheen gesleept: ze hielpen mij met de kinderen, kookten en deden boodschappen. Zonder die steun had ik het nooit gered. 

Groot gemis

Lange tijd heb ik gedacht dat Pieter weer thuis zou komen. Zijn jas hing nog aan de kapstok, zijn sleutels aan het haakje... Het was net alsof hij niet echt weg was. Nu, twee jaar later en veel therapiesessies verder, komt langzaam het besef dat Pieter écht niet meer terugkomt. Dat ik door moet met mijn leven. Zonder hem. 

Dat is zwaar. Helemaal met vier jonge kinderen die hun vader ook vreselijk missen. We praten veel over Pieter. Soms met een lach, soms met een traan. Samen proberen we het leven weer op te pakken en te genieten van de kleine dingen zoals Pieter dat ook altijd deed. Zo kijken we enorm uit naar onze vakantie in Zeeland deze zomer. 

Kleine dingen

Ook met mij gaat het weer de goede kant op. Ik ben weer aan het werk en probeer leuke dingen te doen met vriendinnen. Al mis ik Pieter wel enorm. Dat zit ‘m vooral in de kleine dingen. Dat hij mij optilde en door de kamer zwierde, een kop thee in de tuin, onze gesprekken en zijn onvoorwaardelijke vertrouwen in mij. 

Ik mis alles aan Pieter. Hoe hij was als man, maar ook als vader voor de kinderen. Als je partner overlijdt, ga je zelf ook een beetje dood. We hadden samen nog zoveel toekomstdromen. Die zijn in één klap weg. Ik moet weer van voor af aan beginnen, een nieuw pad uitstippelen voor de toekomst. Dat heeft tijd nodig. 

Glimlach

Naar de toekomst kijken lukt mij nog niet echt, ik leef heel erg in het hier en nu. Ik probeer in ieder geval elke dag even hardop te lachen en te genieten van de kleine dingen. Van het lezen van een boek, een kop koffie in de zon of de glimlach van de kinderen. Wat de toekomst ons verder brengt, zien we vanzelf."

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook je verhaal vertellen?

Stuur dan een berichtje...