Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Marith (6) verdronk in de sloot nabij het huis van haar opa en oma.
Foto: Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

Heddy verloor haar dochter Marith (6)
nadat ze verdronk in een sloot

Freelance journaliste

Robyn van Gorsel

W

Wanneer kinderen verdrinken, dan gebeurt dit met name rondom het huis. Ze vallen in de sloot, vijver of in bad. Peuters lopen het grootste gevaar, zij vormen een kwart van alle slachtoffers. Dat blijkt uit een onderzoek van het Mulier Instituut en Veiligheid NL. Heddy Bakker (41) verloor haar 6-jarige dochter Marith, toen zij verdronk in een sloot. “Ik heb nog zo vaak gevraagd: let alsjeblieft goed op.”

Vijf jaar geleden, op een warme lentedag in juni, verdronk Marith in een slootje nabij het huis van haar opa en oma. Tijdens haar vaste wandelrondje moet ze erin zijn gevallen. Het was Vaderdag, de familie was bij elkaar om dat te vieren. Heddy niet, want zij en haar man waren recent uit elkaar. “Hoe ik daar gekomen ben nadat mijn ex me belde, weet ik niet meer. Ik moet gevlogen hebben met mijn auto.”

Uit het oog verloren

Zoon Niels (9) was met zijn vader in de tuin aan het stoeien, terwijl Marith haar vaste rondje liep, door de tuin van opa en oma. Die route legde ze vaker af. Dat ging altijd goed, tot die dag. Rond een uur of vijf ’s avonds krijgt Heddy het bewuste telefoontje, dat ze met man en macht haar dochter proberen te reanimeren.

Wanneer ze aankomt, voelt ze vanuit een moederlijk instinct direct aan dat het al te laat is. De hulpdiensten doen alles wat ze kunnen om Marith terug te brengen, maar het mag niet baten. Ze overlijdt door verdrinking.

“Bij die pogingen heb ik meer gezien dan ik zou willen, daar heb ik nog PTTS (Posttraumatische Stress-stoornis - red.) aan overgehouden. Ik heb geschreeuwd dat ik ze had gevraagd om haar niet uit het oog te verliezen. Nu is dat toch gebeurd. Iedereen was in paniek.”

Overbezorgde moeder

Dat waarschuwen deed Heddy meerdere keren. “Het feit is dat zij heeft weg kunnen glippen, omdat iedereen er van uit ging dat ze toch altijd hetzelfde rondje liep.Ik heb vaker gezegd dat er daar op haar gelet moest worden, want Marith kende geen gevaar.

Ik voelde aan dat daar ooit iets naars zou gebeuren. Toen werd ik altijd gezien als overbezorgde moeder. Tot het moment dat ik gebeld werd en die nachtmerrie werkelijkheid werd.” Marith had geen zwemdiploma’s, omdat ze moeite had met zwemmen, maar ze had wel zwemervaring.

Acceptatie

Inmiddels heeft Heddy geaccepteerd dat ze het niet had kunnen voorkomen. Het feit is dat Marith heeft weg kunnen glippen, omdat ze er van uit gingen dat ze hetzelfde rondje als altijd liep. Ze is ook niet boos op haar ex.

“Hij heeft de grootste straf ooit gekregen, om daar mee om te moeten gaan. Ik heb me ook lang afgevraagd waarom niemand iets gehoord heeft, er zaten nota bene mensen aan de overkant in de tuin. Later begreep ik dat kinderen vaak stil verdrinken.”

Thema 112 op school

Heddy heeft naast Marith ook een zoon, Niels. Hij kreeg op het moment zelf alles heel bewust mee. Vanaf de bank zat hij gebiologeerd toe te kijken naar de ambulance met traumahelikopter, politie en brandweer. “Toevallig waren ze op school net bezig met het thema 112, hij wist dus precies wat er gebeurde.

Hij heeft te veel meegekregen en heeft daardoor nu wel een rugzakje. Er zijn ook fases geweest dat hij zichzelf de schuld gaf, omdat hij met zijn vader aan het stoeien was. Ik heb hem uitgelegd dat dit niemands schuld is.”

Plots overleden kinderen

Het ongeluk heeft Heddy nog steeds de wil om vooruit te gaan en om te genieten van het leven, net zoals Marith dat deed. Natuurijk gaat dat niet altijd even makkelijk. Er zijn nog steeds dagen van verdriet en hartenpijn.

“Er zijn ook zonnestraaltjes. Ik heb nog een zoon met wie ik herinneringen kan ophalen en ik houd Marith levend door foto’s te plaatsen en over haar te praten. Daarnaast haal ik veel steun uit de stichting Parkeren in de Zon. Zij zetten zich in voor ouders van plots overleden kinderen.”

Ruwe rots

Op momenten dat ze leest over verdronken kinderen in een vijver of zwembad, dan blijft dat confronterend. Al leert ze er mee om te gaan.

“De uitvaartondernemer zei tegen me: zie het als een ruwe rots in het water. De tijd haalt de scherpe kantjes er vanaf, maar de zwaarte blijft aanwezig. Nou gaan die kantjes niet weg, maar je leert ermee omgaan.”

Jij op VROUW.nl

Heb jij iets aangrijpends meegemaakt en wil je daarover vertellen? 

Stuur dan een berichtje