Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Daphne's dochter (midden) met haar vriendinnetjes
Foto: Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

'Gelukkig heeft dochter me niet
zien snikken bij de eindmusical'

journaliste

Daphne van Rossum

V

VROUW-collega Daphne van Rossum hield het gisteren niet droog tijdens de afscheidsmusical van haar dochter. 

Dochter (12) is op een leeftijd dat ze zich doodschaamt voor mij. Ik mag tegenwoordig nauwelijks ademhalen en toen ik (in haar ogen) te veel boodschappen stond af te rekenen was dat alweer reden voor schaamte. Stel je voor wat de kassajuffrouw zou denken! En die rij achter ons! Maar goed dat ze me niet heeft zien snikken bij haar eindmusical in het donker op rij twee. Ze zou een rolberoerte krijgen!

Het doet me niets

Ik had het me nog zo voorgenomen: geen tranen. Daarom had ik ook geen zakdoeken mee. Ik zou toch niet gaan huilen. Heus niet. Maakt mij het uit dat ik nooit meer in dit gebouw ga komen waar ik zoveel stapjes heb liggen. Doet me toch niks dat ik juf Esther, meester Arno en juf Annette niet meer ga zien. En de lieve ouders van haar vriendinnen. 

We komen elkaar heus wel weer tegen in de buurtsuper. Als onze kinderen al lang en breed uitgewaaid zijn naar diverse middelbare scholen en alweer een trits andere vriendinnen hebben gemaakt. Maakt me heus niks uit.Maar al bij de eerste tonen van de musical wellen de tranen op. Naast mij zit zoon van inmiddels 1 meter 82 op een veel te klein stoeltje met een roze kussen waarvan hij eerder zei: ‘Hé mam, die hadden ze ook al toen ik er nog zat.'

Tekst loopt verder onder de foto

Daphne's dochter tijdens de voorstelling (onderste rij, tweede van rechts)

Staatsgeheim

Maandenlang heeft ze haar mond gehouden over de musical. Niks mocht ik weten, het leek wel een staatsgeheim. En daar staat ze dan te stralen, in een kunstig genaaid pakje van de hand van moeder Maartje. Ze heeft voor het eerst in jaren een rok aan. En make-up op. Ik weet niet wat ik zie; ze is prachtig! Anders, ouder en zo zelfverzekerd! Ze lijkt op oma van vaders kant, zie ik. En op Britney Spears, zegt een vader in de pauze. Ik ben trots. Mijn meisje.

De eerste tranen weet ik weg te slikken. Alles gaat goed, ik heb het onder controle. Dan komt er een gehandicapt meisje op dat bij mijn dochter in de klas zit. Tien jaar heb ik haar door de gangen zien lopen met haar looprekje. Een enkele keer heb ik haar geholpen met de trap. Ze is ook groot geworden, zie ik. Ook zij straalt, zo omringd door haar klasgenootjes. 

Wegglippen

En dan breek ik. Om de veerkracht van kinderen. Om hun doorzettingsvermogen. Hun kracht. Om mijn dochter die ondanks de scheiding zo krachtig is geworden. Om het leven dat zo snel gaat. Om het wegglippen van tijd tussen je vingers. Om mijn kleine meid die zo snel groot wordt. Om de hechtheid van de vriendschappen in de klas, waar nu zo abrupt een einde aan komt.

Nog vier dagen dan is het zomervakantie. Nog maar vier dagen juf Esther, meester Arno en juf Annette. Ik snik inmiddels onbeheerst op de tweede rij in het donker. Het is maar goed dat Britney Spears me niet ziet.

Jij op VROUW.nl

Maak jij iets bijzonders mee of wil je iets anders met ons delen?

Stuur dan een berichtje