Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dees (28) werd getroffen door een postnatale depressie
Foto: Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

'Ineens was ik een neerslachtige moeder die haar
eigen dochter iets wilde aandoen'

journaliste

Eline Doldersum

D

De roze wolk verdween bij Dees Spinmuis (28) al snel na de geboorte van haar dochtertje Ummi (nu 14 maanden). Ze werd getroffen door een zware postnatale depressie. "Tot in detail zag ik hoe ik mijn dochter iets aandeed. Dat ik haar van de trap gooide of ernstig verwondde." 

“Tijdens mijn zwangerschap was er helemaal niets aan de hand. Ik was goed voorbereid, zat lekker in mijn vel en kon niet wachten om onze dochter in de armen te sluiten. De eerste weken na de geboorte van Ummi waren ook fantastisch: een grote roze wolk. Ummi was lief, vrolijk en een prachtige baby. We genoten volop van ons kersverse gezinnetje!”

Angstaanvallen

Na twee weken slaat dit prille gezinsgeluk om. “Mijn man ging weer aan het werk, waardoor ik de meeste tijd doorbracht met Ummi. Ze huilde ontzettend veel en deed ook ‘s nachts geen oog dicht. Vaak sliep ik niet meer dan twee uur per nacht. Het slaapgebrek in combinatie met de hormonen veroorzaakten bij mij enorme angstaanvallen.

Tijdens zo’n aanval brak het zweet mij aan alle kanten uit en kreeg ik waanbeelden. Tot in detail zag ik hoe ik mijn dochter iets aandeed. Dat ik haar van de trap gooide of ernstig verwondde. Het leek zó echt dat ik elke keer compleet in paniek raakte. Wat was ik voor een moeder? Waar kwam dit ineens vandaan? Ik voelde me zó schuldig naar mijn dochter.”

Depressieve moeder

“Elke dag opnieuw schoten de beelden voorbij. Ik stond strak van de stress en kwam de deur bijna niet meer uit. Ik probeerde zoveel mogelijk afleiding te zoeken om de beelden weg te drukken. Er met iemand over praten durfde ik niet. Ik schaamde me dood en was bang dat mensen mij zouden veroordelen. Ik voelde me heel eenzaam en werd steeds depressiever.

Het moeilijkste vond ik misschien wel dat ik mezelf totaal niet meer herkende. Ik was altijd de positiviteit zelve, ging lachend door het leven. Nog nooit had ik last gehad van depressieve gevoelens en ineens was ik een neerslachtige moeder die haar eigen dochter iets wilde aandoen. Zó beangstigend. Vooral omdat ik er geen controle over had.”

Leven in angst

Na iets meer dan drie maanden besluit Dees toch haar man in te lichten. “Ik kon het niet meer aan en móest het aan iemand kwijt. Bloednerveus vertelde ik hem over de beelden die ik al weken had. Tot mijn verbazing reageerde hij heel lief en begripvol. Hij vond het heel vervelend voor mij, maar verzekerde mij dat ik mijn dochter nooit iets zou aandoen. Zo was ik niet.

Het was ontzettend lief dat hij mij gerust probeerde te stellen, maar het veranderde niets aan mijn gevoelens. De beelden bleven komen. Dag in, dag uit. Ik was bang voor mezelf, bang voor Ummi. Ik heb zelfs een keer overwogen om mezelf iets aan te doen, zodat mijn dochtertje in ieder geval veilig zou zijn. Zo erg was het. Ik was op en ten einde raad.”

Postnatale depressie

Pas als Dees op een middag compleet in paniek naar de huisarts gaat, krijgt ze hulp. “Ik was alleen thuis met Ummi en kreeg zo’n enorme angstaanval dat ik écht bang was dat er iets zou gebeuren. Compleet overstuur ben ik met Ummi naar de huisarts gehold. Ik kon dit niet langer alleen, er móest iets gebeuren.”

Bij de huisarts wordt al snel een postnatale depressie geconstateerd. Dees wordt meteen doorgestuurd naar de crisishulp. “Daar kreeg ik medicijnen om mijn lichaam en hoofd tot rust te brengen, antidepressiva én hulp van een psychiater. Het was zó fijn om te horen dat ik niet gek was. Een postnatale depressie is iets wat je overkomt, daar kun je niets aan doen.”

Vooruitzichten

“Inmiddels zijn we bijna een jaar verder en durf ik wel te zeggen dat ik weer helemaal de oude ben. Ik heb geen last meer van waanbeelden, zit lekker in mijn vel, lach weer en geniet volop van mijn dochtertje. Voorheen durfde ik met haar de deur niet uit, maar nu neem ik haar overal mee naartoe. We wandelen veel en gaan vaak met z’n tweetjes naar de kinderboerderij.

Soms als ze slaapt kijk ik even om het hoekje van de deur. Als ik haar dan zo heerlijk in haar bedje zie liggen, kan ik daar intens van genieten. Het is een prachtig, lief en vrolijk meisje. Daar is gelukkig nooit iets aan veranderd. Ik denk ook niet dat ze heel veel heeft meegekregen van het afgelopen jaar. Dat hoop ik.”

Nooit alleen

“Al betekent dat natuurlijk niet dat ik me niet schuldig heb gevoeld. Ik voelde me een enorm slechte moeder. En nog steeds vind ik het vreselijk dat ik er het eerste jaar niet voor mijn dochter heb kunnen zijn, haar niet de liefde heb kunnen geven die ze nodig had. Maar ook dat er zulke vreselijke gedachten door mijn hoofd spookten. Dat doet nog steeds pijn.

Ik vind het dan ook extra belangrijk om mijn verhaal te delen. Ik weet dat er meer vrouwen zijn die maanden rondlopen met een postnatale depressie omdat ze er met niemand over durven praten. Dat terwijl het júist zo belangrijk is om te praten en tijdig hulp te zoeken. Ik hoop dat ik daar met mijn verhaal aan kan bijdragen, want je bent écht niet alleen.”

Jij op VROUW.nl

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje