Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Nicki
Foto: Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

Nicki is geadopteerd:
Ik wilde persé bewijzen dat ik haar kind ben

Redactie VROUW

W

Weten op wie je lijkt, iets herkennen in je moeder, Nicki Yoshihara (42) kent dat niet. Nooit hoorde zij als kind ‘je hebt precies de ogen van je moeder’ of ‘je praat net zoals je vader’. Nicki is geadopteerd. Rond haar tienerjaren nam haar behoefte toe om te weten op wie ze leek. Maar van alle kanten werd haar sterk afgeraden contact te zoeken met haar biologische ouders. "Mijn moeder was ervan overtuigd dat ik een ander motief had. Ze kon niet geloven dat ik haar ‘gewoon’ wilde kennen."

''Het enige wat ik van hen wist, waren negatieve dingen. Een schizofrene moeder en een vader met een drugsverslaving. ‘Het brengt je niks om het verleden op te rakelen, kind. Je hebt het nu toch goed?’ zo waarschuwden mijn biologische grootouders, de ouders van mijn moeder. Zij wisten dat de start van mijn leven verre van ideaal was." 

Nachtmerrie

"Zo vond een kennis die even langs ging mij in de schoot van mijn verwarde moeder. Zes weken te vroeg geboren. Met spoed zijn mijn moeder en ik naar het ziekenhuis gebracht, waar ik rechtstreeks de couveuse in moest. M’n moeder belandde op de psychiatrische afdeling. Na zes weken besloot men dat ik beter af zou zijn in een opvanghuis. Na twee jaar werd ik geadopteerd.

In eerste instantie wist ik niet dat ik geadopteerd was. Soms las mijn adoptiemoeder mij voor uit mijn ‘dossier’. Maar als kleuter klinkt zo’n adoptieverhaal meer als een sprookje. Pas rond mijn achtste of negende jaar begon mijn verleden tot mij door te dringen. Helaas verloor ik precies op deze leeftijd mijn biologische grootouders én mijn adoptiegrootouders. Alle vier in één jaar overleden. Een hele generatie met antwoorden was plots verdwenen.

Ik kreeg het extra moeilijk met mijn onbeantwoorde vragen. Mijn adoptieouders probeerden mij hierin te helpen. Tegelijkertijd waren ze bezorgd en bang dat mijn zoektocht alleen ellende met zich mee zou brengen. Ik zakte in een identiteitscrisis. Wat zeiden al die negatieve dingen over mij? Zou ik ergens op mijn ouders lijken? Ik zonk zo diep , dat ik uiteindelijk besloot al deze moeilijke vragen weg te stoppen.''

Zoektocht

''Maar vragen laten zich niet eeuwig wegdrukken. Ik was inmiddels 23 en zelfs mijn adoptieouders spoorden mij dit keer aan. Zodoende zocht ik voorzichtig contact met mijn tante, de zus van mijn moeder. Enthousiast was zij niet: 'Het heeft weinig zin, Nicki. Ze weet waarschijnlijk niet eens wie je bent.' Maar dit keer hield ik vol. Tante beloofde een ontmoeting te regelen. Na haar verhuizing zou ze contact met me opnemen.

Zes maanden verstreken. Ik hoorde niks. Mijn ansichtkaart aan mijn tante kwam retour - adres onbekend. Ik wist dat ze opnieuw was getrouwd, maar kon haar nergens traceren. Mentaal had ik mij in deze maanden voorbereid op een ontmoeting met mijn moeder, maar nu ging het hele feest niet door! Terneergeslagen besloot ik het erbij te laten.''

Adres onbekend

''Het radioprogramma Adres Onbekend bracht daar jaren later verandering in. Ik was dertig toen mijn adoptiemoeder mij opgaf. Zij wist dat de tijd begon te dringen. In de uitzending werd mijn adoptieverhaal verteld en de oproep om mijn tantes adres te vinden, wierp vruchten af. Niet lang daarna stond ik zenuwachtig in een brasserie te wachten op mijn tante.

Toen we daarna mijn moeder opzochten, zei mijn tante plompverloren: ‘Dit is je dochter'. Het was verre van het plaatje op televisie, met romantische muziek waarbij familieleden elkaar in de armen vallen. ‘Hier heb ik geen zin in’, zei ze. Volgens haar was ik in de war. De bloemen en chocola wilde ze niet aannemen. Het werd een onbevredigend afscheid, maar ik mocht haar wél schrijven."

Brieven schrijven

"Dat heb ik een hele tijd gedaan. Ik wilde persé bewijzen dat ik haar kind was. Ze antwoordde vaak dat wat ik zei niet klopte, gelogen was en 'of ik soms geld wilde?' Mijn moeder was ervan overtuigd dat ik een ander motief had. Ze kon niet geloven dat ik haar ‘gewoon’ wilde kennen.

Soms leek ze mij wel te geloven. Meestal op de momenten dat ik een tas boodschappen bij haar kwam brengen of haar wat geld toestopte. Dan mopperde ze het niet juist was, dat een moeder voor haar dochter moest zorgen en niet andersom."

Aardige momenten

''Helaas heb ik niet de herkenning gevonden die ik zocht. Ik lijk totaal niet op haar. Maar we hebben best aardige momenten gehad. Haar laatste brief aan mij heb ik nog steeds niet durven openen. Daar voel ik me best schuldig over. Ik ben bang dat ze in haar laatste brief schrijft hoe slecht het met haar gaat en dat ik door die niet te openen, mijn laatste kans heb gemist.

Ik was met heel andere dingen bezig en hoewel ik wist dat het al lange tijd lichamelijk niet goed met haar ging, was ik er niet van op de hoogte dat haar COPD zo'n vergevorderd stadium had bereikt. Via mijn tante kreeg ik te horen dat ze was overleden. "

Eindelijk herkenning

''Toch ben ik er in mijn hart van overtuigd dat ik uiteindelijk bij haar ben doorgedrongen en dat ze het op prijs stelde om me te leren kennen. Ik hoop dat zij ergens toch een punt van herkenning heeft gezien in mij van haarzelf of mogelijk mijn vader. 

Toen ik laatst wat spullen aan het uitzoeken was, kwam ik een oude foto van mijn biologische oma tegen en kwam ik erachter dat ik haar ogen heb. Eindelijk heb ik mijn punt van herkenning gevonden en ik denk dat er uiteindelijk wel een moment komt wanneer ik de brief kan openen en het volledig voor mijzelf kan afsluiten.''

Door: Eva van Dorst-Smit

Jij op VROUW.nl

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje