Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Ellen (48) ontsnapte aan de dood op Bali en schreef daar een boek over
Foto: Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

Ellen (48) kreeg
een heftig ongeluk op Bali

Freelance journaliste

Robyn van Gorsel

Z

Ze woonde op Ibiza, Gran Canaria, Kreta, Barcelona en op nog veel meer prachtige plekken en leefde een wild en onstuimig leven. Totdat Ellen Léautaud (48) vier jaar geleden een heftig scooter-ongeluk kreeg op Bali, waaraan ze blijvend hersenletsel overhield. Ze besloot er een boek over te schrijven om lotgenoten te steunen.

Voor het ongeluk woonde Ellen op verschillende plekken in Europa. Op haar achttiende verhuisde ze met haar ouders mee naar Ibiza, waar ze tien jaar bleef. Na even terug te zijn geweest in Nederland - haar vader was ziek en overleed - woonde ze nog op verschillende andere plekken in het buitenland. Soms maanden, soms jaren. In 2011 vertrok ze naar Bali, niet wetende dat daar, vier jaar later, haar leven drastisch zou veranderen.

Geen herinneringen meer

Ellen lag op 21 december 2014 eigenlijk al in bed, maar ze ging toch nog even naar een loungeclub in Seminyak op Bali. Kort daarvoor had ze een telefoontje gehad van vrienden, of ze écht écht niet even wilde komen.
“Ik gaf toe en sprong op de scooter. Dat is het laatste wat ik me kan herinneren, daarna is het zwart. “Er is me verteld dat ik op een taxi ben gebotst, door de lucht vloog en met mijn hoofd op een betonblok terecht kwam.”

Twee maanden na dat noodlottige ongeval wordt ze pas weer wakker uit haar coma. De artsen op Bali hadden haar bijna opgegeven. “Ze stonden op het punt om de stekkers eruit te trekken, want de verzekering wilde niet meer betalen. Met behulp van vrienden en donaties is er toch genoeg geld bij elkaar geschraapt om betere artsen te betalen. Dat heeft mijn leven gered.”

Buiten levensgevaar

Zodra ze buiten levensgevaar verkeerde en sterk genoeg was om te vliegen, werd Ellen verplaatst naar een Nederlands ziekenhuis en later naar een revalidatiecentrum. Als ze daar door het personeel wordt geholpen, krijgt ze een black-out. “Ik zat in een rolstoel en dacht echt, wat doe ik hier!? Ik begreep er niets van en raakte in paniek. Toen kwam er een neuroloog en die gaf aan dat ik nooit meer zou kunnen lopen door het hersenletsel.”

Dat ze nooit meer zou kunnen lopen, daar nam Ellen geen genoegen mee. Vanaf het moment dat ze zich wat beter voelde, had ze nog maar één doel voor ogen: lopen. En met succes, want inmiddels heeft ze een run in Zandvoort gedaan van vijf kilometer en liep ze er tien tijdens de Dam tot Damloop. “Ik ben blijven oefenen, ben in therapie gegaan en heb veel vitamines mineralen geslikt. Ik heb er echt voor gevochten.”

Positief

Inmiddels kan ze de belangrijkste dingen weer doen en kijkt ze positief naar het leven. Dat is niet altijd zo geweest. “Ik ben zo depressief geweest door al mijn handicaps. Er was een tijd dat ik dacht: waarom ben ik niet doodgegaan in die straat op Bali? Mijn halve hoofd is een litteken. Wat verlamd is geweest, heeft nog steeds een slechte coördinatie. Veel dingen zijn stuk, zoals mijn knieën, schouder en pezen en dat komt nooit meer goed. Maar nu ben ik blij dat ik weer kan praten en lopen en anderen kan inspireren.”

Vier jaar nadat haar leven voorgoed veranderde door het ongeluk, bracht Ellen het boek Ibiza Bali Revalidatie uit. Een aangrijpende biografie waarin ze anderen hoop wil bieden. Toen ze in het revalidatiecentrum zat, was ze zelf op zoek naar soortgenoten die ‘opgegeven’ waren, om hoop te putten uit hun verhalen. “Dat kon ik nergens vinden, dus besloot ik dat, als ik er ooit bovenop kwam, zelf een boek zou schrijven.”

Pleasen

De titel van het boek bestaat uit de eerste woorden die ze op een doek schilderde tijdens een creatieve herstel-les in het revalidatiecentrum. “Op Ibiza leefde ik een wild leven. Ik probeerde iedereen om me heen te pleasen en zei nooit ‘nee’. Ik ging mezelf voorbij. Door het ongeluk op Bali besefte ik dat ik echt maar één leven heb, waar ik zuinig op moet zijn. Doordat ik de dood heb aangekeken, is mijn relativeringsvermogen veel groter. Dat wil ik delen met mijn lezers.”

Tegenwoordig werkt Ellen in het Friendship Sports Center in Amsterdam. Daar helpt ze mensen met verschillende handicaps met sporten en bewegen. Haar grootste droom is om daar een yogaschool te beginnen. “Ik heb de kans gekregen om hier als vrijwilliger te werken, maar er zijn genoeg lotgenoten die na hun revalidatie thuis terechtkomen. Ik vind het zo belangrijk dat ook zij blijven bewegen. Mijn prioriteit op dit moment is om deze lotgenoten te helpen.”

Jij op VROUW.nl

Wil jij een verhaal delen met de redactie?

Stuur dan een berichtje...