Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

Karins overleden zoon was op tv:
Alsof Koen er weer was

journaliste

Eline Doldersum

K

Koen Loonen (21) overleed een jaar geleden aan een agressieve vorm van kinderkanker, maar afgelopen maand was hij voor zijn moeder Karin (52) dichterbij dan ooit. Haar zoon was te zien in de heftige docuserie Helden van Het Máxima. "Zo fijn om zijn stem weer even te horen."

Karin was bloednerveus voor de allereerste aflevering van de documentairereeks waarin medewerkers van het Prinses Máxima Centrum voor kinderoncologie in Utrecht een jaar lang op de voet werden gevolgd. Koen was één van de patiënten die te zien was in de ontroerende serie.

Neuroblastoom

"We hebben de aflevering gekeken met ons gezin, zijn vriendin Steffie en opa en oma. Dat was emotioneel, maar ook zó bijzonder. Het was fijn om Koen weer te zien. Zijn stem te horen, zijn aanstekelijke lach. Die heb ik de afgelopen maanden zo gemist", vertelt Karin ontroerd. Koen was 18 toen bij hem een neuroblastoom werd ontdekt, een agressieve vorm van kinderkanker. "Dat nieuws sloeg in als een bom. Koen had al een tijdje last van zijn rug, maar dat het zó ernstig was, had niemand verwacht. Er was 45% kans dat Koen het zou overleven.

Ondanks de klap probeerden we positief te blijven. Koen was sportief, dronk niet, rookte niet... Ik had goede hoop dat hij er bovenop zou komen. Misschien ook omdat Koen zelf heel positief was. Hij was ervan overtuigd dat hij de kanker zou overleven. Dat was typisch Koen; hij stond heel positief in het leven. Als wij de moed lieten zakken, beurde hij ons op. "Kom op mam, schouders eronder. Positief blijven", zei hij dan.

Vriendin

Koen was zo’n lieve, vrolijke jongen. Iemand die zich niet zomaar uit het veld liet slaan. Ondanks de loodzware behandelingen, genoot hij van zijn leven. Hij had een vriendin en veel vrienden en zou beginnen met een opleiding tot fysiotherapeut. Met die opleiding wilde hij aan de slag in het Prinses Máxima Centrum om kinderen te helpen. Dat was zijn droom."

Een droom die helaas niet in vervulling mocht gaan. Als Koen een kleine vier maanden schoon is, blijkt de kanker terug. "Het zag er slecht uit. Er was maar 1% kans dat Koen er bovenop zou komen. Koen was verdrietig, maar soms leek het wel alsof hij een knop in hoofd had die hij kon omzetten; na flink wat tranen, ging hij er weer voor. '1% is ook een kans', was zijn motto. Daar waren niet alleen wij, maar ook de mensen in het Prinses Máxima Centrum enorm van onder de indruk. Hij heeft de moed nóóit laten zakken."

Tekst loopt verder onder de foto.

Afscheid

Maar ondanks zijn doorzettingsvermogen konden de artsen niets meer voor Koen betekenen. Hij werd voor de laatste keer met een ambulance naar huis gebracht. "Dat moment zal ik nooit meer vergeten. Hij kwam aan met de ambulance en zag er zo slecht uit: ingevallen gezicht, sterk vermagerd, heel wit... En toch was hij nog steeds onze Koen. Hij zag oma bij de voordeur staan en riep: 'Dag schoonheid, wat leuk dat je er ook bent!' Ik stond met tranen in mijn ogen en dacht ik: 'Jongen, waar haal je die kracht vandaan?'"

Het afscheid van Koen was zwaar, maar Karin kijkt er ook met een warm gevoel op terug. "Koen had alles zelf geregeld. Hij had een afscheidsspeech voor al zijn dierbaren voorbereid en liet iedereen langskomen om persoonlijk afscheid te nemen: zijn vrienden, familie, voetbalteam... Iedereen was er. Vlak voordat hij overleed heeft hij ook mij bedankt. Hij had zich geen betere moeder kunnen wensen en was enorm dankbaar voor alles wat ik voor hem had gedaan. Dat moment, die woorden, zal ik altijd in mijn hart meedragen."

Sloddervos

Inmiddels is het een jaar geleden dat Koen is overleden. "Ik mis hem enorm. Vooral zijn knuffels en zijn positiviteit. Als ik een slechte dag heb of er even doorheen zit, is Koen er niet meer om mij op te beuren zoals alleen hij dat kon. Koen was soms best een sloddervos. Dan lag er een sok in de gang, een schoen in de woonkamer... Ik heb 'm daar weleens om vervloekt. Maar nu? Nu had ik met zoveel liefde al zijn rommel opgeruimd. Heb ik er álles voor over om mijn kind nog even vast te houden. Het kan niet meer. We moeten door, zonder hem."

Dat haar zoon een jaar na zijn dood op televisie te zien was, vond Karin heftig. "Natuurlijk is het emotioneel om je kind weer te zien praten, zijn verhalen te horen, zijn gekke streken te zien... Het voelde alsof hij er weer was. Vlak na de eerste uitzending (op donderdag 11 juli, red.) zag ik een auto stoppen voor de deur. Ik dacht: 'Daar komt Koen aan'. Dan komt het besef dat hij er écht niet meer is, weer even keihard binnen. En toch vond ik het ook heel mooi en fijn om Koen weer te zien."

Gezin

Ondanks het gemis put Karin veel kracht uit alle steun. "Zijn vrienden komen hier nog steeds over de vloer, met zijn vriendin Steffie is het contact heel intens maar ook de artsen van Het Máxima zijn nog steeds betrokken. Zijn arts Kim belt iedere maand even om te vragen hoe het gaat. Echt hartverwarmend. Die betrokkenheid doet ons goed. Het is fijn dat mensen met ons meeleven, nog steeds aan Koen denken en over hem praten. Iedere keer als ik verhalen over hem hoor denk ik: 'Die jongen is echt heel gelukkig geweest.'"

Het gezin probeert de draad weer op te pakken. "Iedereen verwerkt het verlies op z’n eigen manier. Mijn jongste dochter werkt veel, mijn oudste trekt zich - net als ik - vaak alleen terug en mijn man wordt soms ineens overvallen door verdriet. Al hebben we de afgelopen maand ook veel gelachen toen we Koen weer op televisie zagen. Met zijn gekke streken en flauwe grappen. Het is jammer dat Koen de documentaire zelf nooit heeft gezien, maar wij zijn maar wát trots op de positieve jongen die we de afgelopen maand weer hebben gezien. Onze jongen!"

Jij op VROUW.nl

Heb jij net als Karin iets heftigs meegemaakt en wil je daarover vertellen?

Stuur dan een berichtje...