Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Stéphanie met dochter Mirthe
Foto: Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

Stéphanie heeft geen onderbenen:
Ik kreeg veel nare reacties op mijn zwangerschap

journaliste

Eline Doldersum

A

Als Stéphanie (41) vertelt dat ze in verwachting is, vliegen de vooroordelen haar om de oren. Hoe moet een vrouw zonder onderbenen voor haar kindje zorgen? En wat als er iets misgaat? Stéphanie vertelt wat die opmerkingen met haar als kersverse moeder deden.

Stéphanie verloor haar onderbenen ruim negen jaar geleden. "Als gevolg van plotselinge hartfalen kreeg ik last van ernstige trombose. Door medische fouten belandde ik na een aantal maanden op de IC. Ik was er zo ernstig aan toe dat artsen betwijfelden of ik het überhaupt zou overleven." Maar na het amputeren van beide onderbenen knapte ze op.

Kinderwens

Met het verlies van haar onderbenen verliest Stéphanie - die dan 32 jaar is - niet alleen haar baan, ze vreest ook voor haar diep gekoesterde kinderwens. "Al vanaf jongs af aan droomde ik ervan om moeder te worden. Ik was bang dat het niet meer zou lukken. Mijn man en ik wisten dat we - door een vruchtbaarheidsprobleem - aangewezen zouden zijn op ivf en besloten daarom al snel aan de bel te trekken."

Tot haar verbazing krijgt Stéphanie in verschillende ziekenhuizen het deksel op haar neus. "Artsen schoven het af op mijn hart, maar aangezien ik een brief had van mijn cardioloog waarin stond dat een zwangerschap voor mijn hart geen kwaad kon, wist ik dat het daar niet aan lag. Maar er werd ook meerdere keren letterlijk gezegd: 'Meisje, moet jij wel kinderen willen? Jij hebt ook al geen benen!' Dat in een ziekenhuis. Echt absurd!"

Tekst gaat door onder de foto

Kliniek

Pas als het stel in een kliniek in Brabant belandt, wordt hun kinderwens gehoord. "Die arts zei letterlijk: 'Wie ben ik om te bepalen dat jullie geen kind zouden mogen krijgen? Ik ben God niet. Wij gunnen iedereen met een kinderwens een kindje.' Dat was zo’n enorme opluchting; na al die maanden vol onzekerheid, spanning en verdriet wilde iemand ons helpen! Een jaar en elf pogingen later was ik zwanger van een meisje."

Bij Stéphanie en haar man kan het geluk niet op, maar hun omgeving is minder enthousiast. "Ik kreeg zoveel nare reacties. Hoe ik dat allemaal ging doen in een rolstoel, als moeder zonder benen? Daarnaast werd er ook héél vaak gevraagd of het wel gepland was. Dat raakte mij enorm. Juist omdat we zolang bezig waren geweest om zwanger te raken. Voor ons was het een wonder!"

Wildvreemde

Na de geboorte van Mirthe blijft de storm van kritiek doorgaan. "Hoe ga je dat doen met de verzorging van je baby’tje? Wat als je Mirthe laat vallen? En hoe ga je dat doen als je achter je kind aan moet rennen? Zelfs in de rij bij de kassa vroeg een wildvreemde mevrouw een keer verbaasd: 'Is dat jóuw baby?' Het frustreerde mij; waar bemoeide iedereen zich mee? Waarom konden ze niet gewoon blij voor ons zijn?

Mijn man en ik hadden overal júist heel goed over nagedacht. We hadden een tweede babykamer gecreëerd op de begane grond zodat ik niet iedere keer met de traplift naar boven hoefde. We schaften een stevige draagdoek aan zodat ik toch met Mirthe op pad kon en we deden haar iedere ochtend samen in bad. We hadden overal een praktische oplossing voor waardoor we nooit voor problemen hebben gestaan.

Protheses

Onze familieleden waren in deze tijd een enorme steun, en ook zij waren in shock als ze hoorden wat mensen vroegen. Ik weet nog dat ik in mijn rolstoel zat met Mirthe in een draagdoek en dat iemand zei: 'Joh, dat is een echte baby. Ik dacht een pop!' De mond van mijn zus viel nog net niet open van verbazing. Dat zeg je toch niet? Dat ik geen onderbenen meer heb is al erg genoeg, maar het betekent niet dat ik gek ben."

Inmiddels is Mirthe 5 en is de storm van kritiek gaan liggen. "Natuurlijk is het in de loop der jaren makkelijker geworden. Mirthe kan zichzelf redden en weet dat ik bepaalde dingen niet kan. Ik heb protheses, maar rennen en fietsen lukt bijvoorbeeld niet. Dat doet ze met haar vader. Voor haar is dat normaal, ze weet niet beter. Wel zag ik een beetje op tegen haar schooltijd. Ik was bang dat ik niet betrokken genoeg zou kunnen zijn."

Tekst gaat door onder de foto

Eigen beeld

Schoolreisje

Gelukkig bleek die angst ongegrond. "Mirthe zit op een hele fijne school waar ze mij volledig hebben geaccepteerd. Zo had ik mij onlangs aangemeld als hulpouder tijdens het schoolreisje van Mirthe. Ergens had ik verwacht dat ze het misschien niet prettig zouden vinden als ik zou meegaan, maar dat was totaal niet het geval. Ze vonden het juist fantastisch en dachten met mij mee. Heel fijn. Zo kan ik er - net als iedere moeder - voor mijn kind zijn. 

Ik ben heel trots op hoe we het allemaal hebben gedaan. We hadden dolgraag nog een broertje of zusje gewild voor Mirthe, maar een tweede keer zou wel vanwege mijn hart te gevaarlijk zijn. We zijn daarom extra dankbaar voor de komst van Mirthe. Zij heeft ons ouders gemaakt, ervoor gezorgd dat we ieder jaar Sinterklaas vieren en dat er papa en mama tegen ons wordt gezegd. Dat is goud waard."

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook een bijzonder verhaal vertellen?

Dan kan dat hier...