Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Moeder en kind in de keuken
VROUW Glossy

Wat doe je,
als je kind niks lust?

journaliste

Hester Zitvast

K

Kinderen kunnen ouders tot wanhoop drijven met hun eetgedrag. Maar hoe erg is het als ze niks lusten? En wat doe je eraan? Journalist Hester Zitvast probeert het weer gezellig te krijgen aan tafel.

 

Moeilijke eters worden niet zo geboren, die worden gemaakt.” O, wat heb ik het vol overtuiging geroepen, daarbij trots kijkend naar mijn oudste zoon, die in zijn kinderstoel als een babyspreeuw zijn snaveltje opendeed terwijl ik er weer een vers gekookte maaltijd in schoof. Ik kende zat verhalen van ouders die voor hun kinderen maar weer een boterham met pindakaas smeerden; de groenteprakjes van mama werden steevast geweigerd.

Nou, dat kwam dus niet door die kinderen, maar door die ouders, stelde ik arrogant. Ze moesten maar eens doorpakken, volhouden, beter koken, wat dan ook! Maar zoals vrijwel altijd gebeurt bij hoogmoed… ik ben gevallen. En hard ook. Onze jongste dochter Belle is drie. Waar mijn oudste twee kinderen de fles nog net niet met speen en al in een paar minuten naar binnen werkten, zaten we met haar soms wel een half uur aan te modderen en dan nog dronk ze maar de helft.

Onzekerheden

Eten was en is bijzaak in haar leven. Ze groeide verder goed, ze oogde gezond, maar toch deed ik keer op keer ongerust mijn beklag op het consultatiebureau. De onzekerheden over de fles gingen moeiteloos over in onzekerheden over de boterham, het fruithapje en de warme maaltijd. Ze moest het niet. 

Vol afgunst en jaloezie keek ik naar de tweeling van mijn broer: negen maanden jonger, maar eten als bouwvakkers. Waar mijn kleine neefje probleemloos trosjes akelig zure rode besjes wegwerkte, haalde Belle haar neus nog op voor iets toegankelijks als een banaan. En waar mijn nichtje smikkelde van parelcouscous met asperges of koolrabi met bulgur, moesten wij alle registers weer eens opentrekken om onze kleine meid één gebakken aardappeltje te laten eten.

In tranen

De altijd zo gezellige avondmaaltijd veranderde langzaam maar zeker in een moment van extreme onrust, dreigementen, gillen en drama’s. Wat je je erbij kunt voorstellen gebeurde. Glazen water werden ‘per ongeluk’ omgegooid – over het eten uiteraard. Blijf dan maar eens kalm. In wild enthousiasme (lees: volstrekte onbehouwenheid) werd er een klap op de rand van het bord gegeven, waardoor ik de doperwten zes maanden later nog achter de radiator vandaan viste. En niet zelden eindigde de situatie in ­tranen, bij om het even welk gezinslid. 

Het roer moest om. Ik was als de dood dat ik haar over twintig jaar kon aanmelden bij zo’n programma voor mensen die alleen nog maar vanillevla of wit brood met hagelslag willen eten. Dus toen VROUW mij vroeg eens wat dieper in de materie van het slecht etende kind te duiken, greep ik die kans met beide handen aan. Ik belde met kinder-eetcoach Natasja Wildeman, auteur van Spruitjes en Zo!.  

Negeer ongewenst gedrag

Zij stelde me direct gerust: “Kinderen vallen echt niet dood neer van de honger en uiteindelijk komt het wel goed. Eten, of beter niet-eten, is een machtsmiddel voor ze.” Dat herkende ik wel. Belle was ‘heer en meester’ over de eettafel. Maar hoe keerde ik dat om?  Natasja kwam met wat ogenschijnlijk eenvoudige tips die ik maar eens in de praktijk moest brengen: “Negeer ongewenst gedrag aan tafel. Word niet boos en probeer je kind niet om te kopen met iets lekkers. Besteed wél aandacht aan positief gedrag en geef het goede voorbeeld door zelf onverstoorbaar van je eten te genieten.” 

Het was een verademing te horen dat zelfs een van haar drie kinderen niet volgens het boekje had gegeten. Misschien had ik het met de oudste twee wel gewoon heel erg getroffen. En mag mijn broer met zijn twee kleine alleseters ook zijn handen dichtknijpen. Wat opgeluchter hing ik op en die avond gingen we direct voortvarend aan de slag. Ik briefte de oudste twee van tevoren en vol spanning zat het gezelschap aan tafel. Al na drie minuten, anderhalve hap verder, liet Belle zich van haar stoel afglijden. Ik gaf er weinig aandacht aan, bleef rustig, werd niet kwaad en dreigde niet.

Eettrofee

Ook niet met het toetje, dat ik vrijwel elke avond als eettrofee in de strijd gooi. Ze nam onder tafel plaats. Na een tijdje schoof ik mijn stoel naar achter om er even bij te gaan zitten. Op ooghoogte communiceren met peuters werpt toch altijd meer vruchten af, wist ik inmiddels. “Bel, is jouw buik al helemaal vol?”

Ze keek me met grote ogen aan en ik hoorde de pubers boven me grinniken. Ik herhaalde mijn vraag, heel rustig en Belle zocht duidelijk naar een oplossing. “NEE! Maar ik moet even poepen!” Ik moest lachen, maar bleef serieus kijken. “Oké. Doe dat maar even en dan kom je daarna weer bij ons zitten, goed? Als wij zo klaar zijn met eten, ruim ik alles op.” Ze knikte en nog geen tien seconden later kroop ze weer op haar stoel...

Naast het dossier Alles over (niet) eten lees je in deze nieuwe editie van VROUW Glossy die vanaf vadaag in de winkel ligt onder andere over:

Seks is mijn werk, Waarom kijken mannen porno, Nooit meer lijnen, Seks, drugs & diarree, De kick en de kater van overspel. Lust wordt vaak geassocieerd met fijne dingen, zoals lekker eten, seks, reizen, spullen die een lust voor het oog zijn. Maar lust kan dus ook omslaan in ‘onkuisheid’, net zoals lekker eten kan omslaan in ‘vraatzucht’: één van de andere hoofdzonden. Deze editie van VROUW Glossy staat in het teken van lust. En ja, daar zoeken we de grenzen wel bij op.
Koop ‘m nu in de winkel.

Gerelateerde onderwerpen