Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Monic Hendrickx
VROUW Glossy

Monic Hendrickx: Ralph en ik
zijn niet altijd bij elkaar gebleven

zoals gelezen in

VROUW glossy

M

Monic Hendrickx (50) is de ster van Penoza, won vier Gouden Kalveren en gaat ook nog presenteren voor RTL. Maar ze baadt niet in luxe, heeft ook hobbels in haar relatie gekend en een groot jeugdverdriet. "Juist daaruit heb ik veel kracht gehaald."

Na acht jaar stopt Penoza, neem je met pijn in je hart afscheid?

"Niet met pijn, ik ga niet zeggen dat we één grote familie zijn geworden, hoewel we heel fijn hebben samengewerkt met z’n allen. Wel met een gevoel van melancholie. Met name als ik denk aan de kinderen in de serie, die ik heb zien opgroeien tot volwassenen."

"Maar je moet altijd stoppen op het hoogtepunt. Als we nog een seizoen waren doorgegaan, zouden we het echt uitmelken. Het echte hoogtepunt was eind seizoen drie, maar met hard werken hebben we er toch nog twee seizoenen aangeplakt. Gelukkig krijgen we nog de Penoza-film, dat voelt echt als het toetje."

Ga je het vaste inkomen missen?

"Het is in mijn vak inderdaad prettig om een structureel inkomen te hebben. Ik ben nu vijftig en ze zeggen dat er dan geen rollen meer voor vrouwen zijn. Dat zeggen ze weliswaar ook bij veertig en ik heb altijd veel gewerkt, maar ik moet toch maar weer het tegendeel zien te bewijzen. En dan is vijftig spannender dan veertig."

Staat Carmen, die ineens weduwe werd met drie kinderen, misschien minder ver van je af dan je zou denken?

"Tot die conclusie ben ik zelf ook gekomen. Ik dacht altijd dat Carmen heel ver van me afstond. Ik kom niet uit een crimineel drugsmilieu, mijn vader was wiskundeleraar en mijn moeder maatschappelijk werker. Tot mijn moeder een filmpje insprak, toen we met Penoza genomineerd waren voor de Televizier-Ring."

"Ze zei dat we het met z’n viertjes, mijn moeder, broer, zus en ik, toch ook maar gered hadden. Mijn vader kreeg darmkanker toen ik 9 was en is op mijn dertiende overleden. Hij was toen 49. Mijn moeder is daarna nooit bij de pakken gaan neerzitten en altijd doorgegaan."

"Daarnaast heeft mijn moeder het talent om zich overal doorheen te bluffen. Allemaal dingen die ik ook in Carmen heb gestopt. Die rol is in zekere zin een eerbetoon aan mijn moeder. Wat ik ook heel knap vind, is dat ze ons nooit geclaimd heeft of heeft meegetrokken in haar verdriet. Als Ralph zou wegvallen, weet ik niet of ik dat allemaal zou kunnen.'

"Mijn moeder heeft me ook geleerd dat ik onafhankelijk moest worden, voor mezelf moest zorgen. En tegelijkertijd dat je anderen nodig hebt om gelukkig te worden. Allemaal gouden lessen die ze mij heeft meegegeven."

Is je moeder nog steeds een voorbeeld voor je?

"Absoluut. Ze is 77 en nog hartstikke fit. Ze reist de hele wereld over met haar nieuwe liefde, die ze heeft leren kennen op haar 57e. Ze zijn alweer twintig jaar samen. Na mijn vaders dood is ze niet bang geweest om door te leven. "

"Ze heeft het huis in Brabant verkocht en is in Amsterdam gaan wonen, waar ze ging studeren aan de Open Universiteit. Mijn moeder is het beste voorbeeld dat je aan kinderen kunt geven."

Ralph is jouw jeugdliefde, speelde hij een belangrijke rol toen je vader overleed?

"Ik leerde hem in die periode kennen. Een groot geluk, omdat hij meteen een grote liefde was en nog steeds is. Hij is toen heel belangrijk voor me geweest, want het verdriet dat kwam opborrelen, ook op momenten dat je dat niet wilde, heeft hij altijd geaccepteerd."

"We zijn trouwens niet altijd bij elkaar gebleven. Een periode zijn we allebei uitgevlogen om het leven te ontdekken, maar later hebben we elkaar weer gevonden. Intussen zijn we alweer zeventien jaar samen."

Heb je het verdriet een plek kunnen geven?

"Het wordt echt zachter, dat is de werking van de tijd. Uiteindelijk kun je uit je verdriet ook kracht halen. Door te beseffen dat mijn vader ook in mij zit, in mijn herinneringen, in mijn hoofd, en dat geef ik weer door aan mijn dochter. Ook genetisch. Iemand is nooit helemaal weg."

"Een omslagpunt was het moment dat ik als achttienjarige bij zijn graf stond en op zijn steen las: Wees gelukkig. Het voelde alsof het voor mij was bedoeld. Ik besloot toen voor hem de sterren van de hemel te gaan spelen. En zo zijn verlies om te zetten in een kracht. Het enige wat je uiteindelijk kunt leren van de dood, is dat je het leven moet leven."

Waren er ook momenten dat je niet wist of jullie relatie het zou overleven?

"Wij hebben wel een paar keer crisis gehad, hoor. Maar blijkbaar nooit genoeg om bij elkaar weg te gaan. Bijvoorbeeld een tweede kind, wat ik heel graag wilde, maar Ralph niet. Dat was een kritiek punt."

"Ik heb nog overwogen om met een bevriende homoseksuele acteur een kind te krijgen, maar uiteindelijk leek me dat praktisch geen goed idee. Want dan was Ralph nog steeds degene die ervoor moest zorgen. Er waren ook vrouwen die vonden dat ik gewoon zwanger moest proberen te worden. Dan gaat hij er toch wel van houden, zeiden ze. Erg, hè?" 

Vorig jaar werd je 50. Je ziet er nog fantastisch uit. Zonder ingrepen, toch?

"Ik heb mijn flaporen laten doen. Dat vond ik echt de max. En soms denk ik nog: 'Dat had ik nooit moeten laten doen'. Het littekenweefsel achter mijn oren voelt raar en als het weer verandert of als het koud wordt, gaat het pijn doen."

"Verder vind ik plastische chirurgie of botox echt zonde van mijn geld. Eng ook, je weet niet wat je in je lijf spuit. Ik vind het bovendien een slecht voorbeeld voor mijn dochter, want je zegt toch dat je niet goed bent zoals je bent."

Hoe was het voor Monic om zo jong al haar vader te verliezen? En heeft ze er spijt van dat ze haar kinderwens niet heeft doorgedrukt? Dat en meer lees je in de nieuwe VROUW Glossy die vanaf deze week in de schappen ligt.

Tekst: Jeroen Mei