Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Daniëlle
Foto: Stef Nagel | VROUW Glossy
VROUW Glossy

Daniëlle heeft spijt van haar darmoperatie:
Ik heb geen leven meer

journaliste

Hanna Gillissen

D

Daniëlle Brinksma (33) kreeg drie jaar geleden een darmomleiding om van haar overgewicht af te komen. Ze viel te véél af: van 96 naar 46 kilo! Nu probeert ze juist aan te komen en heeft ze elke dag pijnaanvallen. In VROUW Glossy vertellen haar man, vriendin en zijzelf over de impact hiervan op haar leven.

"Ik ben altijd slank geweest. Om zwanger te worden, moest ik een hoge dosis hormonen slikken waardoor ik ineens veel aankwam. Bij beide zwangerschappen, van mijn dochter van 8 en een tweeling van 5, duurde het wel even voordat het raak was, dus de kilo’s stapelden zich op. Tot 96 kilo. Dat is veel voor iemand van 1.57 meter."

Suikerziekte

"Het lukte me daarna niet om mijn overgewicht eraf te krijgen. Wat ik ook probeerde - sporten, diëten - niets hielp. Ik zat er niet eens zo mee dat ik dik was. Wel vond ik het vervelend dat mijn huid soms openlag doordat mijn bovenbenen tegen elkaar aan schuurden. Erger was dat ik suikerziekte kreeg en een te hoge onderdruk.

Een darmomleiding (waardoor er minder voedsel wordt verteerd en opgenomen) was daarom noodzakelijk. Ik had voor mijn gevoel geen keuze. De cardioloog zei: 'Als je zo doorgaat, word je niet oud.'" 

In de knoop

Drie jaar geleden ging ik onder het mes. Na de operatie had ik heel erge buikpijn en moest ik voortdurend ­spugen. 'Het draait wel bij', werd er gezegd. Maar dat gebeurde niet. Mijn darmen lagen in de knoop. Daaraan werd ik nog diezelfde week geholpen; er werd een stukje darm weggehaald. Maar daarna bleef ik misselijk, spugen en pijn houden.

Vanaf het begin riep ik: 'Dit is niet goed.' Ik kreeg groepsbegeleiding vanuit de Obesitas Kliniek maar de anderen die dezelfde operatie hadden ondergaan, hadden deze klachten niet. Toch hielden ze in het ziekenhuis vol dat er niks aan de hand was.

40 kilo

Pas na vijf maanden is er een foto gemaakt; mijn darmen zaten opnieuw in de knoop, het voedsel kon er niet door. Weer werd ik geopereerd. Op dat moment woog ik nog maar 46 kilo. Terwijl ik zo vaak mogelijk at, zelf 's nachts! 

Dit keer zou de darm zo goed zijn vastgezet dat-ie geen kant meer op kon. Maar mijn klachten verdwenen niet. Op het dieptepunt zat ik op 40 kilo. Ik bleef maar spugen en had zulke steken in mijn buik dat ik niet meer wist waar ik het zoeken moest. Het ging zo slecht dat ik sondevoeding kreeg. En extensions omdat mijn haar uitviel. 

Morfine

Sinds twee jaar slik ik zware pijnstilling en een hoge dosis morfine. In plaats van dertien keer, heb ik nu tweemaal per dag een pijnaanval. Mijn darmen nemen de ene keer wel de medicijnen op, de andere keer niet.

Dan gaat het fout zodra ik iets eet en ga ik enorm zweten, trillen en spugen. Dat duurt zo’n anderhalf uur en dan moet ik echt gaan liggen. Ik werkte bij een schoonmaakbedrijf, maar dat gaat niet meer; ik ben volledig afgekeurd. Er is geen peil op te trekken wanneer ik zo’n aanval krijg. 

Maagbloeding

Gelukkig is mijn gewicht gestabiliseerd. Ik weeg nu 46,4 kilo. Ik eet de hele dag 'slechte' dingen, doe vijf suikerklontjes in één kop thee, maar er komt geen gram bij. Van tevoren had ik gehoopt dat ik na de operatie 65 kilo zou wegen. Nu heb ik een kindermaat. Ik kan de T-shirts van mijn achtjarige dochter aan! Daar baal ik van. Van mijn eigenwaarde als vrouw is niets meer over, ik zie eruit als een meisje...

Afgelopen zomer kreeg ik tijdens de vakantie ook nog een maagbloeding. Het had niet veel gescheeld of ik had het niet overleefd. Kon ik de operatie maar terugdraaien... Daarvoor werkte ik nog en was ik veel actiever. Met drie kinderen moet er van alles, maar het gaat niet meer. Ik kan niet de moeder zijn die ik wil.

Middagdutje

Al houd ik me goed voor hen en ga ik naar mijn slaapkamer zodra ik een aanval krijg. Ik doe ook iedere dag een middagdutje, zodat ik er voor de kinderen kan zijn als ze uit school komen. Verder heb ik een huishoudelijke hulp en doet mijn man ontzettend veel. Hij steunt mij enorm.

Ik kan ook altijd bij mijn buurvrouw terecht, en bij mijn vriendin Ramona. Ik heb haar leren kennen in de Obesitas Kliniek; zij is helemaal niet afgevallen na haar maagoperatie, maar ze is zeker niet jaloers op mij.

We hebben het allebei moeilijk en begrijpen elkaar. Dat betekent veel voor me, want er is ook veel onbegrip. Mensen denken dat ik me aanstel: 'Wat zeur je nou, je bent toch lekker slank?' Je ziet aan de buitenkant natuurlijk ook niet dat ik zo ziek ben. 

Zenuw

Ik zie de toekomst somber in. Waarschijnlijk is er een zenuw geraakt tijdens de eerste operatie. Die kan herstellen, maar de klachten kunnen ook blijvend zijn. Ze kunnen de darmomleiding ook helemaal ongedaan maken, maar ik ben bang voor de gevolgen.

Misschien krijg ik dan weer suikerziekte. En een zenuwbeschadiging is daarmee niet verholpen. ­Binnenkort ga ik naar de pijnpoli, hopelijk kunnen zij iets voor me betekenen. Of ik wijk uit naar het buitenland. Er moet in elk geval íets gebeuren, want dit is geen leven."

In VROUW Glossy lees je ook de verhalen van Danielle's echtgenoot Michael en haar vriendin Ramona. De nieuwe VROUW Glossy ligt nu in de winkel!