Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Wilhelmina Woortman
Foto: Stef Nagel | VROUW Glossy
VROUW Glossy

Wilhelmina over haar transgenderkind:
Emma is en blijft mijn kind

journaliste

Hanna Gillissen

O

Op een dag hoorde Wilhelmina Woortman (54) dat haar zoon liever een meisje wilde zijn. Een moeilijk maar ook mooi proces. Wilhelmina, dochter Emma en steun en toeverlaat Eward vertellen VROUW-collega Hanna Gillissen over de impact hiervan op hun leven in VROUW Glossy.

Wilhelmina: "Toen Emma nog als jongetje door het leven ging, was het al een heel vrolijk, aanwezig en eigenzinnig kind. Ik zag al snel dat hij anders was.

Hakken en barbies

Hij liep altijd rond op de hoge hakken van de oppas en speelde met de barbies van zijn vier jaar oudere zus Famke. Ook trok-ie soms haar rokken aan. Ik dacht daar verder niet zoveel over na. Mijn kind mag zijn zoals hij is.

Mijn man had er wel veel moeite mee, hij werd boos als hij zijn zoon in een rok aantrof en gaf hem jongensspeelgoed voor zijn verjaardag. Dat zorgde voor spanningen tussen ons. 

Geen verschil

Hij zat net in groep 5 toen de juf tegen mij zei: 'Volgens mij wil hij liever een meisje zijn.' Dat kwam niet helemaal als een verrassing. Ik liet het even bezinken, sprak er alleen met mijn man en beste vriendinnen over.

Dat mijn zoon een dochter wilde zijn, maakte voor mij geen verschil. Maar ik wist wel: 'Dit gaat een moeilijke weg worden.' Voor ons allemaal, hier kozen we niet voor, we kregen het zomaar voor onze voeten geworpen. 

Trots

Als kind had hij al een eigen kledingstijl, strakke broeken, lange nagels en mascara. Ik vond dat prima, maar was wel bang voor de buiten­wereld, want die was bikkelhard. Mijn kind werd buitengesloten, had vaak niemand om mee te spelen en werd niet uitgenodigd voor verjaardagsfeestjes. Dat brak mijn moederhart.

Vlak voor het kerstdiner in groep 8, zei hij: 'Mam, ik wil graag als meisje gaan. Zullen we het voor die tijd aan de klas vertellen?' We bespraken het op school en de directeur vond het ook een goed moment.

Strakke jurk

Ik vergeet nooit meer dat mijn kind naar beneden kwam, met make-up, in een strakke jurk en op hoge hakken. De tranen sprongen me in de ogen. Ik dacht: 'Dit is mijn dochter, precies zoals ze wil zijn.' Wat was ik trots!

Er is een brief naar alle ouders gestuurd en de reacties waren hartverwarmend, iedereen vond het moedig. Vanaf dat moment ging mijn kind als Emma door het leven. Ik vond het best moeilijk afscheid te nemen van haar jongensnaam omdat ik dat zo’n leuke naam vond.

Anoniem

Maar verder was en is het voor mij heel gewoon. Ze is en blijft mijn kind. Famke krijgt vaak de vraag: 'Wat vind je ervan dat je nu een zusje hebt?' Nou, Emma is nog steeds hetzelfde kind. Ze zijn beste vriendinnen en delen alles met elkaar. 

Op haar oude middelbare school werd Emma soms gepest en niet begrepen. Gelukkig zit ze nu op een andere school, maar soms wordt ze anoniem gebeld en zegt iemand: 'Heé omgebouwde!' Dat raakt Emma niet. Mij wel; ik voel me op zo’n moment machteloos en denk: 'Waarom doen kinderen dit?!'

Geopereerd

Toch is het ook mooi om als moeder betrokken te kunnen zijn bij dit proces. Het leven is niet vanzelfsprekend meer. Onlangs is Emma aan haar knieën en voeten geopereerd omdat ze anders 2 meter zou worden, net als haar neef Eward.

Toen ze volledig was hersteld, kreeg ze van mij de Isabel Marant-schoenen die ze zo graag wilde. Om te vieren dat haar voeten niet meer zullen groeien. Voor haar operatie heb ik enorm mijn best moeten doen.

Puberremmers

Ook heb ik ervoor geknokt dat ze eerder hormonen krijgt toegediend. Het normale proces is: tot je vijftiende puberremmers, dan tot je achttiende hormonen en daarna de operaties. Emma mag nu eerder starten, waar ze dolblij mee is.

Het loont dus om als ouder niet klakkeloos de artsen en therapeuten te volgen, maar in gesprek te blijven. Ik heb ook een boek geschreven: Trots op mijn transgenderkind. Over hoe je een kind begeleidt dat anders is. Ook ga ik voorlichting geven op scholen en ik werk aan lezingen voor psychologen en docenten in opleiding. 

Apart wonen

Door alles wat we samen hebben meegemaakt zijn mijn man en ik bijna gescheiden, maar we zijn toch weer met elkaar in gesprek geraakt en zijn nog steeds bij elkaar. Wel hebben we besloten apart te gaan wonen. Hij is heel zorgzaam, maar praten over emoties blijft moeilijk.

Aan mijn neef Eward heb ik een fijne gesprekspartner. En hij heeft een heel bijzondere band met Emma. Ik ben echt trots op Emma; mijn zelfbewuste kind dat zich niks aantrekt van anderen en dondersgoed weet wat ze wil. Wel ben ik soms bezorgd om haar toekomst.

Hoe zal het gaan als ze verliefd wordt? Ik denk dat meisjes meer begrip zullen hebben, maar Emma valt op jongens. En als ze een kinderwens krijgt, kan dat ingewikkeld zijn. Hopelijk vindt ze haar eigen weg en blijft ze haar hart volgen. Daarin heb ik het volste vertrouwen." 

Lees het verhaal van Wilhelmina's dochter Emma en neef Edward in de nieuwe maart-editie van de VROUW Glossy.

Van de partners van VROUW