Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Charlie Paludanus (52)
Foto: studio Chapp
VROUW Glossy

Charlie: Ik leidde een dubbelleven van
lijnen, vreetbuien en kotsen

Vivienne Groenewoud

D

Drank, drugs, eten, gokken of shoppen. Voor sommigen was hun verslaving jarenlang levensbepalend. En nog steeds is er de angst voor een terugval. Charlie Paludanus (52): "Kilozakken Engelse drop, biscuitjes... alles schrokte ik naar binnen."

Charlie woont met haar vriend en heeft een samengesteld gezin met vier kinderen. Ze is eetstoorniscoach bij Vrij van eetstoornis en schreef het boek Bevrijd jezelf van eetbuien & boulimia.

Eetverslaving

"Ik hoor vaak mensen zeggen dat ze 'in herstel zijn'. Maar ik kan volmondig beweren dat ik mijn verslaving achter me heb gelaten. Ik zie een eetverslaving ook niet echt als een ziekte; een ziekte moet je uitzieken, maar dit kun je zelf aanpakken.

Een eetverslaving, maar ook een game- of koopverslaving, verschilt daarin wel van een alcohol- of drugsverslaving; je bent niet verslaafd aan een stofje, maar aan het effect.

Perfectionistisch

Als meisje was ik al heel perfectionistisch. Ik wilde alles graag goed doen, vooral in de ogen van mijn ouders. Ik was groter en langer dan mijn klasgenootjes, daarom kwam ik al stoer en sterk over. Maar dat was ik juist niet.

Toen ik op mijn vijftiende een aantal kilo afviel als gevolg van een griep, kreeg ik ineens aandacht. De jongens waren een stuk zorgzamer en ik dacht: 'Oké, dus als ik dun ben, interesseren ze zich wel voor mij?'

600 calorieën

Ik begon heel erg op mijn eten te letten. En ­tijdens mijn studententijd werd dat nog veel erger. Door het vele bier en feesten kwam ik in een jaar 10 kilo aan. Ik koos een dieet waarbij ik 1000 calorieēn op een dag mocht, maar dat ging me niet snel genoeg.

Daarom besloot ik op 600 calorieën te gaan ­zitten. Ik at alleen wat yoghurt, hüttenkäse en een paprika en ’s avonds een klein stukje kip. Binnen vier weken was ik die 10 kilo kwijt en kreeg enorm veel complimenten. Oké, ik had misschien wel honger, maar dat vond ik juist fijn. Op een vreemde manier gaf dat me zelfvertrouwen.

Vinger

Honger was beter dan onrust of angst. Maar zoiets houdt niemand vol. Na een tijdje krijgt een lichaam tekorten. Ik kreeg eetbuien. Kilo­zakken Engelse drop, biscuitjes... Alles wat je kunt bedenken schrokte ik naar binnen.

Niemand wist het, maar zodra ik me maar even onrustig voelde, ging ik eten. Na een eetbui raakte ik enorm in paniek: 'O jee, nu word ik dik!' Ik had uit een blad dat je je vinger in je keel kon steken.

Dubbelleven

Dus ik dacht: 'Laat ik dat eens proberen.' Ik was alleen nog maar bezig met onrust dempen door te eten en te braken. Dit heeft zeven jaar geduurd, tot mijn zevenentwintigste.

Ik rondde mijn studie af en ging werken, maar daarnaast had ik mijn dubbelleven van streng lijnen, vreetbuien en kotsen. 'Morgen stop ik', dacht ik altijd. Maar het lukte nooit.

Kinderen

Ik was oneerlijk naar mezelf en mijn vrienden, had het idee dat ik maar half leefde. Wat ik ook deed, ik was voortdurend plannen aan het maken rondom mijn eetstoornis. Daardoor was ik nooit volledig aanwezig in het moment.

En ik voelde ook dat ik niet nóg tien jaar op deze manier kon doorgaan. Ik wilde later graag ­kinderen en daar een goed voorbeeld voor zijn. Ik wilde een gezond en fit lijf en een gezond eetpatroon. Daarvoor moest ik werken aan mijn zelfvertrouwen.

Weight Watchers

Helemaal alleen ben ik naar Weight Watchers gegaan. Ik heb daar niets over mijn problemen verteld, maar heb alle info die ze gaven opgezogen als een spons. Zo leerde ik wat voeding doet met je lijf, en ik ontdekte wat ik verkeerd deed.

Ik ben zelfs meer gaan eten, eiwitten en vetten, en toch viel ik af. Zonder honger! Toen de fysieke onrust verdween, bedacht ik wat me nog meer zelfvertrouwen zou geven. Dat was succesvol worden in mijn werk.

Eetstoornis

Ik ben opleidingen gaan doen op het gebied van coaching en gedragsverandering, ik ben er echt helemaal ingedoken. Ik wilde aan de slag met de groep mensen die mij na aan het hart ligt: mensen met een eetstoornis.

Nu heb ik zelfs cliēnten die helemaal voor mij uit België komen. Ik eet nu wanneer ik er zin in heb. Als ik trek heb in taart, eet ik het, en als mijn broek te strak zit, laat ik een wijntje staan. Ik ben nooit teruggevallen. Inmiddels durf ik te zeggen: 'Al valt de hele wereld om me heen in elkaar, ik weet nu dat ik het aankan.'"

Dit verhaal verscheen eerder in de VROUW Glossy van december 2017.