Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Eveline
Foto: Brenda van Leeuwen
VROUW Glossy

Eveline werd onverwacht verlaten:
Ik mocht niet instorten

E

Eveline (40, werkt in de communicatie) werd twee jaar geleden van de ene op de andere dag verlaten door haar man. Dat haar gezin met twee kinderen (nu 8 en 4) uit elkaar viel, voelde voor haar als rouwen.

"Mijn man kwam 's ochtends de slaapkamer binnen en zei streng tegen me: 'Ik moet vandaag echt even met je praten.' Vrij snel gevolgd door: 'Ach, ik kan het eigenlijk nu wel zeggen. Ik ga bij je weg.' Het was alsof alles om mij heen in duizend stukjes op de grond viel. Alsof iemand mij de adem benam.

Zelfvertrouwen

Verlaten worden voelt alsof je bij het vuilnis wordt gezet. Het helpt je zelfvertrouwen in één klap om zeep. Iemand die het dichtst bij jou staat, die jou het beste kent, besluit dat jij geen onderdeel meer van zijn leven mag zijn.

Dat moet dan wel het ultieme bewijs van 'niet goed genoeg' zijn. Dat is pijnlijk, maar ook gelijk de grootste les: ik ben niet iemand door die ander. Het zegt niets over mij of over mijn waarde als mens. Dat heb ik inmiddels wel geleerd.

Rouw

Het boetekleed aantrekken, gaf me de illusie van controle. Had ik meer dit moeten doen? Of meer dat? Het proces is volgens mij in grote lijnen gelijk aan rouw; shock gevolgd door ontkenning, verdriet, boosheid en vervolgens af en toe weer zonneschijn.

Omdat door de breuk ook ons gezin met twee heel jonge kindjes uit elkaar viel, was ik voor mijn gevoel twee keer aan het rouwen. Wat mij hielp, is alles heel klein maken. Te leven van uur tot uur. Te beseffen dat ik dit ging overleven.

Hartzeer

Door familie en vrienden toe te laten. En zo goed mogelijk voor mezelf te zorgen. Sporten werd mijn uitlaatklep en anger management mijn strategie. Ook de kinderen hebben mij erdoorheen gesleept; voor hen moest ik goed voor mezelf zorgen. Sterk blijven. Ik mocht niet instorten.

Het boek Hotel Hartzeer van Susan Smit en Marion Pauw was mijn bijbel. Mijn hulpboek bij liefdesverdriet. Het was alsof iemand in mijn hoofd had gekeken en had opgeschreven wat ik voelde. Het gaf mij het vertrouwen: ik raak nu even de bodem, maar ik kom er weer uit.

Sterker

Stukje bij beetje werd het beter. Dat geloofde ik toen nog niet, maar het gebeurde echt. Opeens was ik weer aan het lachen of zag ik de zon weer schijnen.

Mensen die tegen mij zeiden dat ik er sterker uit zou komen? Kwader kon je me niet krijgen! Ik had helemaal geen behoefte aan sterker worden. Ik had hier überhaupt niet om gevraagd. Maar het heeft me wel geleerd dat ik sterker en veerkrachtiger ben dan ik voor mogelijk had gehouden.

Op slot

Ik moest mijn droom loslaten; het leven dat ik voor me zag. En erop vertrouwen dat het nog onbekende scenario ook heel mooi ging worden. Maar dat mijn gezin uit elkaar is gevallen, blijft pijnlijk en voelen als falen.

Inmiddels ben ik heel gelukkig zonder relatie. Ik heb een fijn huisje en met de kinderen gaat het goed. Ik zoek geen nieuwe gezinssituatie; als de kindjes er zijn, gaat de deur op slot en genieten we van elkaar."

Tekst: Anne-Fleur Pel

Lees de drie andere verhalen van verlaten vrouwen in de VROUW Glossy. Vanaf vandaag in de winkel.