Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Stef Nagel
VROUW Glossy

Ellemieke: Het eerste jaar in België
heb ik vreselijk gehuild

Redactie VROUW

E

Ellemieke Vermolen (42), getrouwd met kookgod Sergio Herman (49) en moeder van Noah (10) en Zenna (8), heeft het nodige drama meegemaakt in haar leven. Zo verloor ze twee jaar geleden haar derde kindje. Toch is ze altijd positief. "Komt omdat ik geboren ben met een happy gen."

Je bent intussen elf jaar getrouwd met Sergio. Wat betekent hij voor jou?

"Hij is echt mijn Zeeuwse rots, mijn steunpilaar. Sergio is enorm betrouwbaar en sterk. Hij doet me altijd denken aan een labrador, ook met die ogen. Ik ben echt gevallen op zijn zachte karakter.

Op zijn werk en in de keuken is hij heel hard, maar voor zijn gezin is hij heel zacht. Ik denk dat hij zich afschermt voor de buitenwereld, want hij is een ruwe bolster met een blanke pit."

Je liefde voor Sergio moet wel heel groot zijn geweest. Je verhuisde voor hem naar België, gaf je tv-carrière op, liet je familie en sociale leven achter…. Heftig geweest?

"Ja, en hoe heftig dat is, dat weet je niet van tevoren. Je bent verliefd en springt in het diepe. Misschien maar goed ook, want als je alles van tevoren weet, doe je niets meer.

Mijn man heeft ook totaal onderschat wat ik allemaal heb opgegeven om bij hem te kunnen zijn: mijn vriendinnen, mijn werk, mijn eigen woning, het op mezelf kunnen staan...

Ik heb altijd mijn eigen inkomen gehad en nu moest ik ineens mijn hand ophouden. Zo ben ik helemaal niet. En dan opnieuw beginnen in een ander land, waar je niemand kent en altijd maar alleen thuis bent want hij was altijd weg.

Ik kreeg er ook nog twee kinderen bij uit zijn vorige huwelijk, die waren toen 6 en 2. Er waren momenten dat ik dacht: ‘Wat heb ik in godsnaam gedaan?!’ Het eerste jaar heb ik vreselijk gehuild. Gelukkig werd ik heel snel zwanger en had ik iets om voor te zorgen."

Stef Nagel

Voor je Sergio leerde kennen zei je altijd: "Ik trouw nooit met een kok..."

"Ja, daar was ik al heel jong uit. Ik kom uit een horecafamilie en had gezien wat voor ellende het was om in de horeca te werken; met de feestdagen nooit thuis en door de werktijden is ook je sociale leven aan gort.

Dus een van mijn eerste vragen op mijn tweede date met Sergio was of hij nog kinderen wilde en of hij werkte met Kerstmis en Oud en Nieuw. Toen hij zei dat hij dan altijd dicht was en nog graag kinderen wilde, dacht ik: 'Er komt een vervolg'. 

Dat ik vervolgens trouwde met een man die soms 18 uur op een dag werkt, nam ik voor lief, op de voorwaarde dat hij twee dagen vrij zou zijn voor zijn gezin. En dat heeft hij ook altijd gedaan."

Is jullie huwelijk altijd zonder slag of stoot gegaan?

"Nee, dat gaat niet vanzelf. Natuurlijk hebben we ups en downs gehad, zeker. Maar we weten ook dat onze basis heel sterk is, wij vechten voor elkaar. We zijn daarvoor ook samen in therapie geweest.

Ik vind dat je in een huwelijk de ruimte moet hebben om samen te groeien maar ook afzonderlijk. Sergio was daar nog erg zoekende in. Toen ik hem leerde kennen - ik was 30, hij 37 - was hij bijvoorbeeld nog nooit naar het buitenland geweest.

Dat is toch ongelooflijk? Ik heb alleen als model al veel gereisd en wist hoeveel je ervan leert als je letterlijk je horizon verbreedt. Wat dat betreft is het goed dat hij Oud Sluis eind 2013 heeft dichtgegooid, want dat was echt een blok aan zijn been; hij kon nooit weg."

Hij stopte met zijn driesterrenrestaurant omdat hij meer tijd met jou en de kinderen wilde doorbrengen, toch?

"Gek genoeg had hij ten tijde van Oud Sluis meer tijd voor de ­kinderen dan nu. Hij at elke avond om 18 uur thuis en ging daarna naar het restaurant om te koken, waar de gasten er op rekenden dat hij er zelf was. Nu bestiert hij meerdere horecazaken en gaan gasten er niet vanuit dat hij aanwezig is.

Dat geeft hem een enorme vrijheid. Hij kan nu ook eens een week op reis gaan, met mij een weekend weg of met de jongens naar een voetbalwedstrijd. Maar het is wel onregelmatiger; met het eten thuis zijn is geen regel meer."

Twee jaar geleden overleed jullie derde kindje; vlak voor de geboorte kwam de navelstreng rond zijn nekje te zitten. Wat doet zoiets verschrikkelijks met je relatie?

"Je kunt elkaar door het verdriet kwijtraken of dichter bij elkaar komen. In eerste instantie gebeurde dat laatste maar er zijn ook periodes geweest dat we uit elkaar groeiden. Ja, we rouwden verschillend. Hij ging na een paar dagen alweer aan het werk, ik nam voor langere tijd vrijaf.

Ik heb ook hulp gezocht om te moeten leren dat iedereen op een andere manier rouwt. Dat ik niet moet verwachten dat als ik huil, hij het ook moeilijk heeft. Bij ons is het uiteindelijk goed gegaan en hebben we ontzettend veel aan elkaar gehad.

Vaak was het zo dat als ik het moeilijk had, hij sterk was, en andersom. En voor mij was het natuurlijk ook anders; ik heb 9 maanden lang een kind gedragen. Dat is een heel andere band. Die had hij nog helemaal niet."

Toch moet de shock voor jullie beiden enorm zijn geweest…

"Josha overleed vijf dagen voor de geboorte. Dat is onmenselijk, want voor je gevoel kan er niets meer misgaan. Mijn gynaecoloog ging een paar dagen voor ik uitgerekend was op vakantie. Hij vroeg of hij de baby alvast moest halen. Ik zei: 'Nee joh, die kleine zit best, ga jij maar op vakantie.'

Achteraf denk je natuurlijk heel vaak: 'Had ik het maar gedaan!' Dat is een bijna onverteerbare gedachte geweest. Heel gek misschien, maar hoe oneerlijk en hoe heftig dit ook allemaal is geweest, en hoe vaak ik ook heb gedacht: 'Hoe kan dit gebeuren?', toch geloof ik: 'Dingen gebeuren voor iets'.

En ik kan niet invullen voor wat. Want ik denk inmiddels echt dat het zo heeft moeten zijn, dat alles gebeurt met een reden. Dat je allemaal een levenspad hebt en ongeacht of je naar links of rechts gaat, bepaalde dingen moet je meemaken. En zo heb ik dit ook moeten meemaken."

Meen je dat nou?

"Ja, wat niet wegneemt dat het heel wreed is als een kind overlijdt, een kind moet niet doodgaan. Dat is onnatuurlijk. En tuurlijk, in de eerste periode was ik boos: 'Waarom ik? Waarom ons gezin? Waarom? Het had zo gepast en ik was er zo klaar voor! Waarom, waarom, waarom?!' 

Maar die pijn en die boosheid ebt op een gegeven moment weg, ook al blijft er een litteken achter. Op een gegeven moment denk je: 'Wees dankbaar voor wat je nu hebt: een mooi gezin, gezonde kinderen. Misschien worden we wel behoed voor iets ergers.' 

Dat gevoel heb ik altijd sterk gehad. Want wat als je een kind van 6 jaar verliest? Wanneer je weet hoe het slaapt, lacht, kijkt... Dat lijkt mij nog wel veel erger. Ik hoop dat ons dat bespaard blijft!"

Heeft het je op een of andere manier ook iets gebracht?

"Ja. Voor mij betekent het nog meer genieten van het nu. Nog meer genieten van mijn gezin. Nog meer genieten van de rijkdom die ik heb, ook in de kleine dingen. Het heeft me veel sterker gemaakt. Je leert extreem relativeren en heel goed hoofd- van bijzaken onderscheiden.

Het kan me ook gestolen worden wat iemand nog ergens van denkt. Je weet gewoon veel beter waar het leven echt om gaat. Voor mij is dat liefde, dat is waar alles om draait en wat alles bij elkaar houdt. Of dat nou de liefde is voor jezelf, je gezin een mooie bloem, de natuur, dieren, alles."

Jullie wilden graag een derde kindje, hebben jullie het nog opnieuw geprobeerd?

"Ja, maar dat is niet gelukt. Ik zei tegen Sergio dat we het nog een keer moesten proberen omdat ik gewoon wilde weten of een derde kind ons wel of niet gegeven was. Ik zei tegen hem: 'Als ik het niet doe, kan ik het niet loslaten.

En als we het wel doen en het lukt niet dan weet ik: 'Het is niet voor ons weggelegd'.' Omdat het bij ons niet op een natuurlijke manier lukt, zijn we dat hele traject nog een keer ingegaan. En toen het niet lukte, kon ik het loslaten. Ik zag dat als een teken en kon daarna accepteren dat het is zoals het is."

Door: Jeroen Mei

Het hele interview met Ellemieke en andere mooie verhalen, reportages en interviews lees je in de nieuwe VROUW Glossy. De Glossy is vanaf dinsdag 2 juli overal verkrijgbaar voor 5,99 euro.