Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Koningsdag traditie
Foto: Hollandse Hoogte
VROUW magazine

De hectische koningstraditie
van Mieke Kosters

Afslankcoach

Mieke Kosters

M

Mieke Kosters is ondernemer en auteur van o.a. Het geheim van slanke mensen. Ze woont samen met Jaap en heeft drie kinderen. Tot vorige maand schreef ze wekelijks een column voor ons. In 2016 schreef ze over haar Koningsdag in 2015. Die column vonden wij zo herkenbaar dat we 'm nog een keer plaatsen.

6.00 uur: De wekker. Snel, snel, we moeten gaan. Oudste dochter en Man hijsen zich in een joggingbroek. Ongecontroleerd gooien ze wat schragen, een kleed en een stoel in de bakfiets en weg zijn ze. De kinderen hebben al weken een plek geclaimd, met stoepkrijt. Maar hoe duidelijk er ook ‘bezet’ staat, als je op Koningsdag zelf te laat bent, is je plek weg.

6.30 uur: De bel. Dochters vriendinnen komen de verkoopspullen voor Koningsdag halen. Eindelijk. Ik besluit, nu de jongste twee nog op bed liggen, mooi nog wat extra meuk aan de verkoopwaar toe te voegen. Ons huis lijkt zowaar opgeruimd.

7.30 uur: Ik ga even kijken bij de kraam. Daar zitten de verkoopsters bibberend op het kleedje. Omringd door babypoppen met stiftstrepen, puzzels, barbies met heel veel klitten en oude schoenen. Gezellig. Koningsdag is begonnen. Niet dat er al veel mensen op straat lopen. Een handjevol koopjesjagers zijn er met zo’n boodschappenkarretje.

De voetbalschoenen van Zoon gaan voor een bodemprijs het karretje in. Dochter en vriendinnen zijn dolblij met de eerste 50 cent. De echte cash verwachten ze overigens pas rond lunchtijd. Dan verkopen ze pannenkoeken. Vorig jaar een groot succes.

9.00 uur: Het is inmiddels wat drukker. Ouders met jonge kinderen zijn ook present. Kleuterdochter grijpt half huilend een knuffel vast die bijna verkocht wordt: "Nee mama, niet die, die is zo zacht." Ze kijkt eens goed rond: "En dat is m’n lievelingsspel!" Ze vult snel een tas met spullen die niet langer te koop zijn. Een grote tas.

Zoon kijkt het geheel zo’n vijf minuten aan. "Mag ik even rondlopen, mam? Nu zijn er nog leuke dingen." Ik zucht. Geef hem 2 euro onder voorwaarde dat-ie het straks terugverdient. Even later komt hij aanlopen. Met een kapot geweer, een enorm raketplatform en een bal. Die hadden we nog niet.

10.00 uur: Man bakt vast wat pannenkoeken. Dochter en vriendinnen helpen hem. Of ik even op de kraam wil letten… Dat deed ik al. Kleuterdochter en Zoon spelen druk met het speelgoed dat ze in geen jaren hebben aangeraakt.

11.00 uur: Ik heb het koud en wil koffie. Dochter en vriendinnen zijn terug. Papa bakt de pannenkoeken zelf wel, dat gaat sneller. "Mogen wij nu even rondlopen, mam?" Ze doen een greep uit de kassa.

11.30 uur: De andere ouders komen aan met stapels verse pannenkoeken. De dames zijn in geen velden of wegen te bekennen.

13.00 uur: Alle pannenkoeken zijn verkocht. De dames tellen ‘hun’ geld. Voor de vijfde keer dit uur.

14.00 uur: Niemand heeft nog zin in verkopen. Kleuterdochter en Zoon willen touwtje trekken voor 5 euro bij zo’n professionele kraam. Gegarandeerd prijs. Nog meer spullen dus.

15.00 uur: We ruimen op. Alle onverkochte meuk zetten we bij de vuilnisbak. Tassen vol ‘nieuw’ spul nemen we mee terug. Het huis ontploft. Tijd voor wijn. Op het terras, samen met alle andere afgedraaide ouders. "Leuk he, zo’n traditie…" zeggen we. Leve Koningsdag!