Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

muffins met chocolade
Foto: Foodcollection / Hollandse Hoogte
VROUW magazine

Diëten?
Ik wil er niks meer over horen!

D

Die eet dit niet, die eet dat niet… Het is schering en inslag bij etentjes met vriendinnen. Altijd is er wel iemand aan de lijn, tot grote ergernis van anderen die wel ongegeneerd willen genieten. Iemand als journalist Vivienne, bijvoorbeeld.

Een paar weken geleden ging ik lunchen met een vriendin, waarbij we door een samenloop van omstandigheden terechtkwamen in een Engelse pub. We hadden net een drankje besteld toen mijn vriendin een blik op het menu wierp en met wijd opengesperde ogen siste: “Bestel de -drankjes af. We kunnen hier niet eten. Alles is gefrituurd!”

Hoewel ik niet had verwacht dat ze zonder aarzelen een portie in reuzel gebakken varkenspootjes zou bestellen, was deze reactie wel het andere uiterste. Ze had een slok uit haar onafscheidelijke flesje peperduur Fiji Water nodig om van de schrik te bekomen. 

Dieetkundig mijnenveld

Als je denkt dat deze vriendin een uitzondering is, heb je het mis. Het is steeds vaker meer regel dan uitzondering dat een etentje met vriendinnen uitdraait op een dieetkundig mijnenveld. Niet alleen valt er een ijzige stilte, alsof er een oneerbaar voorstel is gedaan wanneer de ober vraagt of iemand de dessertkaart wil zien; het onderwerp ‘eten’ lijkt inmiddels een splijtzwam in jarenlange vriendschappen te worden. 

Ik denk dat iedere vrouw dit scenario wel kent: samen met een vriendin begin je aan een dieet. Een paar weken lang ga je trouw samen naar de sportschool en meld je trots elk afgeslagen pindarotsje. Maar onherroepelijk komt het moment dat een van de twee begint te verslappen. Hier een semi-echte tekst die ik op regelmatige basis zowel zelf heb verzonden als ontvangen: ‘Mijn rug speelt ontzettend op. Ik denk dat ik Pilates moet overslaan vanavond, het spijt me ontzettend!’ 

Even later volgt dan meestal een antwoord in de trant van: 'Godzijdank. Ik wil WIJN. Nu!'  Hoewel je heus nog kampt met een vaag schuldgevoel, koester je de vriendschap met een gelijkgestemde ruggengraatloze. Je drinkt er misschien zelfs een extra wijntje op. Vooruit, met een pindarotsje. 

Paleo-probleem

Soms loopt het echter anders. Ik heb bijvoorbeeld een vriendin die naamloos zal blijven wegens privacy-issues. Deze VZN (Vriendin Zonder Naam) is een tijdje geleden begonnen met het Paleo-dieet. Neem me niet kwalijk, ik bedoel de Paleo-lifestyle, want als ik haar moet geloven staat dit zo ongeveer gelijk aan ontwaken uit een jarenlang voedselcoma. Want zoals Mozes bovenop de berg Sinaï de tien geboden ontving om die onder het voetvolk te verspreiden, is de VZN gekomen om haar Paleontologische wijsheid met ons te delen. Tenminste, als we onszelf kunnen losrukken van kaasvlinders, bitterballen en blauwe kaasjes om haar te volgen naar het beloofde land.

Net als bij alle diëten, bestaat een groot deel van de Paleo-lifestyle uit hopeloze pogingen om ons zo geliefde comfort food te imiteren. Want dat laatste gaat nu eenmaal niet samen met het ultieme doel: strak, slank en gezond (oftewel Doutzen Kroes) worden. Als een fanatieke deur-tot-deur-verkoper probeert de VZN voortdurend vrienden en familie over te halen om te proeven van haar Paleo-veilige versies van spaghetti Bolognese en chocoladetaart.

In mijn optiek de oorzaak van een diepe, emotionele kloof in onze vriendschap. Het is ook bijna beledigend om ons melige betonplaten en rode bietenslierten voor te schotelen en ons te laten geloven dat die kunnen concurreren met de smaak van echte gluten. Het leven is kort. Als ik een koekje wil, eet ik een koekje. Hetzelfde geldt voor witte pasta, melkchocolade en filet americain. Ik denk zelfs zomaar dat ik dat zal overleven. 

Doodvermoeiend

Natuurlijk is Paleo slechts een van de varianten op een schier onuitputtelijk lange lijst van diëten, die beloven dat je leven beslist weer de moeite waard wordt als je je eetgewoonten aanpast. Zoals de VZN steeds opnieuw benadrukt: 'Het gaat niet alleen over gewichtsverlies, het gaat over het verbeteren van alle aspecten van je leven.' En als ik niet exact dezelfde loftuitingen uit de monden van Mormoonse Montignaccers, de Getuigen van Atkins en de South Beach Jehova’s had gehoord, zou ik het misschien zelfs een beetje geloven. 

Echt, ik ben reuzeblij voor iedereen die een positieve verandering in zijn of haar leven heeft bewerkstelligd. Het probleem schuilt er voor mij in dat zo’n beetje iedereen die aan een dergelijk drastische nieuwe lifestyle begint, dat als een snel-groeiende klimop laat woekeren over elk aspect van hun leven én dat van hun omgeving. Voortdurende opmerkingen over het ‘slechte’ voedsel dat andere mensen nog wel eten, de ‘handige tips’ die veelal ongevraagd en negen van de tien keer ook nog eens bijzonder onpraktisch zijn, de directe link die wordt gelegd tussen voeding en eigenwaarde... het is doodvermoeiend.

Alles draait om haar

Navraag in mijn omgeving wijst uit dat dit onderwerp niet alleen bij mij leeft. Een kennis vertelt: "Een vriendin van mij bestelt alleen maar vis of vega-gerechten, en dan het liefst glutenvrij. Op zich niet zo bijzonder, maar als de serveerster komt, vraagt ze eerst of er écht geen gluten in zitten én in welke olie de vis gebakken is. Ze eet namelijk alleen maar kokosolie. En als we met een groepje vriendinnen ergens roti willen eten, wil zij dat we dat bij iemand thuis opeten, zodat ze voor zichzelf een eiwitpannenkoek kan maken. En nee, ze heeft geen allergie of intoleranties. Na haar vakantie krijgen we standaard een app met: 'Het was heerlijk, ik ben wel een avond losgegaan. Ik heb wel twee toetjes op!' Verder is ze heel lief, hoor. En heel dun...”

Ook een oproep op Facebook omtrent eet-ergernissen tussen vriendinnen brengt een en ander aan het licht. Een van de vrouwen die reageerden, vertelt: "In ons groepje is er één vriendin die het presteert om alles om haar te laten draaien. We gaan regelmatig samen eten en op miraculeuze wijze is zij altijd degene die uiteindelijk beslist waar. En telkens weer zijn we verbaasd dat de ober in het geboekte restaurant al weet dat er iemand allergisch is voor schaal- en schelpdieren, noten en nog wat wisselende voedingsmiddelen."

"Afgezien van het feit dat we stiekem betwijfelen of ze echt last heeft van allergieën, heeft ze ook altijd een lichamelijk ongemak of andere kwaal ‘du moment’ waarvoor ze medicijnen slikt. Die zorgen er dan uiteraard ook voor dat er altijd wel iets is wat ze niet mag eten. Tijdens een reisje naar Marokko liepen de ergernissen zo hoog op, dat we haar ermee hebben geconfronteerd. We -hebben geprobeerd het zo tactisch mogelijk te brengen, maar alsnog liep ze huilend van tafel. Inmiddels is het al een jaar geleden dat we samen hebben gegeten, puur door dit gedoe." 

Sociale behoefte

Dat ons voedsel een geliefd onderwerp van gesprek is, is niet zo vreemd. Het is een natuurlijke, sociale behoefte om samen over eten te praten. Onze overgrootouders stonden ook rond de dorpspomp recepten uit te wisselen, maar ik ben er vrij zeker van dat mijn betovergrootmoeder nooit haar BFF de les las over verderfelijke gluten en koolhydraten om haar vervolgens een recept voor low-carb bananenbrood te geven.

Daarom zeg ik: Lieve vriendinnen, stop! Stop gewoon met praten over je dieet. Het één keer in de zoveel tijd delen van een echt interessante ontdekking of bereikte mijlpaal is aanvaardbaar, maar elk gesprek reduceren tot dieetgebabbel is niet alleen dodelijk vermoeiend en saai, het geeft anderen (mij) ook nog eens het gevoel dat ze geen stukje stokbrood meer in hun mond kunnen stoppen zonder een misdaad tegen hun lijf, en de mensheid in het algemeen, te begaan. Laten we bij een volgend etentje gewoon weer eens praten over dingen die er echt toe doen.  

Tekst: Vivienne Groenewoud

Dit verhaal verscheen eerder op VROUW.nl op zondag 27 november 2016.