Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Bibian Mentel
Foto: Gregor Servais
VROUW magazine

Bibian Mentel: Ik was ook boos,
dit kon en mocht niet

journaliste

Hanna Gillissen

D

Drievoudig Paralympisch snowboard-kampioene Bibian Mentel (46) stopt! Dit vertelde zij donderdagavond in de ‛Wereld Draait Door’. Deze sterke vrouw is in 2016 uitgeroepen tot de stoerste VROUW van Nederland. Naast haar grote snowboard-talent beschikt ze ook over ontzettend veel doorzettingsvermogen. Bibian Mentel gaat in de toekomst werken als ambassadeur bij het Internationaal Paralympisch Comité (IPC), hiermee wil ze het snowboarden nog meer bekendheid geven. 

In mei 2016 kreeg Mentel voor de achtste keer de diagnose ‛kanker’. De artsen konden niets meer voor haar doen. Toch had ze weer hoop, dankzij een nieuwe bestralingsmethode, vertelde ze destijds in VROUW Magazine:

“Mijn man schrok zich rot toen we de boodschap ‛We kunnen niets meer doen’ kregen. Hij riep: ‛Dat kan niet!’ Ik heb altijd in mijn achterhoofd gehouden dat het ooit zou kunnen gebeuren, daarom stortte ik niet helemaal in.

 

Voor de zesde keer

Twee keer zat er een tumor in mijn been, nu was de kanker voor de zesde keer uitgezaaid naar mijn longen. Ja, het went. En toch sloeg het in als een bom. In die zestien jaar van ziekte heb ik er altijd mijn schouders onder gezet, gekeken naar een oplossing. Maar dit keer was er geen oplossing, geen behandelplan. Terwijl ik dacht: maar ik ben hier nog lang niet klaar! 

’s Avonds op de bank moest ik mijn 13-jarige zoontje vertellen dat de kanker terug was. Ik zei: ‛Schat, ze kunnen niks meer doen.’ Grote ogen. ‛Mama, ga je dan dood?’ Ik kon alleen maar zeggen dat ik dat nog lang niet van plan was.

Behalve verdriet, zoveel plezier en liefde

De meiden van mijn man Edwin, een tweeling van 17, reageerden heel verschillend: de een wilde erover praten, de ander sloot zich op in haar kamer. Die avond zijn we met z’n allen uit eten gegaan. Mooi... Behalve verdriet, was er zoveel plezier en liefde.

In de dagen die volgden, moest het nieuws echt indalen. Ik voelde me zo goed, dacht: dit gaat niet over mij. Ik was ook boos. Dit kon en mocht niet. Ik trok me heel erg op aan mijn gezin. Maar als we iets gezelligs deden, kwam opeens het besef: hartstikke leuk, maar ondertussen heb ik wel dit bericht gekregen.

Door met trainen

Het voelde zo onwerkelijk. Ik ging door met trainen, dat gaf afleiding, en ik wilde mijn lijf zo sterk mogelijk houden. Tegelijkertijd dacht ik: waar doe ik het nog voor? Maar elke ochtend als ik bij het wakker worden in de mooie, groene ogen van mijn zoontje keek, wist ik: ik mág niet opgeven. 

Een operatie was te gevaarlijk, werd ons verteld. Dan moest sowieso de hele linkerlong worden weggehaald, en dat zou, als ik het al zou redden, een enorme impact hebben op mijn leven. Sporten zou dan niet meer mogelijk zijn. Chemotherapie kon hooguit voor vertraging zorgen, niet voor genezing.

Tumor dichtbij mijn hart

Ook bestralen was geen optie. De tumor zat dichtbij mijn hart, op een plek waar veel bloedvaten en bronchiën samenkomen. Bij bestraling kunnen ze het gebied niet precies afbakenen. Grote kans dus dat er bloedvaten zouden scheuren, waardoor het bloed in mijn longen zou lopen en ik zou stikken. 

De eerste paar weken hoorden we niets van de artsen. Heel frustrerend. Ik dacht: wat nu? Afwachten kon toch ook niet de bedoeling zijn? Edwin kon zich er niet bij neerleggen en ging als een gek op onderzoek uit, regelde gesprekken met oncologen en radiotherapeuten.

Een nieuwe vorm van bestralen

Maar overal kregen we hetzelfde te horen: ‛We raden het niet aan, de kans dat het misgaat is te groot, je wordt er alleen maar slechter van…’ Totdat Edwin een nieuwe vorm van bestralen in Amerika vond. Maar alleen het intakegesprek kostte al 45.000 dollar! Mijn man wilde desnoods ons huis en al ons bezit verkopen.

En toen  zagen we op een ochtend op het journaal dat die behandeling ook in Europa mogelijk is. In het VU in Amsterdam nog wel. We keken elkaar aan: dit is het! Via een bestralingsapparaat met ingebouwde MRI-scanner kon een radiotherapeut heel precies bestralen en het omringende weefsel zo min mogelijk beschadigen.

Direct gebeld

We hebben direct gebeld en de artsen durfden het aan om mij op die manier te bestralen. Ik werd wel gewezen op de mogelijke, negatieve gevolgen. Als zich veel littekenweefsel zou vormen, zou dat de dood tot gevolg kunnen hebben.

Best een heftig idee, dat ik binnen een paar maanden zou kunnen overlijden aan de bestrijding van de ziekte waar ik op dat moment helemaal geen last van had. Maar niets doen was ook geen optie. Gelukkig achtten de artsen de kans dat het mis zou gaan, heel klein, gezien mijn goede conditie en de geringe hoeveelheid littekenweefsel na de vorige longoperatie.”

Dit interview verscheen december 2016 in VROUW magazine