Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Ingeborg Veeren - De Koning
VROUW magazine

Ingeborg werd afgelopen kerst weduwe:
We dachten aan nierstenen

V

Vorig jaar, op Tweede Kerstdag, overleed de man van Ingeborg. Dus dit wordt haar eerste kerst zonder Wim. Ingeborg heeft een zoon, Kas (17), en werkt als adviseur in de uitvaartbranche.

Ingeborg: "We dacht aan nierstenen. Daarvan had Wim vaker last, alleen duurde het nu wel erg lang. Toen we terugkwamen van vakantie zag hij ineens helemaal geel. Daar maakten we nog grapjes over."

"Al zei ik ook: 'We gaan meteen naar de spoedeisende hulp.' November vorig jaar kwam de diagnose: kanker met uitzaaiingen. Alles waar je je daarvoor druk om maakte, was ineens zó onbelangrijk."

Heel bewust afscheid kunnen nemen

"In de zes weken die we als gezin nog hadden, hebben we heel bewust afscheid kunnen nemen. 'Kas regelt de muziek', zei hij. Wim stierf op Tweede Kerstdag. Tijdens de uitvaart draaiden we muziek van Calvin Harris en iedereen zat mee te deinen… precies zoals Wim het had gewild."

"Eerste Kerstdag vierden we altijd met familie. Dan versierden we het huis, kochten cadeautjes en maakten een uitgebreid diner. Op Tweede Kerstdag waren we met z’n drietjes; gingen we overdag wandelen of naar een film, en dan ’s avonds lekker aan tafel." 

Met mijn hoofd onder het dekbed

En dit jaar? Ik denk er liever niet over na, laat het allemaal maar op me afkomen. Het liefst zou ik die dagen met mijn hoofd onder het dekbed kruipen, maar dat is geen optie. Ik moet er ook voor Kas zijn. We zijn uitgenodigd door mijn nichtje en mijn ouders om uit eten te gaan, dus dat gaan we doen." 

"Wim zei vaak: 'Raak niet verbitterd.' We waren 18 jaar getrouwd en hij was de liefde van mijn leven. Maar ik ben niet zielig, ik ben verdrietig, dat is een groot verschil. Je kunt van tevoren niet bedenken hoe je op zo’n verlies gaat reageren." 

Gelukkig altijd een eigen leven gehad

"De achtbaan is nog steeds niet tot stilstand gekomen, maar mijn leven gaat ook door. Ik heb gelukkig altijd een eigen leven gehad; een baan, vriendinnen, hobby’s... Daardoor kan ik nu door, en kunnen Kas en ik in het huis blijven wonen." 

"Kas en ik praten veel over Wim en onze band is hechter dan ooit. Wim is ook niet weg; telkens als ik thuiskom, voel ik zijn aanwezigheid. Ik kijk uit naar de dag dat ik echt weer denk: 'Hé, wat voel ik me goed!' Die dag gaat komen." 

Weer echt hard gelachen

Tijdens een bedrijfsuitje pasgeleden heb ik voor het eerst weer echt hard gelachen. En ik moet er nu nog niet aan denken, maar wie weet komt er op een dag weer een leuke vent op mijn pad. Eén ding is zeker: ik ga niet veertig jaar zitten kniezen."

Tekst: Karin Koolen

Lees dit weekend in VROUW magazine ook de verhalen van andere vrouwen die de eerste keer kerst alleen vieren.

Gerelateerde onderwerpen