Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Gallyon van Vessem
VROUW magazine

Presentatrice Gallyon van Vessem (48):
'Ik was vooral gemiddeld'

Ebru Umar

P

Presentatrice Gallyon van Vessem (48) is een ondernemend type. Ze begon 27 jaar geleden als omroepster, maar runde ook jarenlang een cosmetische kliniek. Apart? Misschien wel, maar Gallyon doet de dingen nou eenmaal graag anders dan anderen. 

 

Pittig is ze. En toch toegankelijk. Eén brok energie. Vrolijk. Ze komt zorgeloos over maar weet precies waar de knelpunten van het leven zitten. Gallyon, presentatrice van SBS Hart van Nederland, werd op haar 42e moeder van Julie. “Twee maanden na mijn miskraam, bleek ik zonder het te weten opnieuw zwanger. In de tussentijd had ik inmiddels alweer een glaasje wijn hier en daar gedronken. Ik bedoel, hoe groot is die kans dat het zo snel weer lukt?!” 

42 is best laat om nog kinderen te krijgen. Waarom heb je zo lang gewacht?

“Ik heb die behoefte nooit eerder gehad. Op een gegeven moment kreeg iedereen om me heen kinderen en vroeg ik me wel af of ik nou écht die vrouw zonder kinderen zou blijven, maar ook daar lag ik niet wakker van. Ik had eigenlijk gedacht dat ik tegen een gescheiden man aan zou lopen die al kinderen had. Maar het werd Greg. Hij was gescheiden, had geen kinderen en is zes jaar jonger dan ik.”

Hoe ontmoette je hem?

“In de kroeg, puur toevallig. Ik had afgesproken met een vriend en er zou nog iemand langskomen aan wie hij een appartement verhuurde. Dat bleek Greg. Hij had graag een groot gezin gewild, maar ik bedacht dat dat de goden verzoeken zou zijn. Ik ken helaas zoveel voorbeelden waarbij het bij de tweede of derde niet goed ging. Ik had Julie graag een broertje of zusje gegund, maar ik tel mijn zegeningen.” 

Hoe heftig hakte je eerdere miskraam erin?

“Die vond plaats op mijn verjaardag, 25 november. Ik was diep verdrietig, maar besefte ook dat mijn lichaam blijkbaar had besloten dat er iets niet klopte en dat het kindje moest afvloeien. Maar ik vroeg me wel af of ik niet misschien mijn kaarten had verspeeld met het leven dat ik had geleid: alcohol, zo nu en dan gerookt, feesten. Niet dat ik daar spijt van had, ik heb intens genoten, maar het had gekund dat mijn lichaam zei: ‘Jammer joh, je bent 41 en hebt alles gedaan wat God verboden heeft!’

Na mijn miskraam vertrok ik met mijn goede vriend Daan naar Londen. We hebben geshopt, uren gelopen en te veel gegeten en gedronken… De dag dat we terugvlogen kreeg ik mijn laarzen niet eens aan, mijn benen waren te gezwollen. Achteraf bleek ik op dat moment net twee weken zwanger te zijn van Julie… Ik bedoel, 25 november een miskraam, in januari zwanger: hoe groot is de kans dat je dat overkomt? Zeker op mijn leeftijd. Die had ik niet zien aankomen.”

Je bent dit jaar alweer 27 jaar op televisie...

“Nee, dat is niet helemaal waar. Ik ben 27 jaar geleden bij de TROS begonnen als omroepster, maar ik ben ook jarenlang ondernemer geweest. Samen met een vriendin had ik een kliniek in cosmetische chirurgie en daarna een marketingbureau. Dus ik ben er langere tijd uit geweest.” 

Maar hoe ben je in het tv-wereldje terechtgekomen?

“Eigenlijk heel simpel: ik heb een brief gestuurd met een pasfoto. Die is bij de juiste persoon terechtgekomen en die bleek toevallig ook nog ’ns op zoek te zijn naar een omroepster. Het leek me te gek om bij de televisie te werken, die hele sfeer van Stuif es in, Ren je Rot, De familie Knots – één groot feest. Dat vind ik nog steeds. Bij de omroep hadden ze nog nooit meegemaakt dat iemand zelf een brief schreef. Weet je dat Ellen Brusse de vacature van omroepster uit de kaartenbak van het GAK viste? Werving ging vooral via via. Ik heb ervan geleerd dat je nooit dingen moet laten liggen, omdat je denkt geen kans te maken. Als iedereen dat denkt, ben je juist de enige actieveling.” 

Als je die beelden van toen terugkijkt, wat denk je dan?

“Heel tuttig! Er was geen autocue, ik schreef mijn tekstjes zelf en lepelde ze uit mijn hoofd op. Er zat een meisje met een hoop oogschaduw en verkeerde oorbellen.”

Vond je jezelf een mooi meisje?

“Nou niet bijzonder mooi of lelijk, vooral gemiddeld. En juist omdat ik gemiddeld was, compenseerde ik dat met een grote mond. Ik ben van eenvoudige komaf, ben opgegroeid in een gewoon gezin in een doorsnee huis. Heel liefdevol en warm. Tot mijn twaalfde woonden we in Haarlem en daarna verhuisden we naar Maarssen. School was de minst favoriete fase van mijn leven. Ik heb de mavo keurig afgerond, maar ben van 2 meao’s afgetrapt, ik had niets met school en deed niets. Al die boekenwijsheid drong niet tot me door. 

Werken vond ik vanaf dag één leuk. Ik ben een autodidact. Leergierig, een praktijkmens. Iedereen om me heen ging studeren en ik moest het anders doen. Persoonlijk geef ik niets om al die papieren. Ik zal Julie ook nooit dwingen om te studeren, omdat dat ‘hoort’. Je moet genoeg hebben aan je persoonlijkheid en enthousiasme.” 

Lag je goed op school?

“Ik heb nooit zin gehad om me te conformeren aan wat normaal of goed is. Daarbij kreeg iedereen 80 gulden kleedgeld en ik 50; daar kon je dus geen merkkleding van kopen. Op die leeftijd maakt dat verschil. Je wilt erbij horen. Ook in Maarssen. Dus deed ik alternatief; het was de enige manier om weg te komen met dat kleedgeld. Op m'n zestiende heb ik gesolliciteerd bij Mac & Maggie, superhip in die tijd, en liep ik opeens in Soap Studio en Frits Klarenbeek. We moesten natuurlijk verplicht in Mac & Maggie-kleding lopen. Ik ben nooit ongelukkig geweest, maar ik wilde wel wat anders dan de grootste gemene deler. Uitbreken – je ziet pas resultaat als je uitbreekt.” 

Lees de rest van dit interview in VROUW magazine: "Ik heb een diepgewortelde hekel aan sporten, en lijnen heb ik opgegeven"