Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Annette en Gerard
VROUW magazine

Annette vertrok voor Gerard naar Suriname:
Na een week wist ik het al zeker

journaliste

Marjolein Hurkmans

A

Annette (52) uit Anna Paulowna viel als een blok voor de Surinaamse Gerard Cooman (51). Ze wonen alweer twaalf jaar samen. Zij is boerin en werkzaam in de toeristensector, hij sluiswachter. 

"Ik werkte bij een orthodontist in Nederland die 25 jaar in het vak zat. Eén van onze patiënten woonde in Suriname en kwam twee keer per jaar voor een behandeling naar onze kliniek. 'Waarom vieren jullie het jubileum niet in mijn guesthouse?' stelde hij voor. Dat leek ons wel wat! We gingen het binnenland in en Gerard was onze bootsman. Ik vond hem meteen leuk, die rastaman, maar pas op een van de laatste dagen sloeg de vonk over." 

Vlinders

"Terug in Nederland bleef ik aan hem denken. Ik had al twintig jaar een relatie en mijn partner begon het ook op te vallen dat er steeds weer een vent uit Suriname belde. Mijn relatie liep op de klippen, want de vlinders in mijn buik fladderden alle kanten op. Ik dacht: 'Ik móét terug'. Om te checken of dit meer is dan een vakantieliefde." 

"Een week lang waren we samen en ik wist het zeker: 'Met Gerard wil ik verder'. Ik heb alles in Nederland verkocht - mijn paarden, mijn huis - en ben vertrokken. De meeste mensen zeiden: 'Ga ervoor!' Er waren er ook die het uit mijn hoofd probeerden te praten, maar daar trok ik me niets van aan. Je leeft maar één keer. Als het niks werd, had ik toch een waanzinnig avontuur beleefd." 

Relax

"Inmiddels zijn we twaalf jaar verder. Natuurlijk moest ik aan sommige dingen wennen. Gerard is bijvoorbeeld religieus; als hij ergens last van heeft, doet hij een rituele wassing. Ik neem gewoon een paracetamol. En de mensen in Suriname zijn heel relaxed. Ik heb hier inmiddels ook paarden en het eerste jaar vond ik dat ik per se iedere dag om acht uur in de ochtend moest rijden."

"Liep ik mopperend achter een kruiwagen te rennen om de stal uit te mesten. 'Voor wie werk je toch zo hard?' vroeg Gerard. 'Voor mij hoef je dat niet te doen, hoor.' Dat was een eyeopener. Het mag hier allemaal best een tandje minder." 

"Het enige wat ik weleens mis, zijn de stranden. En de Noord-Hollandse kermis, daar was ik dol op. Maar een paar jaar geleden was ik even terug in Nederland en voelde me een vreemde. Ik ben nu thuis in Suriname."

Lees in VROUW magazine nog drie verhalen van vrouwen die op een dag Nederland verruilden voor Suriname.