Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Roue Verveer en Marjolein Hurkmans
VROUW magazine

Opvoeden
met de Surinaamse slag

journaliste

Marjolein Hurkmans

J

Je kind streng doch rechtvaardig opvoeden. Cabaretier Roué Verveer (44) schreef een boek over de Surinaamse 'strakke hand'. Journaliste Marjolein Hurkmans legde haar opvoedmanier langs zijn meetlat.

Mijn oudste eet geen pompoen. En ook geen cassave, zoete aardappel of meiknolletjes. Zo gauw iets riekt naar 'vergeten groente' schermt hij met dooddoeners als 'Waarom denk je dat die vergeten zijn? Dat is niet voor niks, hè.'

Bordje leeg

Ooit, ergens in het begin van zijn persoonlijke jaartelling, maakte ik een halszaak van zijn eetgedrag. Hij was mijn eerste, wist ik veel. Ik zat uren met een treurend kind aan tafel onder het motto: 'Je mag pas spelen als je bordje leeg is.' Mijn eigen ritme raakte compleet van slag. Want iemand moet naast zo’n kind zitten om dodelijk strenge blikken richting het betraande snoetje te werpen. 

Later probeerde ik het met soebatten: 'Als je pompoen eet, krijg je een extra lekker toetje.' En nog later met harde hand: 'Ik knijp nu je neus dicht, dan moet je wel slikken.' Dat was het moment waarop ik mezelf tot de orde riep.

Voor galg en rad

Als opvoeden op kindermishandeling gaat lijken, wordt het tijd voor even pas op de plaats: stel dat dit kind nooit van zijn leven pompoen gaat eten, komt dan de wereldvrede in gevaar? Groeit hij op voor galg en rad, omdat er nooit een meiknol inging, staat het een toekomst van ernstige heroïneverslaving en slapen in de goot te wachten, omdat hij niet weet hoe zoete aardappel smaakt?

Mijn oudste is een Nederlandse jongen, met Nederlandse ouders. Zijn vader heet Kees, hoe Hollands wil je het hebben? En Nederlandse ouders zijn slappe hap, beweert Roué Verveer in zijn opvoedkundig handboek Waarom, daarom, waarin hij een pleidooi houdt voor een Surinaamse opvoeding. Nederlandse ouders, zo zegt de Surinaamse cabaretier, kweken 'kleine Mereltjes' die op 7-jarige leeftijd hun moeder uitschelden voor 'stom wijf' als ze geen surprise-ei krijgen bij de buurtsuper. 

Pak slaag

Nee, dan de Surinaamse pedagogiek: opvoeden is drillen, ouders moeten één lijn trekken en van een pak slaag is niemand ooit slechter geworden (met de kanttekening dat er ook van Roué tegenwoordig niet meer met een liniaal op de vingertjes getimmerd hoeft te worden - gewoon met een slipper is ook goed. Als zo’n kind maar weet wie de baas is).

Hij heeft een heel hoofdstuk gewijd aan de lijfstraf waarin hij verrassend genoeg zegt dat hij zelf nooit slaat, maar dat kan natuurlijk ook zijn om de Kinderbescherming buiten de deur te houden. Die zijn niet happig op ouders met losse handjes. 

Van de stoel geslagen

Ik heb één keer een klap uitgedeeld. Dat was niet mijn opvoedkundig hoogtepunt, dat was een persoonlijk dieptepunt. Mijn oudste en m’n dochter zaten te klieren aan tafel. Ik wees de kleine prinses terecht, want die was het vervelendst en vanuit mijn ooghoek zag ik hoe haar broer me 'nabauwde'. Ik haalde uit met een zwaai naar achteren en sloeg het kind zo van zijn stoel (hij zat al te wippen, dat maakte een en ander wat wankeler).

Een dramatische scène die zo in de 'Het houdt niet op, niet vanzelf'-reclame kon en het is de schandpaal waaraan ik nog regelmatig door mijn kinderen word genageld. Bij ieder nieuw vriendje is het weer raak: 'Ze lijkt leuk hè, mijn moeder, maar ze heeft me dus ooit van mijn stoel geslagen.' 

Het was een uithaal uit onmacht. Het lag niet aan hen, het lag aan mij. Daarin vinden Roué en ik elkaar dan weer wel: het is de schuld van papa en mama als kinderen zich misdragen. Ik kon de situatie niet aan. Het was een leermomentje; zo’n moeder wilde ik niet zijn. 

Het hele verhaal van Marjolein Hurkmans lees je dit weekend in VROUW magazine!