Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Kip en ei
VROUW magazine

Mijn kinderen het huis uit?
Heerlijk! Of toch niet?

journaliste

Marjolein Hurkmans

K

Kleine kinderen, ze zijn leuk, maar soms kun je ze wel achter het behang plakken. Maar dat gaat ook op voor grote kinderen, zo vindt Marjolein. Tijd dat ze op kamers gaan. Of toch nog maar liever niet?

 

Ze reddert rond, zet thee. Het geluid van de waterkoker overstemt de televisie. Ik zit net midden in Flikken Maastricht. Lekker dan! Waar is de afstandsbediening zodat ik de boel op stil kan zetten tot mevrouw is uitgeherried?

Mijn nieuwe schoenen

Zonder zich verder te bekommeren om het feit dat ik tv zit te kijken, ploft ze op de bank en begint een monoloog. Over school en vrienden en andere dingen die haar bezighouden, maar mij momenteel niet bijster interesseren. Ze heeft mijn nieuwe schoenen aan, zie ik. En die panty komt me ook bekend voor. Er zit een enorme ladder in die er eerder niet zat. Verdorie, ik heb morgen een afspraak waarbij ik een jurk aan wilde. Is mijn enige fatsoenlijke panty ook nog naar de haaien! 

In de badkamer val ik over een paar enorme schoenen. Aha, zoonlief is in bad geweest. De vette rand in het bad verraadt dat hij lekker veel badolie heeft gebruikt. Mijn badolie. Het flesje ligt omgevallen op de wastafel. Hij heeft de dop er niet goed opgedraaid. Daaaag, badolie!

En dan staat er ook nog een leeg pak melk in de koelkast en ligt er geen enkele handdoek meer in de kast. Geen idee waarom, maar kennelijk gebruiken mijn kinderen per douchebeurt al gauw een handdoek of drie. Die ze dan vervolgens mee naar hun kamer nemen, waar ze in een hoekje nat liggen te wezen. Bij voorkeur op een stapel schoolboeken of de net gevouwen schone was. Voordat ik ’s morgens de deur uitga, ruim ik de keuken op, toch kom ik nooit thuis bij een schoon aanrecht.

Bankhangen

Pubers doen massaal aan sexting, maar... als ouder sta je zeker niet machteloos

Door de dag heen zijn er eieren gebakken (de pan staat nog op het fornuis), is er brood met pindakaas gesmeerd (brood, kruimels, mes en open pot zijn de stilzwijgende bewijzen) en is er thee gezet (de gebruikte zakjes liggen zielig naast de pindakaas). Op de eettafel liggen jassen en tassen alsof we geen kapstok hebben. 

Een avond rustig met manlief bankhangen en een beetje romantisch doen? Vergeet het maar. “Hè gezellig, mag ik ook een glaasje wijn?” Soms zijn ze alleen, vaak ook met vrienden. Van die rumoerige types: “Ja, doe mij ook maar een wijntje.”

Ze grissen de afstandsbediening van tafel, want de een of andere heftige alternatieve band heeft net een nieuwe clip op YouTube staan. En die moeten we echt zien. Ja, wij ook. Want dat is goed voor onze opvoeding.

“Volgens mij is het bij jou altijd gezellig,” zei onlangs een collega. Tja… wat zal ik ervan zeggen. Gezellig wel, rustig nooit. En de laatste tijd betrap ik me erop dat ik daar ineens zo’n behoefte aan kan krijgen; dat ik stiekem denk: rot nou eens op allemaal! Ik wil zo graag mijn eigen gedachten weer eens horen. Even niks, even geen pubers die vinden dat de wereld om hen draait en dat wij, ouders, ons daaraan maar moeten aanpassen. 

Puber-af

Zowel de oudste zoon als de dochter kondigden na de middelbare school aan dat ze per onmiddellijk op kamers wilden. Ik kon wel janken. Mijn baby’s de grote boze buitenwereld in? Ik had bij voorbaat al een lege-nestsyndroom.

Ze gingen natuurlijk ook helemaal niet. Grootse plannen, weinig inkomen. Daar hielden de beoogde verhuisplannen mee op. Naar mijn volle tevredenheid, kunnen we wel zeggen. Want of zij er nou wel of niet aan toe waren, ik was het in elk geval nog niet.

Inmiddels zijn we een paar jaar verder. Oudste zoon kwam de liefde van zijn leven tegen en woont tegenwoordig samen. Ik heb hem vrolijk helpen verhuizen. Puber-af, opvoeding redelijk voltooid (er hangen nog wat losse draadjes aan, maar door schade en schande wordt hij vanzelf wijs). One down, two to go

Dochter kwam met een tussenoplossing en hokt met haar verkering op mijn zolder. Het is een beetje halfbakken allemaal. Is haar lief, die veel reist, weg, dan trekt ze weer beneden in. Want boven in haar eentje vindt ze maar ongezellig. En ook haar huiswerk doet ze aan onze eettafel, “want hij leidt me zo af.”

Ze doet een kunstopleiding, dus tel uit je winst: een tafel vol verf, lijm en grote vellen papier. Momenteel doet ze een projectje met gips en giethars. Mijn keuken zal nooit meer hetzelfde zijn. 

En dan hebben we nog de jongste, die volgend jaar gaat studeren. Op 25 kilometer van waar we wonen, dus die is voorlopig ook nog niet weg.

Rust, reinheid en regelmaat; de komende jaren zie ik het er niet van komen. “Hoe zou het zijn,” zeggen mijn man en ik af en toe tegen elkaar, “als ze allemaal het huis uit zijn?” 

Lees verder in VROUW magazine: 'Ik krijg visioenen van ons leven samen met kinderen die elders wonen: zo’n degelijk stel in lelijke bijpassende parka’s dat maar een eind in de ruimte gaat fietsen op precies dezelfde fietsen-met-motor, om maar iets te doen te hebben.'