Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Marion Pauw en Susan Smit
VROUW magazine

Hotel Hartzeer: Susan Smit en Marion Pauw
weten alles over liefdesverdriet

Tanja Spaander

O

Over liefdesverdriet moest het gaan, besloten Marion Pauw en Susan Smit (beide 43), toen ze samen een boek gingen schrijven. Ze hadden daar namelijk nogal wat ervaring mee. Daar wilden we meer van weten!

Hotel Hartzeer heet het boek (én de bijbehorende website) waarin Marion Pauw en Susan Smit ons alles uit de doeken doen over liefdesverdriet. Met quotes van experts, maar vooral ook hun eigen ervaringsverhalen. Geschreven voor iedereen die er ooit mee te maken heeft gehad. 

VROUW TV was aanwezig bij de boekpresentatie:

“We bleven maar doorgaan,” vertelt Susan lachend, “dus uiteindelijk is het een dik boek geworden. Waarin we nog steeds niet álles hebben kunnen vertellen, maar ja, er moet een keer een einde aan komen.” 

Hoe kwamen jullie op het idee voor een gezamenlijk boek? 

Marion: “Dat was in de sauna. Daar bedachten we: hoe leuk zou het niet zijn om eens iets samen te schrijven? Vrijwel meteen besloten we dat het over liefdesverdriet moest gaan.” 

Susan: “Ja, want dat speelde toen enorm.” 

Marion: “Wij hebben om beurten bij elkaar uitgehuild. Eerst ging mijn relatie uit, toen heb ik – vrij letterlijk zelfs – op Suus’ schouder gejankt. Later werden de rollen omgedraaid: toen ik net een relatie had gekregen met mijn huidige man, had Susans vriend net tegen haar gezegd dat hij het allemaal niet meer zo wist. Zo hebben we het perfect afgewisseld.” 

Susan: “Precies. Marion stond weer stevig op haar benen, toen was ik aan de beurt. In die tijd heb ik zóveel aan haar gehad. Want als je geliefde, de vader van je kinderen, ineens weggaat zonder al te veel waarschuwing, wordt de bodem onder je bestaan weggeslagen en moet je die terugvinden. Dat was bij mij dus het geval.”

Was dat je grootste hartzeer ooit? 

Susan: “Ja, want het was ook nog eens de eerste keer dat ik werd gedumpt. Ik heb het zelf weleens uitgemaakt met een man met wie ik elf jaar een relatie had. Dan heb je op een andere manier ook liefdesverdriet. Daarmee mag je trouwens ook inchecken in ons hotel, hoor.” 

Marion: “Absoluut. Maar juist die afwijzing erbij, dat maakt het zo heftig.” 

Susan: “De afwijzing, de boosheid, het zelfverwijt. Dat ik nooit eerder was gedumpt, komt denk ik doordat ik altijd veilig ben gebleven in de liefde. Van de foute mannen, de snelle boys, ben ik altijd verre gebleven. Hoewel ze er genoeg waren in de modellenwereld. Ik ging elf jaar lang met mijn beste vriend. Daarnaast heb ik bij interesse van een man, en dat zullen veel vrouwen herkennen, vaak gedacht: wauw, iemand vindt mij leuk! Dan láát je je dus kiezen en heb je minder kans om gedumpt te worden. Pas heel laat, ik denk dat ik al 36 was, heb ik mezelf in zo’n situatie de vraag gesteld: maar vind ik hem eigenlijk wel bij me passen?”

Marion, wat is jouw liefdesverdrietgeschiedenis? 

Marion: “Waar het voor Susan de eerste keer was, heb ik in mijn leven al heel wat hartzeer gekend. Ik ben váák gedumpt. Op mijn 19e had ik een Canadees vriendje op wie ik zó verliefd was. Ik ging naar hem toe, kwam erachter dat hij iemand anders had en was zo verpletterd dat ik alleen maar kon huilen. Ik heb niets anders gedaan in het vliegtuig terug naar huis. Daarna is het vaker voorgekomen. Maar pas bij mijn laatste relatiebreuk, na negen jaar samen, realiseerde ik me voor het eerst: ik moet nu aan mezelf gaan werken, anders blijf ik in deze valkuil stappen.” 

Susan: “Dan blijf ik de rest van mijn leven alleen, haha!”

Marion: “Nee, meer: dan blijf ik in het soort relatie stappen dat me uiteindelijk geen voldoening geeft. Dat besef kwam trouwens ook doordat ik toen al een jaar in therapie was en daar veel leerde. Na de laatste breuk ging ik denken: ‘Wat kan ik hieruit halen en over mezelf leren?’ Dat vind ik wel zo waardevol. Als het je toch overkomt, kijk dan even wat verder, want daar word je een rijker mens van.”

Susan: “Ook door die fase niet alleen te zien als: hoe kom ik hier zo snel mogelijk uit, want dat willen we allemaal. Maar je kunt ook proberen die periode zo goed mogelijk te benutten. Het écht allemaal te voelen, als een slak zonder huisje. Dan hoeft er maar iets te gebeuren of je voelt pijn. Maar juist dán kun je aan jezelf werken en je komt er absoluut sterker uit. Je weet bijvoorbeeld beter welke man bij je past en wat je achilleshiel is in de liefde.”

Maar inmiddels zijn jullie allebei helemaal happy in de liefde, toch? 

Marion: “Het is bijna een Tell Sell-reclame.” 

Susan: “Maar het is niet zo dat je overal compleet overheen bent als je een nieuwe man hebt. De rouw over mijn gezin dat niet meer intact is en het missen van mijn kinderen duurt nog wel even voort. Gelukkig heb ik een man getroffen die daar niet bang voor is. Onno past eigenlijk veel beter bij me, qua karakter, interesses en levenshouding, dan de vader van mijn kinderen. Onno heb ik bewuster uitgekozen dan ik ooit had gedaan.”

Hoe leerde je hem kennen?  

Susan: “We kenden elkaar van een ontmoeting die vijf minuten duurde. Toen waren we allebei nog bezet. Eenmaal weer single legde hij contact en vroeg uiteindelijk of ik mee ging eten. Eerst dacht ik: ‘Ben ik daar wel klaar voor?’ Want ik vermoedde al dat het dan iets zou worden. Ik besloot het te doen op een avond dat ik de kinderen had, zodat ik vroeg naar huis moest. Maar toen ik aan tafel schoof en we gingen kletsen, wist ik: deze moet ik niet laten lopen.

En dat is nu al zo’n tien maanden zo. We lijken op veel vlakken op elkaar en hij houdt 360 graden rond van me, ik hoef nergens aan te voldoen om zijn liefde te verdienen. Hij ziet mijn sterke punten, maar kijkt ook met een liefdevolle blik naar mijn zwakheden. Daarnaast is hij ook nog eens heel lief naar mijn kinderen en er is veel fysieke aantrekkingskracht. Dat is je basis, vind ik.”

Lees het hele interview in VROUW magazine: Marion: 'Ik denk dat er veel stress is bij single vrouwen die moeder willen worden en dan de vader van hun kinderen moeten vinden.'