Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

VROUW magazine

'Mijn personal trainer
werd mijn personal stalker'

I

'Ik heb een haat-liefdeverhouding met sporten.Na mijn scheiding vond ik de moed om (weer) aan mijn lichaam te gaan werken. Wat hielp was dat ik een oogje had op een man die 24/7 in de sportschool was. Daarom ging ik ook steeds vaker. Het begon onschuldig, af en toe een blik, een glimlach…

Na een paar weken sprak hij me aan: 'Zullen we samen wat oefeningen doen?' Ineens had ik een soort personal trainer. Ik vond hem leuk, maar was niet op zoek naar een serieuze relatie. Ik had juist behoefte aan losse contacten. 

Koetjes en kalfjes

Ik was namelijk vanaf mijn negentiende samen geweest met dezelfde man. Nooit had ik met anderen afgesproken. Daar had ik ook geen behoefte aan, ik was gelukkig. Totdat hij mij verliet voor een ander. Toen ik dus mee uit werd gevraagd door mijn ‘personal trainer’ vond ik dat super. Ik genoot van zijn aandacht en we zoenden wat, maar heel veel verder zijn we nooit gegaan.

We zagen elkaar een paar keer per week, meestal in de sportschool, en eens in de week gingen we na afloop iets drinken. Hij vroeg wel steeds vaker naar mijn vrienden en familie, maar ik hield de boot af. Dacht dat het dan wel duidelijk zou zijn dat ik verder geen intenties had. Ik vroeg namelijk ook nooit naar zijn familie, we hadden het alleen over koetjes en kalfjes.

Facebook official

Soms liet hij wel woorden vallen als: 'Jij bent mijn droomvrouw,' maar dat nam ik nooit serieus. Het klonk meer als een grap. Na een avond in de kroeg en flink wat drankjes, floepte hij er opeens uit: 'Ik kan niet wachten tot we Facebook official zijn!' Ik schrok me kapot en wist niet hoe ik moest reageren, dus maakte ik me zo snel mogelijk uit de voeten.

Die week erna meed ik de sportschool. Maar toen hij bleef bellen en sms’en, maakte ik toch een afspraak. Ik moet dit volwassen oplossen, we praten het uit en dan is het klaar, dacht ik. Ik bedoel, zo serieus is het niet geweest. Enfin, we zaten in zijn auto voor de sportschool toen ik zei dat ik dacht dat hij misschien iets te veel voor mij voelde. Ik vertelde dat we elkaar beter niet meer konden zien en dat ik op zoek zou gaan naar een andere sportschool.

De tranen stonden in zijn ogen. Toen ik wilde uitstappen, trok hij me aan mijn arm. 'Nog één kus,' zei hij op een heel dwingende toon. Zo had ik hem niet eerder gezien. Ik riep ‘nee’ en deed de deur open, maar hij trok me hardhandig naar zich toe en drukte zijn lippen op de mijne. 'Nu heb ik toch mijn zin,' zei hij.

Ik hou je in de gaten

Verdwaasd door de gedwongen kus, liep ik naar mijn fiets. De weken erna bleef hij me bellen, niet één keer per dag, maar elk uur. Hij stuurde me appjes met foto’s waarop te zien was dat ik in de supermarkt liep, met daarbij teksten als: 'Ik hou je in de gaten.' Dit hield een paar maanden aan. Ik vond het ontzettend vervelend.

Het toppunt was tijdens een avond uit met vriendinnen. Wij liepen het café uit toen ik hem in de rij voor de ingang zag staan. Ik draaide me snel om, maar hij had me al gezien. 'Ik hou van jou!' riep hij uit en rende naar me toe. Meer liefdesverklaringen volgde, en plein public. Met de afsluiter dat ik nog niet van hem af was. Mijn vriendinnen snapten er niks van.

We zijn nu een jaar verder en hij lijkt van de aardbodem verdwenen. Zou ik eindelijk van hem bevrijd zijn? Ik hoop het zo. Maar zijn laatste woorden: ‘Ik laat jou niet met rust, NOOIT!’ blijven nog steeds door mijn hoofd spoken.”

Gerelateerde onderwerpen