Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vrouw onder dekens
VROUW magazine

'Ikzelf heb geen enkele guilty pleasure
alleen maar gewone pleasures'

journalist

Suus Ruis

H

Het is nog steeds hip om lijstjes te maken met je guilty pleasures. Maar journalist Suus Ruis pleit voor het schrappen van de schaamte. Want hoezo guilty? Laten we ons vooral niet generen voor de dingen waar we blij van worden, hoe stom of dom anderen ze ook vinden!

Een tijdje geleden postte een vrouw met wie ik weleens werk het volgende op Twitter: Ik zit in de trein tegenover iemand die vol aandacht een roddelblad zit te lezen. Ik zou willen dat ik dat zo schaamteloos durfde te doen #guiltypleasures.

 

Geen schaamte

Ik wilde antwoorden dat ik niet snapte waarom ze dat niet zou doen, omdat roddelbladen ook mijn guilty pleasure zijn, maar bedacht me. Ik voel me namelijk helemaal niet guilty als ik ze lees, en leg ze ook altijd pontificaal OP de bloemkool en cornflakes in mijn winkelwagentje.

Ik vind het gewoon tamelijk essentieel om te weten hoe het met Sylvie, Estelle en de nieuwe liefde van prins Harry gaat. En ik zou heel rustig worden van de wetenschap dat Yolanthe en Rebecca het eindelijk hebben bijgelegd. Schaam ik me totaal niet voor. Dat ik door deze voorliefde in sommige kringen zal worden weggezet als dom blondje met bar weinig diepgang, interesseert me niks.

Er is niet echt een correcte Nederlandse term voor guilty pleasure. De meest accurate vertaling is: heimelijk genoegen. Met andere woorden: iets waar je blij van wordt en van geniet, maar wat gênant
is en dus bij voorkeur in het geniep moet. 

Lijstjes

Lijstjes maken van je guilty pleasures – en deze met de wereld delen – is al jaren hot. Die lijstjes zijn ongekend populair. Tuurlijk is het leuk om te lezen dat je niet de enige bent die keihard meezingt
met de autoradio, of op de tweede dag van haar dieet de halve pot Nutella leeglepelt, maar waarom is dat een GUILTY pleasure?

Goed, die Nutella is een twijfelgeval, en misschien niet iets om van de daken te schreeuwen, maar af en toe terug je bed in gaan nadat je je hyperactieve nageslacht naar school hebt geduwd – om maar een guilty pleasure uit een willekeurig lijstje te noemen – is toch niet iets vreselijks? We móeten al genoeg in het leven en mógen al zo weinig.

In welk universum moet je je in vredesnaam schuldig voelen als je keihard en knettervals Queens I want to break free meezingt tijdens het stofzuigen? Die hit meeblèren is bijna een voorwaarde voor een echt stofvrij huis.

Guilty pleasure

In 1860 werd in The New York Times door een journalist de term guilty pleasure voor het eerst gebruikt, en wel als beschrijving voor een bordeel. Kijk, dat klinkt nou logisch. De term is in de ruim 150 jaar erna echter enorm gedevalueerd.

Anno 2017 heeft de guilty pleasure in ieder geval helemaal niets meer te maken met zonde, afvalligheid of schuld. De guilty pleasure bestaat tegenwoordig vooral uit eten dat niet gezond of mager is, televisieprogramma’s die je eigenlijk niet leuk zou mogen vinden en muziek waar je niet naar hoort te luisteren.

Dr. Phil

Maar wie bepaalt dat? Waarom zou je je moeten schamen als je naar Dr. Phil kijkt (uiterst leerzaam, trouwens), of je Sonos zachter moeten zetten als het liedje Ich bin wie du langskomt? En van dat stiekeme tweede koekje bij de thee kun je maar beter schuldvrij genieten. Morgen weer een dag, en zolang je de hele rol niet in je mond leegschudt, zijn er ergere dingen.

Wordt het geen tijd om een vuist te maken tegen het woord guilty en onze heimelijke genoegens wat minder heimelijk te maken? Iedereen mag toch kijken, luisteren, eten en drinken wat hij of zij leuk of lekker vindt? Zonder enig oordeel van de buitenwereld?

Uit het verdomhoekje 

In veel gevallen heeft het namelijk iets elitairs. Als ik Psychologie Magazine of HP/De Tijd bovenop de boodschappen in mijn karretje zou leggen, zou ik me waarschijnlijk nergens voor hoeven schamen. Dan ben ik geen
dom oppervlakkig blondje, maar onderlegd en slim en supergoed bezig. Hetzelfde met films. Klassiekers als Dirty Dancing en Cocktail worden steevast onder de noemer guilty pleasure geschaard.

Ik vraag me serieus af: WAAROM? Zitten films die decennia na het verschijnen nog steeds zo veel mensen blij maken niet gewoon heel goed in elkaar? Omdat het geen ingewikkelde Roemeense filmhuisfilms (liefst in zwart-wit én met onbegrijpelijke ondertitels en open einde) zijn, moet je de dvd’s van dit soort kaskrakers maar ergens achter in een kast zetten, ver uit het zicht?

Ik pleit met hart en ziel voor het gegeven dat iets wat heel erg populair is, per definitie goed is. En in die wetenschap mag het uit het verdomhoekje. Sterker nog: daar móet het uitkomen. 

Oude monsterhits

Met muziek is het precies hetzelfde. In De Wereld Draait Door was Guilty Pleasures een tijdlang een belangrijke rubriek; hierin voerden artiesten aan tafel met slechts een gitaar een akoestische versie
van hun ultieme guilty pleasure-song uit. Dit bleken nummers te zijn als Wake me up before you go-go van Wham, MMMBop van Hanson, en Jolene van Dolly Parton.

Stuk voor stuk keiharde monsterhits uit het verleden en op talloze radiozenders nog immer grijsgedraaid. Laten we eerlijk zijn: dat YMCA lekker fout is, weten we allemaal. Maar Jolene? Doe even normaal! Een prachtnummer van een van de beste countryzangeressen ter wereld.

Openlijk waarderen

Maar daar is dus iets mis mee. Of er is in ieder geval iets mis met jou, of met jouw smaak, als je dat nummer openlijk weet te waarderen. Gelukkig gingen veel mensen los op de sociale media tijdens de betreffende uitzendingen van DWDD – zij vonden veel van de gekozen songs ook gewoon klassiekers in plaats van nummers waarvan je niet hardop mag zeggen dat je ze leuk of mooi vindt.

Lees verder in VROUW magazine: 'Stel je voor dat we minder zouden gaan genieten van onze Tony Chocolonely-reep.'