Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Leonie ter Braak
VROUW magazine

Leonie: 'Ik heb begeleiding gehad
om over mijn angst heen te komen'

journaliste

Kimberley van Heiningen

H

Het is altijd prettig wakker worden met deze goedlachse blondine bij Goedemorgen Nederland. En dat terwijl Leonie ter Braak (36) van nature geen ochtendmens is. Een wekker die om 4 uur gaat en een baby en peuter thuis. Hoe doet ze dat?   

Leonie oogt uitgeslapen wanneer ze de deur opent van haar huis, een oud schoolgebouw in Amsterdam dat rust en gezelligheid ademt. Aan niets is af te lezen dat de wekker die ochtend toch echt al om vier uur rinkelde en dat ze er alweer een werkdag op heeft zitten. "What you see is what you get", waarschuwt ze. En zo is de toon gezet voor een goudeerlijk interview vol zelfspot. 

Was je altijd al een carrièrevrouw? “Ik ben er één geworden. Ik heb modellenwerk gedaan vanaf mijn veertiende en dat was heel leuk, maar niet tastbaar. Het draaide alleen maar om uiterlijkheden en dat kan je aanstaan of niet. Mijn ambitie werd pas echt aangewakkerd toen ik bij RTV Oost aan de slag kon als verslaggever en later natuurlijk als presentatrice bij WNL. In de televisiewereld kun je jezelf ontwikkelen: daar word ik ambitieus van. Nu raak ik nooit uitgeleerd.”

Wanneer je op tv bent, lig je onder een vergrootglas. Maakt dat je weleens onzeker? “Ja en nee; ik ben daarin een beetje dubbel. Enerzijds ben ik een pleaser en wil ik dat iedereen me leuk vindt, maar wanneer iemand dan iets naars over me zegt – op Twitter bijvoorbeeld – lig ik daar echt niet wakker van. Integendeel, ik moet daar juist hard om lachen. Ik denk ook wel dat ik door de jaren heen een eeltlaag heb gekregen. Wanneer ik dan ergens lees dat ik een blonde huppeldoos zou zijn, vind ik dat eigenlijk wel grappig. Mijn favoriete tweet ging volgens mij zo: ‘Tjonge-jonge, ook weer wakker, dankzij die chagrijnige kop van Leonie ter Braak.’ Dat is toch heel grappig?”

Heb je zo’n ochtendhumeur? “Integendeel, ik ben zo vroeg juist de grappenmaker op de redactie. En dan te bedenken dat ik van nature echt geen ochtendmens ben. Ik weet nog wel dat ik vroeger naar Goedemorgen Nederland keek en me oprecht afvroeg hoe die mensen dat deden. Inmiddels ben ik aan het vroege opstaan gewend. Het lastigste aan deze baan is ook niet die wekker, maar dat ik een heel beperkt sociaal leven heb. Ik moet scherp zijn, drink niet en kan in het weekend niet in de lampen hangen. Al is dat als moeder van twee jonge kinderen (James is 3 jaar en Valentijn 7 maanden) toch al niet te doen, dus dat scheelt.”

Hoe hou jij alle ballen in de lucht? “Ik werk vier dagen in de week en mijn man Floris kan als zelfstandig ondernemer gelukkig zijn eigen tijden bepalen. Hij zorgt voor de kinderen in de ochtend. De jongens gaan drie dagen in de week naar de kinderopvang en de lieve opa’s en oma’s die bijspringen, zijn van levensbelang. Maar wanneer het loopt, dan loopt het wel hoor. En wat die vrienden betreft: zij zitten gelukkig allemaal in de luiers. Als we elkaar dan op een zaterdagmiddag zien, proberen we een gesprek te voeren, terwijl de kinderen elkaar de hersens inslaan op de bank, haha!”

Je bent moeder en carrièrevrouw. Wat gaat voor? “Mijn gezin is mijn prioriteit, maar ik kies ook voor mezelf. Misschien ben ik een egocentrische vrouw dat ik zo voor mezelf ga en mijn carrière. Toch geloof ik niet dat je daar ongelukkige kinderen van krijgt. Ik ben in de middag natuurlijk vrij en wanneer ik niet hoef te werken, heb ik echt qualitytime met de jongens. Ik zou best vijf dagen in de week kunnen werken, maar of ik het zou willen is een tweede. Ik vind het belangrijk om mijn kinderen te zien opgroeien. Ik voel me weleens schuldig wanneer ik Valentijn naar de opvang breng. Dan speelt dat oerinstinct ineens op.”

Afgelopen jaar ben je voor de tweede keer moeder geworden. Heeft het moederschap je veranderd? “Ik ben wat relaxter geworden, helemaal na de geboorte van Valentijn in oktober. Ik weet nu hoe het moederschap werkt; bij James deed ik alles voor de eerste keer en dat is toch spannender. Soms besef ik ineens dat ik gewoon moeder ben van twee zoons, hoe volwassen is dat! Dat voelt gek, omdat ik in mijn hoofd nog heel jong ben. Mijn favoriete moment is toch wel het voorlezen. Ik leef me dan helemaal uit, met verschillende stemmetjes enzo. Fijn wanneer de gordijnen dicht zijn en ik de wereld buiten even kan laten voor wat het is.”

Je eerste bevalling was erg moeizaam. Durfde je gezinsuitbreiding wel aan? “Natuurlijk wel. Kijk, ik heb met James een heel moeilijke bevalling gehad. Ik had veel bloed verloren en we moesten met gierende banden naar het ziekenhuis. Ik was toen een tijd heel teleurgesteld dat het zo gelopen is. Daardoor heb ik ook niet kunnen genieten van de kraamtijd. Toch ben ik er altijd van overtuigd geweest dat mijn lichaam me dit niet nog een keer aan zou doen. Ik heb vanuit het ziekenhuis begeleiding gehad om over mijn angst heen te komen.

Lees verder in VROUW magazine: "Na tien jaar is die enorme verliefdheid wel voorbij, maar wanneer hij binnenloopt denk ik nog steeds: 'Wat een leuke man'."