Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Hanna
VROUW magazine

Met Free a Girl in India: 'Ze worden niet gezien als meisjes,
maar als speelgoed'

journaliste

Hanna Gillissen

J

Jonge meisjes die gedwongen in de prostitutie belanden… In India is dat aan de orde van de dag. Redacteur Hanna Gillissen ging met zanger Niels Geusebroek – de nieuwe ambassadeur van Free a Girl – naar dit bijzondere land en vond er behalve verdriet ook veel vrolijkheid.

“Je moet het je zo voorstellen: heel India ligt onder een laagje poep.” Ik moet denken aan die woorden van de vaccinatie-arts als we door een vieze straat rijden en voel me een beetje weeïg.

De avond is gevallen, overal zijn schimmige portieken, donkere steegjes en mannen, het wemelt er van de mannen. Door de drukte kunnen we maar stapvoets rijden. Nee, we zijn hier niet in een winkelgebied, maar in één van de vele red light-districten van Mumbai. De vrouwen op straat zijn prostituees.

Manohar, directeur van het lokale bevrijdingsteam dat minderjarige meisjes uit bordelen redt, begeleidt ons. “We moeten in de auto blijven,” waarschuwt hij. “Uitstappen is te gevaarlijk.” Als westerlingen vallen we enorm op en ze houden hier natuurlijk niet van pottenkijkers.

Gekleed in sari’s

Ik wíl ook helemaal niet uitstappen, wat moet het bedreigend voelen tussen al die mannen die op zoek zijn naar maar één ding: seks. “Daar zit een bordeel, en daar,” wijst Manohar voortdurend. “Seks met een vrouw kost tussen de 100 en 200 roepie,” vertelt hij vanaf de achterbank. Ongeveer twee euro, net zoveel als de kop thee die ik net dronk in een modern café in het centrum. 

De prostituees die we zien, zijn niet zwaar opgemaakt en dragen geen sexy kleding, maar gaan traditioneel gekleed in sari’s. Ze staan er niet uitdagend bij, eerder verveeld met hun telefoons in de hand. De meeste vrouwen zitten in de deuropening, met achter zich een kamer met een gordijntje ervoor. Als ik voor één van die hokjes een klein jongetje zie spelen, voel ik de tranen achter mijn ogen prikken. Onvoorstelbaar dat kinderen hier opgroeien, tussen zoveel slechtheid en smerigheid. 

Grimmige plek

En die vrouw daar lijkt nog maar een meisje, zij kan toch niet ouder zijn dan 16? Maar Manohar schudt zijn hoofd. “Bordeel-eigenaren weten wel beter. De minderjarige meisjes zitten boven in de panden, ver weggestopt.” Camera’s zijn uit den boze, dus filmen we op zijn advies voorzichtig vanachter het raam met onze telefoon, terwijl we doen alsof we bellen. Eén vrouw heeft argwaan en slaat haar hoofddoek voor haar gezicht. De man naast haar kijkt boos en begint direct te bellen. Snel weg van deze grimmige plek. 

Vanuit het zuiden rijden we de volgende dag naar het kantoor van het bevrijdingsteam in het noorden van Mumbai. Een rit van zo’n drie uur. Mumbai is de grootste stad van India en telt meer inwoners dan heel Nederland!

Onderweg passeren we een gigantische hangbrug over zee, gebouwd om files te vermijden. Vanaf de brug hebben we een prachtig uitzicht over de stad. Over de boulevard flaneren de rijken. Later doorkruisen we de voorstad Bandra, waar de Bollywood-acteurs en -modeontwerpers wonen. Ik zie gigantische huizen met tropische tuinen. Wat een contrast met de armoede in de sloppenwijken! 

Bevrijdingsteam

De uitvalsbasis van het bevrijdingsteam ligt onopvallend in een woonwijk. Geen naambordje, niets dat hun werkzaamheden verraadt. Akshay en Nikesh, twee jongens van begin twintig die niet herkenbaar in beeld mogen, doen undercoveroperaties in bordelen om informatie te verzamelen.

Soms doen ze zich voor als klant, soms als pooier. “In grote bordelen vragen we of de eigenaar alle meisjes wil laten zien, om te kijken of er minderjarigen tussen zitten,” vertelt Akshay. Als we er vervolgens één moeten uitkiezen, zeggen we dat we een meisje van onze eigen leeftijd willen.”

Het is levensgevaarlijk werk. De jongens hebben nooit seks met de meisjes, praten alleen met ze. Dat wekt vaak argwaan, zegt Nikesh. “Als een meisje wil weten waarom ik geen seks met haar heb, zeg ik dat ze zo mooi is en dat ik haar niets aan wil doen. Als de bordeeleigenaar vragen stelt, zeg ik dat ik haar niet aantrekkelijk vind.” Ook praten met een meisje is riskant. “Vaak zit er alleen maar een gordijntje tussen haar en de prostituee met klant ernaast.” 

Bedreigd

Het moeten vreselijke plekken zijn waar deze mannen komen. “Het is er ontzettend ranzig en het stinkt er heel erg,” knikt Akshay. “Wij zijn er maar veertig minuten, die meisjes altijd. Daar voel ik me vaak slecht over. Ze worden door de bordeeleigenaren en pooiers niet gezien als mensen, maar als speelgoed. En wij kunnen niet iedereen daar weghalen.” 

Toch heeft het kleine team in zes jaar tijd al 230 meisjes gered. Zo’n bevrijdingsactie gaat in samenwerking met de politie, meestal worden er ook arrestaties verricht. Directeur Manohar moet regelmatig in een rechtszaak verschijnen, als een pooier of bordeeleigenaar wordt terechtgesteld.

Daardoor kennen veel mensen hem. “Ze weten wat ik doe en waar ik woon. Soms word ik gebeld en bedreigd. Ik ga nooit samen met mijn gezin op pad, dat is te gevaarlijk.” Diep onder de indruk neem ik afscheid van dit bijzondere team. Wat een moed en wat een hart voor de zaak!

Verdrietig en machteloos

We vliegen door naar Calcutta, een grote stad in het noordoosten van India. Ook hier zijn enorme red light-gebieden. In de auto onderweg naar Sanlaap, een opvanghuis voor meisjes die in de prostitutie hebben gezeten, komen we veel armoede tegen.

Huisjes van golfplaten, bedelaars… Als we voor het verkeerslicht stoppen, klopt een piepjonge moeder met een piepjonge baby op de arm op ons autoraam. Haar ogen staan smekend. De baby heeft geen broekje aan en geen luier om. Ik voel me verdrietig en machteloos. 

Lees verder in VROUW magazine: 'Op de zonnige binnenplaats staan speeltoestellen tussen de bomen en op een podium geeft psychologe Sankalilá speltherapie aan de jongste meisjes. “Door te slaan op ballen en ballonnen, raken ze hun woede en agressie kwijt,” legt ze uit.' 

De week tegen kinderprostitutie vindt plaats van 15 tot en met 21 mei. Onze eigen hoofdredacteur Marieke 't Hart zal zich 16 mei 12 uur lang laten opsluiten in een hokje om op deze manier aandacht te vragen en geld in te zamelen. Wil jij ook een bijdrage doen? Dat kan hier.​